Manowar - Gods of War (2007)

Bu grubun fanatiklerinin yanı sıra düşmanları da var. Ben ise ortada bir yerdeyim. Çoğu şarkısını severim ama bir sürü şarkısını da gereksiz bulurum. Marş haline gelmiş mükemmel heavy metal şarkılar yazmışlardır. Bu özelliği bile gruba saygı duyulması için yeter bence. 2002 tarihli Warriors of the World albümü ile epik bir havaya bürünen grup, beni biraz üzmüştü. Ama warriors of the world, house of death gibi mükemmel şarkıların bulunması, Manowar da işin bitmediğini bana göstermişti. Bu yeni albümde ise gerçekten üzüldüm.

Gods of War albümünü incelemeden önce kitapçığını okumam gerekti çünkü albüm konsept bir albüm ve anladığım kadarıyla bundan sonra manowar uzunca bir süre konsept albümler yapacak. Albümün konusu Norse Mitolojisi yani iskandinavya mitolojisi. Ve bu albüm savaş tanrısı Odin'e adanmış.

Albümde 16 şarkı var ve bu şarkıların yarısı hiç gitar içermiyor. Orkestra etkileri hep Manowar'da vardı. Ama bu kadar fazla beklemiyordum. Koro halinde söylenen sözler, kilise orgları, klavyeler albümün bütünü etkilemiş ve ortaya tamamen Epic Metal denilebilecek bir çalışma çıkmış. Ben açıkçası bu değişimi çok sevmedim çünkü ben Manowar dinlediğimde gaz verici şarkılar dinlemek istiyorum. Joey DeMaio, Odin'i anlatırken belki en iyi yolun bu olduğunu düşünmüştür. Ama bu durum şarkılar arası geçişlerde heyecanın kaybolmasına sebep oluyor. Albümde ilk iki şarkı bitene kadar herhangi bir distorsiyon sesi duymanız mümkün değil ve çoktan albümün ilk 9 dakikasını dinlemiş durumdasınız. Üçüncü King of Kings şarkısında gaza gelmeye başlamışken, Army of the Dead Part 1 ile heyecan kayboluyor. Bence Gods of War albümü çok sesli klavyeli şarkılar yerine gaza getirici şekilde elektro gitar ile anlatılsaymış daha iyi olurmuş.

Teknik olarak albüm standartların çok üstünde tabi. Albümün miksajı Belçika'da yapılmış. Bu işin orada yapıldığını bilmiyordum açıkçası. Tüm şarkıları Joey DeMaio yazmış sadece Loki God of Fire şarkısında Karl Logan imzası da var. Bu
adam müthiş sololar atıyor, gaza getirmeyi iyi biliyor işte bu yüzden daha fazla elektro gitar sesi duymayı isterdim. Zaten Odin'in kardeşini anlatan Loki God of Fire albümdeki favori parçam. Vokaller ise tabiiki müthiş. Eric Adams'tan daha iyi Die!! diye çığlık atan biri olduğunu sanmıyorum. Albümde bulunan bonus track ise klasik, gerçek metal kardeşliğini anlatan bir şarkı. Ama bu artılara rağmen benim gözümde albüm kurtulmuyor.

Eğer kuzeylilerin mitolojisine ilgi duyuyorsanız, epic metal olayının hastasıysanız, albümü dinlerken zevk alabilirsiniz. Ben fazla zevk almadım açıkçası. Manowar demek damardan gaz vermek demek, ama ben gaza gelemedim. Albüme çok emek harcandığı belli olsada vasat bir albüm bu yüzden bence. 10 üzerinden 5.

Manowar:

Eric Adams - Vokal
Joey DeMaio - Bas Gitar/Gitar/klavye
Karl Logan - Gitar/Klavye
Scott Columbus - Davul/Perküsyon

Gods of War:

1. Overture to the Hymn of the Immortal Warriors [06:19]
2. The Ascension [02:30]
3. King of Kings [04:17]
4. Army of the Dead Part 1 [01:58]
5. Sleipnir [05:13]
6. Loki God of Fire [03:49]
7. Blood Brothers [04:54]
8. Overture to Odin [03:41]
9. The Blood of Odin [03:57]
10. Sons of Odin [06:23]
11. Glory Majesty Unity [04:41]
12. Gods of War [07:25]
13. Army of the Dead Part 2 [02:20]
14. Odin [05:26]
15. Hymn of the Immortal Warriors [05:29]
16. Die for Metal (Bonus Track) [05:16]

Toplam: 01:13:38

Machine Head - The Blackening (2007)

Machine Head grubunu orta okulda The More Things Change albümü ile tanıdım, ayrıca zamanında rock market programında sıkça klibi yayınlanırdı. O zamanlar çok uçuk kaçık geliyordu ama bu durum beni hep cezbetmişti. Ardından çıkardıkları her albümü takip ettim. İlk albümleri Burn My Eyes çok sert bir albümdü ondan sonraki The More Things Change de öyle. Sonraki albümlerde prodüktör değişikliğinden midir nedir köklü bir değişim söz konusuydu. Grubun beyni Robert Flynn çok enteresan bir adamdı benim için. Bay Area Thrash ortamından gelen biri için çok farklı müzik yapıyordu. Gruptaki groovy öğeler hip hop vokaller benim hoşuma giden durumlardı. 1999 yılında çıkan The Burning Red ve 2001 yılındaki Supercharger albümlerinde bu değişim söz konusuydu. Bu durumu ben doğal karışılamıştım. Ne yazık ki bundan sonra grup eleman değişiklikleriyle 2002 yılını sıkıntılı geçirdi. Grup için ömrü bitti dendi. Ama 2003'te Phil Demmel'in gitarlara tekrar geçmesinden sonra grup küllerinden yeniden doğdu ve 2004 yılının en iyi albümlerinden Through The Ashes of Empires'ı kaydetti. Açıkçası ben gruptaki değişimin bu yönde olacağını hiç tahmin etmemiştim. İlk albümlerindeki sounda yakın ve keskin bir dönüş gerçekleştirmişlerdi. Through The Ashes of Empires albümü rock çevrelerinden çok olumlu tepkiler aldı ve Machine Head böylece yeniden doğmuş oldu.

Elimde Machine Head'in 2007 yılı martında çıkaracağı The Blackening albümünün promosu var. Bu albümü ilk olarak kardeşimden duydum. Sürekli, abi çok iyi albüm diyip durunca ben de dur bakalım neyin nesiymiş bu diye dinlemeye başladım. Açıkçası albümün kritiğini yapmadan önce albümü iyice sindirmem gerekti. Uzunca bir süredir de dinliyorum. Şