The Old Dead Tree - The Water Fields (2007)

The Old Dead Tree ile yeni tanıştık. Hatta biraz zorlamalı oldu bu tanışıklık. Dikkatimi kapak tasarımı çekti ve ilk artıyı böyle aldı benden. Sonra grubun adını öğrendim. "Yaşlı Ölü Ağaç" üçlemesi hoş şeyler uyandırdı bende. Ne zaman ki kimdir bunlar diye araştırma yaptım, Fransız olduklarını ve tarzları için Dark-Gotik-Pop-Metal kelimeleri geçtiğini gördüm ve tamam dedim, bu bana yaramaz. Sonra birden aklıma çok sevdiğim Novembre geldi. Novembre'nin müziğinin tanımlanmasında da kelimesi kelimesine aynı şeylerin yazıldığını hatırladım. Fransız menşeili gruplardan Elend ve Misanthrope haricinde hiçbirinden zevk almadığımdan, yine hafif bir şüpheyle albüme kulak verdim. İşte tam burada bir tepki vermek gerekiyor. İsterseniz Bingo deyin, ben terbiyesizim ha s.ktir diyeceğim çünkü beklediğimden bir kaç kat iyi bir grupla karşılaştım.

Yaşadığım sürprizden bahsedeyim hemen. Bana grup kime benziyor diye soracak olursanız size tek isim veririm ve bu da yeterli olur: Novembre. İki şeye seviniyorum. İlki Novembre'den yola çıkarak bağlantı kurduğum bir grubun tarzındaki bu benzerlik sonucunda Novembre dinlemek istediğimde bir alternatife kavuşmuş olmak, ikincisi de Novembre'yi tanımlamak için vaktiyle kullandığım benzerlikleri betimlemekle bir kez daha uğraşmak zorunda kalmayacak olmam. (Dileyenler Novembre'nin Materia albümüyle ilgimi yazımı okuyabilirler.) Şunu da söyleyeyim, Novembre'nin Materia döneminden önceki albümlere biraz daha yakın The Water Fields albümü. Bunun en önemli sebebinin de sertlik ölçeğinde The Old Dead Tree'nin son dönem Novembre'ye iki ölçek ağır basması.

İlk paragrafa cevaben grubun ne kadar dark, ne kadar gotik, ne kadar pop ve ne kadar metal olduğunu açıklamam gerek. Dinlediğiniz müzik kesinlikle metal -ki gitarın cazırtısı ve twin pedal atakları bunu sonuna kadar sağlıyor. Metal dünyasının neresinde derseniz, ağırlıkla death metal kıta sahanlığında dolaşıyor diyebilirim. Ne zaman ki akustikler konuşmaya başlıyor ve yer yer sinsi piano sesleri duyuluyor, o zaman dark tanımını yeterince kabul edebiliyorsunuz. Gotik bahsini kapatalım, müzikal tarz olarak gotikle alakası yok ama hissiyat olarak doğrudur. Pop etiketini de illa kabul etmek isterseniz -ki bence gereği yok, fazlasıyla ticari bir etiket, grubun temiz vokallerinin yer yer fazla ağlak kaçmakla birlikte (aha da Fransız vurgusu) pop albümlerinde yeterince karşılaşılabilir bir tonda olduğunu düşünüyorum. Ayrıca bu vokallerde yeri gelince bariz bir Muse etkisi de belli oluyor ama hiç sırıtmamış.

The Old Dead Tree, 97 yılında kurulmuş bir grup ve kurucu kadrodan geriye tek kalan isim vokal gitar Manuel Munoz. Vincent Danhier basları, Foued Moukid davulları çalıyor. Grubun bestelerinde en çok söz sahibi olan diğer gitarist Nicolas Chevrollier'in 2006'da ayrılmasıyla grup zor günler geçirmiş olsa da, LUX EXTERNA grubundan Gilles Moinet'in dahil olmasıyla bu krizi atlatmışlar. Gilles, grubun açıklamalarına göre pek çok besteye yeni yönler çizmiş ve grubu yeni yollara taşımış. Açıkçası, grubun eski hali konusunda pek fikrim yok. Bu albümden önce iki albüm yayınlanmış. Bu albümlerin neticesinde vaktiyle Epica ile bir Avrupa turnesi yapmışlar ama daha da büyük bir patlama yapamamışlar. Grubun eylül sonu çıkacak bu albümle müzik piyasasında bir kaç basamak birden çıkması şiddetle muhtemel.

Çözümlemeye gelirsek, açılış şarkısı Start the Fire ve ikinci şarkı Don't Wake me up'ın içiçe geçmiş bir bütün olduğunu söyleyelim. Ancak bu bir dönem In flames'in falan sıkça uyguladığı biri biterken diğerinin başlaması gibi bir numara değil. Yani aslında Start the Fire hiç bitmiyor sadece Don't wake me up'a dönüşüyor. Alışılmadık bir bağlantı yapılmış ve iyi ki yapılmış diyorum. Neyseki sırf bu bağlantı yüzünden grubun tarzını tanımlarken bir de Progresif kelimesi eklenmemiş. İddiasına varım, Novembre, Opeth, Katatonia sizin müzik zevkinizde önemli yerlere sahipse daha açılış şarkısıyla grupla bir bağınız oluşacak. Albümün başlangıcı kesinlikle sert ve dinamik kotarılmış, kafa sallatma potansiyeli yüksek. Dakika 1.43'den itibaren kendini gösteren kısa akustik arpejde albüm hakkında kısa bir özet sunuyor bize. Albümümüzdeki şarkıların hemen hepsi iki yapının karşılıklı dönüşümüyle iç içe geçmiş. Sert gitarlı, sert vokalli hızlı kısımlar ve temiz vokalli akustik gitarlardan destek alan melankolik kısımlar. Bu iki yapıyı lafa gelince iç içe yerleştirmek kolaymış gibi geliyor ama yapılan iş kesinlikle kolay kolay karşılaşılmayan derecede profesyonelce. Çok fazla rifle karşı karşıya kalsanız bile, kurulan iyi denge sayesinde kafanız yorulmuyor ve müziği rahatlıkla kabullenebiliyorsunuz. (Evet böylece ilk iki şarkıyı tanımlayacakmışız gibi yaparak albümü özetlemiş olduk.)

Dive isimli üçüncü şarkının giriş rifi beni Katatonia Discouraged Ones'a götürdü. Çok yakın değil aslında, temposu baya yüksek bir kullanım sonucu Katatonia'ya göre daha hızlı bir müzik dinliyoruz. Dive iyi bir şarkı ve vokalde bahsettiğim Muse etkisini bu şarkının temiz vokalli kısımlarında yoğun olarak hissedeceksiniz.

What's Done is Done'ın (bence rezalet bir şarkı ismi) ilk on saniyesi piyasayı kaplayan Ezik Amerikan Alternatif müziklerine çok benzese de, sonra bu şarkı sizin için çok fazla şeyi harmanlıyor. Muse etkisi, Alexis On Fire etkisi, hatta In Flames etkisi. Bir de gitarın aralara serpiştirdiği Funk numaralarıyla çok yönlü bir şey çıkıyor karşınıza. Netice nedir derseniz, ben başarılı derim. Albümde en beğendiğim şarkılardan biri. Ancak bu kadar karmaşık giriş çıkışlar, biraz atmosfer ve ruh kaybına sebep olmuş bunu da söylemeliyim. Yine de ben bunu görmemezlikten gelirim çünkü bir şarkının gaz üstüne melankoli sonra bir daha gaz vermesi çok kolay yapılabilen birşey değil. Öyleyse gönül rahatlığıyla bu şarkı için albümün hitidir diyebilirim.

Albüme adını veren şarkı The Water Fields akustiklerle güzel bir başlangıç sunuyor. What's Done is Done'ın karmaşık yapısından sonra bu şarkı daha basit diyebiliriz. Ne de olsa distorşına geçişler de ruh halinizi fazla zorlamıyor size ne veriyorsa ona devam ediyor ancak 2.52 anından sonra grup kesinlikle konserde canlı çalınmak için yazılmış riflerle size bir süre yine kafa sallatıyor. Canlı performans sırasında da Hey Hey diye bağırarak boşlukları doldurmanızın bekleneceğiniz tahmin etmek zor değil.

Is Your Soul for Sale yine her tarzdan müzik dinleyicisini yakalayacak kadar güzel bir girişe sahip. İlerlerindeyse bu her tip müzik dinleyicisiyle sert müzik dinleyicilerini yine ayırıyor ama onların kaçmasına izin vermeden tekrar ilk halini almayı biliyor. Evet ben bunu gerçekten seviyorum çünkü içlerinde ne varsa ortaya dökmüşler ve onların içinde olanlarda hepimizin içinde olanlar gibi. Asla sadece aşk yok, sadece nefret, sadece anlayış ya da sadece korku yok. Hepsi farklı oranlarda ve yeri geliyor biri bazen de diğeri öne çıkıyor. Diğerleriyse kaybolmuyor sadece geri planda sessizce sıralarını bekliyorlar. Bu paragrafı yazdıktan sonra albüm kapağına bir kez daha bakıyorum da, bu kapak temelde tek bir şey anlatmaktan uzakken herşeyi anlatır gibi. Old Dead Tree'nin müziğine ne kadar da yakışıyor.

Is your for Sale'den A Distant Light was Shining'e geçişte yine ilk iki şarkıdaki geçişte olan bağın aynısı var. Yani şarkı diğerine dönüşüyor. Öyle ki, A Distant Light was Shining direk olarak nakaratla başlıyor demek yanlış olmaz. Yine başarılı bulduğum bir şarkı.

Albümün 8. şarkısı olan Regarding Kate'in özellikle müzisyenlerin ilgisini çekecek bir şarkı olduğunu düşünüyorum çünkü bateristin pedal kullanımı kesinlikle özgün. Şarkının aksayıp duran yapısı da gerçekten ilgi çekici. Ancak şunu da söyleyeyim albümde tekrar tekrar dinlemek istediğim şarkılardan değil.

Rise to the Occasion, rahatsız edici bir rif üstüne kurulmuş bir şarkı. Belki bir parçacık Tool'u düşündürebilir. Tool'la pek aram iyi olmadığından mıdır bilmem ama benim için vasat bir çalışma. Malesef ki albümün 5.45 ile en uzun süresine sahip şarkı. Bir tek bu şarkıda tek rif inatla tüm şarkıya hakim olmuş.

Sondan bir önceki şarkı olan Hey!, son derece değişik bir rifle açılıyor. Black Sabbath çalışmalarını andıran bu riften sonra grup kendine özgü geçişli yapısına geri dönüyor. Bu şarkıda da bu basit rif farklı partisyonlar arasında bir bağlaç görevi görmüş. Değişik partisyonlar beni tatmin edecek kadar güzel olduğundan önceki şarkıdaki gibi sıkılmıyorum derken farkediyorum ki şarkı çaktırmadan yine değişerek This is Now Farewell'e dönüşmüş. Bu sefer geçiş öncekilere göre daha rahat hissedilebiliyor. Tabi eğer siz albümü mp3 olarak dinlerken gerekli ayarları yapan bir program kullanmıyorsanız şarkı geçişlerinde saniyelik boşluklar olacağından bu geçişler direk kulağınıza çarpacaktır. Farewell'e gelirsek, vokal içermeyen bu şarkı, elveda demek için güzel bir çalışma ancak yine de albümün en iyilerinden değil. Farewell sonlanırken daha doğrusu bir anda pat diye kesilirken yerini senfonik bir outro alıyor. Bu numaralardan sıkılmış olabilirsiniz belki ama bu kısacık outro bence albümün en depresif anına denk geliyor. İlginç bir an ve itiraf edeyim Marduk'un son albümündeki (Opposer Accuser'daki final gibi mesela) karanlık hissiyatından beri yakalayabildiğim en yoğun karanlık hissiyatı bu outroda gizli.

Albümle ilgili değinmediğim tek bir nokta kaldı o da albümün bir concept albüm olduğu. Bunu da zaten sonradan okuduğumda öğrendim çünkü ruh hali bu kadar değişken bir albümde o concept bütünlüğünü dinleyerek yakalamıyorsunuz. Sözlerini de öyle oturup dikkatli inceleyemedim ki zaten yer yer vokal tekniği yüzünden karambole geliyor. Söz yazımı biraz Anathema'ya benziyor diyebilirim sadece.

Son aylarda yeni keşfettiğim gruplar arasında kesinlikle en iddialı bulduğum grup The Old Dead Tree. Kendileine bu albümle 8, hatta 8,5 veriyor; yaşlı ağaçtan, yaşlandıkça daha da güzel albümler beklediğimi belirtmek istiyorum.

The CNK - L'hymne A La Joie (2007)

Kritik yazmayı özledim mi? Bilmiyorum. Neden kritik yazıyorum bu konuda bir fikrim de var sayılmaz aslında. Yazmayı seviyorum, müziği seviyorum, sizleri seviyorum (yalan), yazarken mutlu oluyorum (doğru) ve gençlere müzik konusunda fikir vermek hoşuma gidiyor (külliyen yalan).

“Külliyen ne abi?”

“Vay, çekirge sen nereden çıktın? En son Samael kritiği yazarken bana destek olmuştun sen galiba. Tabi kız arkadaşının katkılarını da unutmamak lazım.”

“Abi unuttun mu beni sen yarattın, yeni kritik yazma şekilleri ortaya çıkartmaya kasarken. Bu arada kız arkadaş mevzusuna yeniden girmeyelim abi. Kamyoncunun biriyle kaçtı benim hatun.”

“Kamyoncu derken?”

“Bir mesajını yakaladım da telefonda. Üstümden kamyon geçmiş gibi hissediyorum diyordu.”

“Hay maşallah. Neyse derin mevzuları boşverelim. Gel seninle beraber kafa kafaya tokuşmuş iki kamyon gümbürtüsünde diye nitelenebilecek bir albüm üstünde laflayalım biraz. Adına da kritik deriz olur biter.”

“Tamam abi.”

“Grubumuzun adı The CNK. Albümün isminden anlaşılacağı üzere grup Fransız menşeili.”

“Yazılarından az çok biliyorum, sen Fransız sevmezsin pek abi.”

“Müzikal anlamda dersen haklısın, yoksa Franszılar’a direk olarak gıcık olmam, hatta severim.”

“Doğru tabi abi, Fransız öpücüğü falan...”

“Fransız şarabı, hatta Bordeux diyip, öpücük konusunu kapatalım.”

(İç ses: Ulan abuk subuk yazma, senin hatun bir gün okuyacak yazılarını göreceksin o zaman Fransız dipçiğini! İç sese itaat et, iç ses kutsal.)

“Abi, seninle o Samael kritiğine el attığımızdan beri bir kaç kez kritik yazmaya çabaladım oturup ama ne zaman okusam hep tamamını sildim. Neden ben yazamıyorum?”

“Yazamamak diye bir şey yok, az çok müzik kültürün varsa, bir de müzik senin için fonda dönüp duran enstantaneden öte birşeyse sen de yazarsın. Gel bu kritiği beraber oturtalım seninle.”

(İç ses: Ulan müdahale etmeyeyim diyorum duramıyorum ki. Kritik mi yazacaksın yoksa kritik nasıl yazılır onu mu anlatacaksın. Uzatma işte. Dağıtma konuyu, sapıtıp yine anılarını anlatarak boğma milleti de.)
“Pekala. Kritik yazarken grubu önemli kılan birkaç noktaya parmak basmak önemlidir. Mesela, sitede bir süre önce Anorexia Nervosa grubuyla ilgili bir kaç atışma olmuştu. O yüzden The CNK ile ilgili olarak söze şöyle başlıyorum: The CNK, yeni bir çığırtkanla, yeni bir süreçte kaydetti bu albümü diyorum. Çığırtkanın adı Nicolas St. Morand. Eskiden kullandığı adıyla Mr. Hreidmar.”

“A, yani Anorexia Nervosa’nın solisti the CNK’da, doğru mu?”

“Kesinlikle. Şimdi grubu ister istemez Anorexia ile bağladığımıza göre grubun tarzını tanıtmamız, ve varsa Anorexia ile müzikal bağlantılarını kurmamız iyi olur. Anorexia bir Black Metal grubuydu. Benim favori gruplarımdan olmamakla birlikte, Sister September isimli şarkılarının bir Kara Metal hiti olduğunu kabul ederim. The CNK ise sırtını sıklıkla Black Metal’e yaslasa da, tamamen bu tarza ait olarak tanımlanmaktan çok uzak. Nedenini sen söyle bakalım çekirge.”

“Abi nedeni belli. Bir kere Black Metal’de görmeye alışmadığımız şekilde oldukça yoğun endüstriyel ve elektronik bir yanı var. Ayrıca bir de senfonik yanı çok ağır basıyor.”

“Çok doğru. Şimdi albümle nasıl karşılaştığımı anlatayım sana.”

(İç ses: Anlatmasan şaşardım zaten.)

“Diktatörlerden Emrah bana ısrarla tavsiye etti bu albümü, sen severs...”

“Emrah mı dedin abi?”

“Evet?”

“Abi benim manitanın mesajlaştığı herifin adı da Emrah’tı. Tesadüüftür değil mi?”

“Ha, ne? Şey, tabi tesadüftür o, tesadüf. Emrah süt dökmüş kedi gibidir, alakası olmaz.”

(İç ses: Nihahahahaha)

“Herneyse, Emrah tavsiye ettikten sonra edindim albümü ve daha açılış şarkısıyla değişik bir şeyle karşı karşıya olduğumu anladım. Değişik ama aslında daha önce denenmiş olması gereken. Albüm biliyorsun bir introyla açılıyor. Intro canlı performans gibi duran bir orkestral açılışın baterilerle süslenmiş hali ve daha ilk dakika dolmadan bol distorsiyon katkılı Beethoven’ın Dokuzuncu Senfoni’ni dinliyoruz. Aslında ben bu introyu hiç sevmedim onu hemen söyleyeyim.”

“Neden abi?”

“Bir metal grubunun en son yorumlamasını isteyeceğim Beethoven yapıtıdır da ondan. Neşeye övgüdür bu senfoni, biz bunalımlı hummalı siyahseverlere pek gelmez açıkçası. Zaten CNK hemen introdan sonra tarzını biraz daha farklı ögeler üstüne kuruyor. Şimdi bu ögelerin ne olduğundan bahsedelim ve böylece kritik genişleyerek yayılsın.”

“Ben grubun müziğindeki o senfonik şeyleri baya bir film müziklerine benzettim.”

“Bir noktaya kadar haklısın. Girişler ve çıkışlardaki çok sesli korolar ve tabi ki büyük orkestral davullar, özellikle bana da Conan filmlerinin müziklerini hatırlattı. Hatta bir şarkıda baya bir düşündüm bu iş Conan film müziklerinin usta yaratıcısı Basil Poledouris’in mi elinden çıktı acaba diye. Bu noktada hemen önemli bir başka noktaya parmak basıyoruz. Söyle bakalım, bu grup kaç kişi?”

“ Dört kişi. Vokal, gitar, bas ve davul. Değil mi?”

“Evet grup dört kişi ve ilk dinlediğin de insanın aklına şu soru geliyor: Bu adamlar kocaman bir orkestrayla stüdyoya mı girmişler yoksa tüm orkestral numaralar, yer yer kullanılan elektronik ritmler gibi sample mı?”

“Örnekleme abi.”

“Ne?”

“Sample değil, örnekleme.”

“Seni şurada bir örneklerim, osurduğunda bile sesin dijital çıkar.”

“... Sample abi.”

“Sorunun cevabı şu: Grup orkestral altyapıları tamamen kendi programlama kabileyetleriyle üretmiş. Burada grubun gitaristi Ogilvy’in emeği çok. Ancak hemen şunu da belirtmek isterim bu sesler hazır olarak alınmış olsa da, miksaj aşamasında bu seslerin birbirine girmemesi gerçekten uğraştırıcı olmuş. Zaten dikkatli dinlendiğinde grupla ilgili yapılabilecek ilk eleştirinin gitarların nispeten biraz kıyılarda tutulmuş olması olduğunu farkeiyorsun. Cayır cayır gittiği zamanlar var ama albümdeki gitarların büyük çoğunluğu kesik iki üç notalı kombinasyonlardan oluşuyor. Tabi bu grubun belli bir tarzı olmasını sağlamış, o noktada sözüm yok ama beni rahatsız eden bir nokta var. Sanki şarkılar bestelenirken bir adet örnekl..

“Ehehe.”

“Ne gülüyosun?”

“Yok birşey abi.”

“Bir adet sample alınmış, sonra da o sample’dan beste oluşturulmuş gibi hissetmeme sebep oldu. Yani yaratıcılık sıfırdan başlamamış, sanki ilk katı hazır olan binaların hepsinin üstüne iki kat daha çıkılmış gibi hissettim.”

(İç ses: Allah’ın inşaatçısı, başka örnek bulamadın değil mi?)

“Yani diyorsun ki, grup sana göre biraz hazıra konmuş.”

“Öyle gibi hissettim. Ha yanılıyor olabilirim, belki grup bilgisayar ortamında kocaman bir orkestra yaratıp tek tek herşeyi notası notasına yazmıştır ama önemli olan işin malesef ki nasıl yapıldığı değil. Nasıl duyulduğu.”

“Anlıyorum. Grubun tarzıyla ilgili bilgi verdik, başka nelerden bahsetmek lazım peki?”

“Mesela grubun geçmişine değinmek gerek. Bu albüm grubun ikinci albümü. İlk albümlerini çok daha yerel bir firmayla çıkartmışlar ve bu albümle birlikte grup Season of Mist firmasıyla anlaşmış. Tüm ropörtajlarında ve sitelerinde ilk albümlerinin tamamının tükendiğinden övünerek bahsediyorlar. Tükenmiş olan o albümü ben dinlemedim, tek bildiğim bu kadar senfonik olmayıp daha bir endüstri üstüne kurulu olduğu. Grubun bir geleceği olacaksa Lyhmne A La Joie, miladı olacakmış gibi gözüküyor. Albümle ilgili kritik yazan pek çok derginin yorumları genelde çok olumlu ayrıca.

Kayda gelirsek, kayıt Drudonhouse stüdyolarında yapılmış ve grup kayıt sırasında kendisini pek çok filmle beslemiş. Film müziği etkisinin bir sebebi de bu olsa gerek. Müzikal olarak etkileştikleri birkaç filmi sayarsak, Brave New World, A Clockwork Orange ve 1984’ü sayabiliriz.”

“Hmm, bunlar yeterli oluyor mu şimdi abi kritik için?”

“Aslında pek sayılmaz. Bu benim fikrim ve bir zorunluluk değil ama bence biraz hissiyatın içine de girmek gerekiyor. Nasıl abi?”

“Bunun için en etkili yol şarkılarda neler duyumsadığını anlatmaktır. Biz diktatörler olarak genelde şarkı şarkı çözümlemeyi tercih ediyoruz ama bu yazının gereğinden fazla uzun olduğunu düşündüğümden sadece bir kaç şarkıya değineceğim.”

(İç ses: Ne zaman kısa ve öz yazmayı becerebildin ki zaten? Biri sana ders vermeli esas kısa ve öz yazmak konusunda.)

“Albümün intro sonrası ilk çalışması olan Cosa Nostra Klub’ı ele alalım. Bu arada bu şarkının adının grubun isminin nereden geldiğine cevap olduğunu da belirtelim. Şarkının giriş melodisindeki senfonik öğeler ve peşinden geri plana yerleşen dominant erkek sesli koro size muhtemelen vikinglerin hüküm sürdüğü diyarlara rota çizen bir hayal dünyası kapısı açacaktır ama ben grupta bunu algılamıyorum. Böyle hissetsem herhalde The CNK için düşüncelerim daha farklı ve biraz da yavan olurdu çünkü benim elimde bu tip materyal fazlasıyla var. Açıkçası grup benim hayalgücümü beslemektense basit duyumun altındaki teknik bilgiyi kurcalayan merakımı uyandırıyor. Nakarat kısmında solist sert ve eğlenceli takılırken senfonininde kendi bildiğini okuması benim ne Black Metal ne de senfonik müzik seven yerlerimi ilgilendiriyor. Daha çok Punk dinleyen kısımlarım bu müziği seviyor.”

“Abi inan hiç aklımın ucundan bile geçmeyen bir bağlantı kurdun.”

“Önemli olan bu işte. Buraya sadece şarkı güzel, gaz, kafa sallatıyor da yazabilrdim ama o zaman kafanda alakasız bir şekilde Pantera da Slayer da canlanabilirdi. Yani şöyle diyeyim tam nokta vuruşu koyamıyorsan, en iyisi çevreyi tarif etmektir.”

(İç ses: Hasta lan bu. Siz dinlemeyin bu herifi ya, kendi bildiğinizi yapın. Kendisinden bir tane yetiyor buraya, bir kaç tane daha gerekmez.)

“Benim albümde en başarılı bulduğum şarkıyı, The Martialist’i ele alalım. Bu şarkıda yine derin duygular sarmıyor bünyemi. Yani ne o müzikle yaşamayı çok sevdiğim melankoliye kavuşuyorum, ne de böyle deli bir mutluluk yapışıyor bünyeme. Elimde kalan hızlı, göreceliği ne olursa olsun herkesçe kabul görecek bir melodi anlayışına sahip ve titiz davranılarak oluşturulmuş zevkli bir müzik. Şimdi de buradan yola çıkarak finali yapıyoruz çekirge.”

“Evet abi.”

“The CNK sizin hayatınız grubu olacak duyusal tatlar veren bir grup değil. Müziğe yaklaşımları romantik sanatçı etkilenimi gibi hiç değil hatta. Daha çok titiz çalışan bir bilim adamı gibi. Eğer siz müziği önünüze renkler sunan bir sergi gibi görmek istiyorsanız arayışınıza cevap The CNK değil, yok eğer müziğin bir bilim adamının elinden çıkmış belli kurallara dayalı belki daha az çarpıcı ama gayet sonuca ulaşmış, meyve vermiş halini kabul edebiliyorsanız işte bu The CNK.

(İç ses: Bir halt anlamadım ama grubu iyi özetledi galiba bu.)

“Bir de not veriyoruz değil mi abi?”

“Şart değil ama ben alışkanlık yaptım. Benim geçer notum yedidir. Bu grupta geçerden ötesi var. Sekiz fazla gelir yine de. O yüzden yedi buçuk iyidir.”

“Bence de iyidir.”

(İç ses: Değildir. Albüm kötü. Kritik kötü, yazar kötü, yazarın kendi kendisiyle konuşması daha kötü. En büyük benim, en büyük benim!)

-The CNK’nın güçlü senfonik davulları egoyu besler, çokça bağırtır. Benim egomun lafa karışması işte bu yüzdendir.-

Slayer - Christ Illusion (2006)

Eğer bir grubu yıllardır dinliyorsanız ve uzun yıllar sizi etkisi altına almayı başarabilmişse, çıkardıkları yeni bir albümü yorumlamak gerçekten zor bir iştir. Hele de bu albüm bir başyapıt değilse.

Albümü edinmeden önce internet üstünden pek çok yorum okudum ve birbiriyle bu kadar çelişen yorumların bir arada olduğunu daha önce hiç görmemiştim. Genel olarak katıldığım tek bir nokta var okuduğum yorumlarla ilgili: Bu albümdeki yapı, son iki albümün etkilenimlerini yitirmemekle beraber Seasons In The Abyss ve daha öncesi döneme daha yakın.

Son iki albümle birlikte Slayer kimi müzikal değişimler geçirmişti. Aslında çok kökten bir değişim denemez buna. Hız azaltılmış, bas gitarlar daha duyulur olmuş, bununla birlikte yapı hem daha groove hem daha aksak bir hal almıştı. Ancak yine de dinlediğiniz anda bunun Slayer olduğunu anlıyordunuz. Problem şuydu ki, Speed Metal kavramıyla özdeşleşen bu grup, delicesine fanatik bir kitleye sahip olunca, son iki albüm bu kitleden hemen hiçkimseyi tatmin etmedi.
Christ Illusion çıkmadan önce Tom Araya'nın yaptığı iki açıklama var:İlk olarak merak etmeyin duyacağınız müzik yine Slayer müziği olacak diyor. Evet bu gerçekten doğru. İkinci yorumu ise tarihimizin en hızlı albümünü kaydettik şeklindeydi. Açıkcası bu doğru değil. Gerçektende metronomu düşük değil albümün ancak Reign In Blood la kıyaslanamaz. Üstelik Dittohead gibi bir şarkısıda var bu adamların Divine Intervention'da ve böyle bir hız denemesini bir daha yapacaklarını sanmıyorum.

Albümün açılış şarkısıyla birlikte Slayer'ın daha köklerine dönük bir albüm yaptığını hemen anlıyorsunuz. Nitekim, Flesh Storm sizi Seasons yıllarına götürüyor. Sonraki şarkılarda Hell Awaits'den Reign In Blood a kadar her albümü çağrıştıran birşeyler yakalayabiliyorsunuz. Bununla birlikte Slayer'ı Diabolus ve God Hates Us All dönemiyle seven varsa (var mı böyle bir insan ya? ) onlara da hitap eden çok şey var.

Şimdi bunları yazdıktan sonra albümü başarılı bulmuşum gibi bir izlenim uyandırmış olabilirim ama malesef ki durum aksine. Albüm gerçekten de son iki albümden iyi ancak daha önceki albümlerden hiçbirinin yanına yine yaklaşamıyor. Eksik olan ne diye sorduğumda kendime, şu cevabı bulmam uzun zaman aldı: Bütünlük problemi. Albümdeki her bir şarkı sanki hep alakasız zamanlarda yazılmışta çok sonra bir araya getirilöiş hissine sahip. Yani önceki albümlerde hep bir akıcılık hissederdim ancak bunda o akıcılığı hissedemiyorum.

Benim için yapıdaki bir rahatsızlıkta, dur kalkların fazlalığı. Başka gruplarda problem olmasada Slayer'ın müziği hep azgın dalgalı bir Nehir gibi olsun istiyorum. Bu dur kalklarda bazen sırf vokal kalması gibi numaraların olması da yine benim zevkimin dışında kalıyor.

Albümde soloların çoğu Hanneman stilinde. Yani notaları uzatarak atılan sololar var. Kerry King'in bir an önce bitsin bu solo dercesine üstüste nota yağdırdığı sololara çok fazla yer verilmemiş bu albümde.

Baterilerle ilgili bir fikrimi söylemeden edemeyeceğim bu arada. Bilindiği gibi bu albümde yine Slayer'ın efsane bateristi Dave Lombardo çalıyor baterileri. Paul Bostaph'ın yerine geri gelen Lombardo her ne kadar pek çok kişiyi sevindirdiyse de ben bu görüşe katılmamıştım. Evet Lombardo Thrash Metal'in en büyük bateristlerinden biri ve kendine has bir teknik yarattı ancak yıllar boyu bu tekniği o kadar çok duyduk ki başka gruplardan artık Lombardo stili o kadarda orjinal gelmiyor ve Paul Bostaph'ın kendine özgü tüm aksamları kullanarak davulu konuşturması benim en sevdiğim özelliklerdendi son yılların Slayer'ında. Divine Intervention ve Undisputed Attitude'un beteri partisyonları gerçekten mükemmeldi. Ben o yüzden Paul'un Slayer'ın kaybı olduğunu düşünüyorum yerine gelen adam Dave Lombardo bile olsa.

Albümdeki şarkılardan benim en çok ilgimi çekenler SUpremist,Flesh Storm, Jihad, Skeleton Christ ve Consfearecy oldu. Bununla birlikte başta bu şarkılar olmak üzere diğer tüm şarkıların söz yazımlarında da bugüne kadar Slayer'ın en saldırgan sözlerini yazdığını söylemeliyim. Daha öncede Tanrı karşıtı sözler yazıyorlardı ancak ben hiç bu kadar sert olduğunu hatırlamıyorum. Üstelik bu sefer tek yönlü olarak Hıristiyanlık'a değil tüm dinlere saldırı var, Jihad adındaki şarkıdan da anlaşılabileceği gibi. Bununla birlikte her yerde Katolik olduğunu açıklayan Tom Araya'nın yorumlarını düşününce bu sözlerin sahneye çıkarken sürülen makyajdan başka hiçbirşey olmadığını düşünüyorum. (Tom hepsi Kerry'nin suçu diyor ama Kerry bu konuya cevap vermek yerine bira içmeye devam edin diyor.)

Albüm Slayer sevenler için dinlenilebilir nitelikte. Eski klasikleri dinlerken arada bir buna da takılabilirim diye düşüneceğinizi tahmin ediyorum. Gel gelelim, ilk kez slayer dinleyecekseniz bu albümü tavsiye etmiyorum.... Yeni dinleyecek kişi önce kan krallığında, kan yağan göklerin sesini duymalı. (Reign In Blood) Sonra cennetin güneylerini görmeli... (South Of Heaven)...Cehennemin efendilerinin büyüsüne kapılıp belki de cehenneme gitmeli, melekler zebanilerle savaşırken. (Hell awaits)... Ulaşacağı nokta içerilerde, psikolojisinin karanlık diyarlarının çevresinde olacaktır.Oralarda uçurumdaki mevsimlerin değişimini izlemeli. (Seasons In the Abyss)... İşte o zaman ilahi daveti duyacağından eminim(Divine Intervention)....Ve o zaman Slayer'ın tutumunu anlayacaktır... Yıllardır değişmeyen, tartışılmaz tutumunu (Undisputed Attitude)

Samael - Solar Soul (2007)

Samael, cehennemin kapısındaki bekçilerinden biri, dolayısıyla tavizsiz. Samael, Lilith'in kendini sunduğu iblisin adı, dolayısıyla aşk ve seksin, peşinden yasağın bilincinde... Ya da bu anlatımın 2000'li yıllar versiyonu: Samael, black metalden endüstriyele uzanan, benzersiz bir müzik grubu.

En sonunda yeni albüm tamamlandı ve haziran başında raflarda yerini alacak olan albümün promo kayıdı elime geçti. Şunu baştan söyleyeyim, son yıllarda hiçbir albümün çıkışını bu kadar merakla beklemedim, dolayısıyla siz tahmin edin bu yazının nasıl bir insanın kaleminden döküldüğünü. Evet, Samael benim için önemli bir grup. Tavrıyla, sahnesiyle ve hayran olduğum yaratıcılık kapasiteleriyle. Rain'le bağırmayı, Us ve Moonskin'le aşkı anlatılmamış şekilleriyle gözlemlemeyi, Reign of Light'la ellerimi iki yana açıp özgür hissetmeyi, Rebellion ve Exodus'la da güne başlayıp hayatın koşuşturmasına karşı atak geliştirmeyi çok severim. En sonunda yeni bir kapı daha açtı Samael. İşte Solar Soul.

Bu yazımda Samael'in kimilerince bozulma olarak görülen müzikal gelişimini detaylı olarak anlatmayacağım çünkü bunu zaten bir önceki albüm Reign of Light'ın kritiğinde ve peşinden gelen yorum yazılarında yeterince yaptım. Dileyenler o yazıya buradan ulaşabilirler. Yine de ilk defa Samael'le tanışanlar için müziği kısaca tarif edelim. Karşımızdaki grup elektronik etkiler kullanmaktan çok zevk alıyor. Xy, grubun klavye ve bateri düzenlemelerini yapan şahıs, besteleri de yapan kişi olduğundan müzik klavye melodileri çevresinde dönüyor. Sert gitar tonları ve riflerinden dolayı grup birilerine benzetilmek iştendiğinde genelde akla ilk olarak Rammstein geliyor ancak bu yakınlık bile oldukça mesafeli. Rammstein'a göre çok daha teknik bir müzik var karşımızda ve bu teknik yaklaşım, klasik müzik etkileri üzerine kurulu. Üç ölçek Rammstein, iki ölçek Nine Inch Nails, bir ölçek Kovenant ve orkestral düzenlemeler için de çeyrek ölçek Beethoven kullanıp, bu karışımı fusion elementleri, karmaşık elektronik bateri ritmleri, hırıltılı bir vokal ve sert gitar tonlarıyla tatlandırırsanız, Samael'in müziğine biraz yaklaşabilirsiniz ama en iyisi grubu dinlemek olur çünkü beyazın ne olduğunu bilmeyen birine karı tarif etmek zordur. Samael örneklenerek anlatılabilecek kar olmaktan çok, örneklemelerde kullanabileceğiniz beyaz kadar kendine özgü bir müzik yapmakta.

Albümün geneli hakkında söylenecek çok şey var aslında, çünkü Samael'in bu albümde sürprizleri var hemen dikkat çeken ve yer yer gerilerde duran. Ancak bu sürprizleri, şarkıların anlatımı esnasında vermeyi daha uygun buluyorum. Bunun da nedenini hemen söyleyeyim: Albümde benim falso olarak niteleyeceğim bir nokta var: O da içinde ruh halinin yer yer değişmesi ve bütünlük hissiyatının biraz sekteye uğraması. Bütün yerine parçalardan gitmek işte bu yüzden bu albüm için uygundur.

Açılış şarkısı albümle aynı adda: Solar Soul. Samael dinleyenler çok iyi bilirler ki bu adamlar inanılmaz iyi açılış şarkısı yaparlar. O şarkı öylesine iyi seçilir ki, o albüm sonrası çıkılan turnenin açılış şarkısı da mutlaka o olur. Bunu da genelde sert tonlu kesik gitar rifleri ve seyirciyi azdıran vokallerle yaparlar. Dolayısıyla Samael'in bir best of'u çıksa (-ki Centuy Media böyle bir best of'u piyasaya sürüyor) herkesin içinde görmeyi beklediği şarkılar genelde albümlerin açılış şarkılarıdır. Solar Soul'da ise açılış şarkısında bir sürprizle karşımıza çıkıyor Samael.

Girişte, elektronik bir örnekleme bize merhaba diyor ama öylesine seçilmiş ki bu merhaba, sanki başka bir şarkının sonundan buraya miras kalmış gibi. Benim bu konuda bir yorumum var elbette. Geçen sene Samael bilindiği gibi Era One adlı bir proje çıkardı. Gitarsız, tamamen elekronik olan bu çalışmayı grup Era One ismiyle yayınlamak istedi ama Nuclear Blast, Era One by Samael adını kullanınca, Samael bir kez daha eleştiri yağmuruna tutuldu bu adamların artık rock ve metal müzikle bir alakası yok diye. Dolayısıyla Solar Soul'un girişi birşeylerin devamı olduğunu hissettiren bir numarayla başlıyor. Hesap ortada, Reign of Light'ta nerede kaldıysak oradan yola devam ediyoruz diyorlar ve ben bu yolda onlarla olmaktan son derece zevk alıyorum. Sonuç mu? Hiçbir gruba benzemeyen tamamen Samael'e özgü gitar tonu aynen yerinde. Vorph'un vokali aynı, hatta bir önceki albüme göre daha iyi düzenlenmiş ve Vorph söze çok güzel başlıyor: "Go, if you want to know!"

Solar Soul'un Samael tarihi için önemli bir şarkı olduğunu düşünüyorum çünkü bu şarkıda klavye merkezde durmuyor. Çoğu yerde olayı geriden yönetiyor. Yine geri planda olayı yöneten besteyi yapan Xy ancak gitarın ön plana çıkması acaip güzel bir tat vermiş. Vorph yine şarkının sözlerini kişisel gelişim kitaplarındaki sözler gibi yazmış. Aslında bana bu hep kara mizah gibi gelmiştir ama bu müziğe acaip yakışıyor. "One Nation, generation, connecting people, in the collective mind."

Şarkı kesinlikle albümün en iyi çalışmalarından biri. Nedenlerine gelirsek, ilk olarak nakarat sonrası başlayan harika gitar rifinin belirtmem gerek. Ancak bundan daha önemli olan, kesinlikle dikkat etmeniz gereken bir nokta var: Şarkının süresinde kayıtlı olduğu nokta 2.59. Bu noktada Xy öyle güzel bir geçiş düzenlemiş ki hayran olmamak mümkün değil. Ben ilk duyduğumda bunlardan daha fazla isterim dedim ve merak etmeyin fazlasıyla var albümde. Senfonik müzik yaptığını iddia eden pek çok grubun bu detayı duyması gerek. Xy bu işi gerçekten çok iyi biliyor ve bana Samael'in birgün sahneye kocaman bir orkestrayla çıkacağı gerçeküstü bir hayalin kapılarını aralatıyor. Yazdığı kısım tam olarak yaylılardan duymak isteyeceğiniz harika bir geçiş.

Üstünde bu kadar uzun konuştuğum mükemmel bir orkestrasyon içeren Solar Soul için iki şey daha söyleyeceğim, aklınızda tutun: Vorph şarkı aralarında, sürekli hırlıyor. Bir de bu şarkının ruh hali kesinlikle depresif değil. (Kenara yazdım bunu)

Promised Land'e, ikinci şarkıya merhaba diyoruz. Neyi aklımızda tutuyoruz? (Hırıltı ve depresif olmama durumu demiştin abi. Sanırım bu depresiflikten uzak durma Samael'de çok karşılaştığımız birşey değil, doğru mu? )Evet kesinlikle öyle. Üstelik ikinci şarkının pozitif etkisi ilkinin iki doz üstünde. Samael ilk iki şarkıyla gerçekten aydınlık bir etki bırakmış ve alkışlanası bu iki iyi şarkı üstüste güzel oturmuş.

Promised Land'in adıyla söylememiz gerken bir şey var bir de. (Tevrat'tan bu değil mi abi? Ne alaka, bunlar dindar bir müzik mi yapıyor?) Böyle bir saptama doğru olmaz ancak Vorph'un din gibi kitlesel etki bırakan düşüncelere büyük sempati duyduğunu söyleyelim. The Cross'la Hıristiyanlık'a, Inşallah'la İslam'a dokunmuştu, sırayı da bu şarkı almış. Kitlesel hareketlere de sempatisi olduğundan, bir dönem Ein Reich, Ein Volk, Ein Fuhrer yazılı Samael tişörtleri görülmüştü piyasada.

Şarkının artılarını sayarsak, ilk olarak nakaratı gerçekten mükemmel. Ve evet, bir de Xy öyle bir orkestrasyon kullanmış ki 3.09 noktasında, ilk şarkıdaki etki bunun yanında geride kalmış. Nakarattaki çift kanal vokal kaydı, vokalistlere okulda ders olarak okutulmalı. Hırıltılar demiştim ya? (Evet abi,hatırladım.) Bu şarkıda da fazlasıyla var, bunu da not al, bu kısma geleceğiz.

İlk iki şarkı bittiğinde, kafamda tek bir şey vardı. Samael Passage'dan sonra, 2007'de bir daha milat yaşıyor olsa gerek çünkü grup Passage albümüyle (Ep'leri saymıyorursun sanırım, anladım abi) tarz olarak negatif devam ederken, şarkı sözlerinde karanlıktan çıkıp aydınlığa ulaşmaktan bahseder olmuştu. İşte bu albümün ilk iki şarkısınd,a sözlerle birlikte müziğin de ışığa çıktığı bir etki göze çarpıyor. Ancak ileriki şarkılar gösterdi ki, bunu düşünmek için erken davranmışım. Samael, Yin-Yang anlayışını çok sever, Ceremony of Opposites'i bilenler iyi bilir. İçiçe geçen iyi ve kötü karşılıklı birbirine diş geçirir, iyinin içinde kötü bir noktadır, kötünün içinde de iyi. İşte bu iki şarkı karanlığın içindeki iki aydınlık noktadan ibaret.Üçüncü şarkıyla birlikte pozitiflik kaybolmaya başlıyor.

Üçüncü şarkı Slavocracy, albüm çıkmadan Samael'in sitesinden yayınladığı bir çalışmaydı. Mastering'i bitmemişti. Görüyorum ki giriş rifinin üstüne Xy klavye yerleştirmiş ve ilk halinden çok daha etkili bir hale sokmuş şarkıyı. Sözleri ve gitar yapısıyla albümün Passage dönemine uzanan ilk kancası diyebiliriz. Takılınması gereken bir kanca. Güzel bir noktada kendine yer bulan bu şarkı, albüm içinde dinlenmekten zevk alınacak bir yere oturmuş. Sertliğin yayılmaya başladığı güzel bir nokta. Passage döneminin en güzel yanı olan karmaşık bateri yapılarının geri gelmesi de ayrıca sevindirici. Hemen şunu söyleyelim, Reign of Light'ın tekdüze baterilerine kıyasla bu albümün baterileri birkaç adım ileride.

Western Ground'un girişini duyduğum anda çok sıkıcı damgasını yapıştırdım. Exodus döneminden miras kalma doğu etkili bir melodi üzerine kurulu. Hemen şunu belirtelim ki bu doğu etkisi albümde pek çok şarkıda göz kırpıyor ve artık Samael'in bir parçası olmuş gibi duruyor. (Orphaned Land gibi mi?) Hayır. Onlar gibi direk o kültürün müzikal öğelerini kullanmıyorlar, ancak kimi yerlerde melodiler batının akor düzenindense doğunun makam düzenine uygun olarak kuruluyor. Sıkıcı başlayan bu şarkıyı da, bu doğu etkisi ve nakarat sonrası giren klavye melodisi kurtarıyor. Vasat giriş melodisi ve vasat giriş vokali, bu kısım yüzünden affedilebilir ne de olsa Xy'nin performansı yine göz dolduruyor.

Şimdi... On the Rise... Ne oluyor be diyebilirsiniz bu girişe, çünkü beklenmeyecek bir şekilde hızlı başlıyor şarkı. Anlattığı seyler Reign of Light ve My Saviour şarkılarının bir karışımı gibi. Passage dönemine ikinci kanca, ancak kimseyi kandırmayalım, bu şarkı Passage'da olsa asla öne çıkamazdı o albümde. Albümün ve son yılların en sert Samael şarkılarından biri olduğunu söyleyebiliriz. İlk dinlediğimde çok ilgimi çekmemişti ama albüm tekrar tekrar çalarken, bir kaç kez On the Rise başlasın diye beklediğim oldu. Orda mısın? (Ya, manitayla konuşuyorum telefonda! İki dakika rahat bırak be abi!) Söyle manitana, ben bu şarkıyı duyunca şüphe ettim acaba bu beste gerçekten de bu dönemde mi yapıldı yoksa Passage dönemi yapıldı da yeniden ısıtılıp bize mi sunuluyor diye. (Efendim aşkım? Yok ya manyağın birine çattım da, Samael diyor başka birşey demiyor.)

Sırada Allience var. Alliance...(Zırrr) Alo? (Afedersiniz, erkek arkadaşım şey dedi Samael'in yeni albümünün kritiğini yapıyormuşsunuz.) Evet? (Benimde bir katkım olsun diye şeyettim.) Şeyet tabi. (Alliance şarkısı da bana Together adlı şarkıyı hatılatıyor. Acaba o da Eternal albümü dönemi bestesi olabilir mi?) Olabilir evet. Ancak bu şarkının ara kısımları kesinlikle şey... Nasıl desem,. (Oynak?) Evet, öyle. Grubu bu şarkıyı çalarken kesinlikle canlı izlemek lazım... Ya baksana Allience konusunda seninle aynı düşünüyouz ya? (Evet?) Boşver erkek arkadaşını gel seninle bir Alliance yapalım biz. (Hayvan! Çat.) Şarkı güzel ama yıllar sonra akılda kalacak bir çalışma da değil. Orkestrasyon çok geride kalsa da yine çok başarılı. Xy Passage için yaptığı gibi bu albüm için de klasik müzik etkili bir ekstra çalışma kaydetse gerçekten tadından yenmez birşey çıkar karşımıza.

Albümün yine güçlü ve sert şarkılarından biri Suspended Time. Benim de favorilerimden. Passage dönemini anımsatan numaralar var ancak o dönemde dahi olmayan bir numara var ki, cidden şaşırtıcı. Şarkının nakaratını Vorph, eğitimli bir bayan sesiyle birlikte söylüyor. Vokali duyduğumda Cradle'dan tanıdığımız Sarah Jezabel Deva bu dedim ama bu konuyla ilgili hiçbir bilgiye ulaşamadım. Bu şarkıya kadar bahsettiğim tüm şarkıları bana kim olduğunu söylemeden dinletseler direk Samael derdim ancak bu şarkının nakaratını dinletseler Vorph'un sesinden emin olmadan önce aklıma ilk gelecek isim Cradle Of Filth olurdu. Albümde kaçırılmaması gereken şarkılardan. (Zırr) Alo? (Ya bak senin hayvan olduğun konusundaki görüşlerimi değiştirmedim ama, bu şarkıda bayan vokali büyük ihtimalle şu anki Elis solisti olan Sandra Schleret yapıyor. Önceki albümde Heliopolis'de de o geri vokal yapmıştı çünkü.) Heliopolis'de geri vokal mi vardı? (Hani böyle iç çeker gibi inliyordu ya başında?) Nasıl inliyordu, yapsana azıcık. (Ya hani böyle...Öküz! Çat.)

Valkyries New Ride. İlk duyduğum anda bile işte bu dememi sağladı bu şarkı. Bu nasıl gaz bir giriştir. Ve bu nasıl tatlı bir vokal başlangıcıdır? Hırıltı... Hişşt! (Abi baktım notlara iki kere hırıltı diye not düşürtmüşsün. Bir de benim kız birşeyler dedi hırıldamakla ilgili, arada sana küfür ediyordu ama tam anlamadım derdini.) Bu şarkının girişinde "hı, he, hı, he" gibi sesler çıkarıyor Vorph ve şarkının ortasında da bu eğlencesine devam ediyor. Elektronik geçişleri ve nakaratındaki pozitif ruh hali gerçekten dinlenmesi zevkli bir yapıt olmasını sağlamış bu şarkının. İddia ediyorum, vokal yapmaktan zevk alan ve o doğrultuda da böylesine eğlenen Vorph gibi çok az solist var şu anda. Sözlerini henüz tam olarak çözemedim, çözdüğümde bu şarkının hastası olma ihtimalim çok yüksek. Vorph'un vokali için şunu söyleyelim, kesinlikle kendine özgü işler yapıyor. Sözleri zaten özgün, tekniği de öyle. Ancak hepsinden önemlisi hiçkimsenin yapmadığı kadar atraksiyon katıyor hemen hemen tüm şarkılara.

Gelelim, zurnanın zırt dediği yere. Şarkımızın adı Ave! Samael'den konuşulduğunda grubu tanıyan tanımayan herkes ukalalık yapar, grubu kötü çocuk olarak nitelemek kolay olduğundan. (Bırak abi ya, ben onları black metal yaparken seviyordum. Tırt çıktılar.) Peki canım Samael'in yaptığı black metal nasıldı? (Şey abi, bir albüm vardı hani... Aşkım neydi o?)( Şu herifle muattap etme beni ya, Samael demoları saymazsak sadece iki albümünde black metal yaptı. Worship Him ve Blood Ritual.) Evet ve yöntemi basitti. Sert vokali, yapışkan çok tekrarlı gitarla kamufle et, düşük tempolu ama yüksek tuşeli baterilerle bunu depresif kıl. Git sevgiline söyle, özellikle Blood Ritual dönemi black metal arıyorsa gerçekten buyursunlar Ave!'e. Bu şarkı o dönemin ruh haline çok yakın. Yapısı da neredeyse aynı sadece gitarları modernize edilmiş. Tek başına değerlendirildiğinde iyi bir şarkı ancak albüm içerisinde ruh bütünlüğünü bozuyor. (Bu herif bana laf mı şoktu şimdi?) (Yok bir tek sana değil, galiba genel anlamda Samael dinlemeden zevzeklik yapan herkese kaptırdı.) Black metal yapacağım diye yola çıkan grupların çalışmalarının genelde sahte olduğunu düşünüyorum. Müziğe gerçekten ruhundan bir parça üfleyen kişiler, sadece içeridekini dışarıya duyururlar. Sonuş bazen karanlık bazen aydınlık, bazen black metal, bazen hard rock'tır. Önemli olan içeridekini dışarıya sumaktır ve Samael işte bu noktada çok başarılıdır. Tabi çok az kişi bilir Blood Ritual albümü sonrası Vorph'un şöyle bir açıklama yaptığını: "Bir daha böyle hissetmek istemiyorum ve böyle hissetmekten korkuyorum. Bu şarkıların yazım sürecinde yaşadıklarımı bir daha yaşarsam, bu hayata devam edemeyebilirim."

Quasar Waves albümün yine sürpriz şarkılarından biri. Şu döneme veya bu döneme benziyor demek zor çünkü bu şarkı daha önce bahsettiğim doğu etkileri taşımaktan öte tamamen doğu motifleriyle kurulmuş. Ciddi ciddi acaip oynak kılınmış. Yani bu ritmle göbek atmak gerçekten mümkün. Ara kısımlarda Vorph'un Hey,hey,hey nidaları da acaip zevkli birşey çıkarmış ortaya. Sözleriyle de öne çıkıyor şarkı.

Son şarkıya geldik. (Zırr.) Ahahah, biliyordum bu kızın yeniden arayacağını. (Caner, ben Emre.) Sen nereden çıktın oğlum? (Abi yazının taslağını yollamıştın ya bana göz atayım diye, dayanamadım geldim. Son şarkı olan Olympus için albümün en zayıf halkası yazmışsın. Ben sabah akşam bu şarkıyı dinliyorum, bence taş gibi şarkı.) Tamam Emre, fikirlerini dikkate alacağım.Şarkının hala albümün en zayıf çalışması olduğunu düşünüyorum ama en azından adı sempatik. Giriş melodisine de sözüm yok, hatta buradaki aksak giriş takdire şayan ama yine de şu eleştiriyi yapayım: Her albüme müthiş ihtişamlı giriş yapan Samael, kapanışları bir türlü bu kadar ihtişamlı yapamıyor. Temponun çok fazla düştüğünü düşünüyorum bu şarkıda.

Grubun resmi sitesindeki bilgiye bakılırsa, grup albüme bir de bonus şarkı ekleyecek ancak bu şarkı promoda yer almıyor. Belki o şarkının eklenmesiyle kapanış daha lezzetli bir hal alır. Gerçi grup bu şarkıyı en sona değil ortalara koyacağından bahsediyor.

Sonuca gelelim. Samael benim beklentilerimi karşılayan bir albüm yaptı. İlk defa Samael dinleyecekler için uygundur bu albüm. Samael'le daha önce tanışıp yaptığı müziği sevenler de zevk alacaklardır Solar Soul'dan. Yok hiç Samael dinlemediyseniz ve yıllar önce Samael konserinde no techno diye bağıran zihniyetin bir uzantısıysanız ve bu yazıyı buraya kadar okuduysanız baya bir mazoist eğilim gösteriyorsunuz demektir. O zaman boşverin Samael'i, İsmail'e bakın siz. İsmail YK dinlemek kendinize acı verme eğiliminizde size yardımcı olacaktır.

(Aşkım kim bu herif ya?) (Manyağın biri işte.) (Niye manyak olsun, yazdığı seyler güzeldi aslında.) (Manyak olmasa seninle benimle konuşmazdı.) (Neden ki?) (Hepimiz hayal kurarız ama hiçbirimiz aslında varolmayan kafamızda yarattığımız insanlarla albüm konusunda tartışmayız.)( Nasıl yani biz aslında yok muyuz?) (Yokuz...)

Yok musunuz? Sen şu kızı iki dakika başbaşa bırak bakayım benimle, var mısınız yok musunuz görürsün.

(Hayvansın sen!)

-Bitmez-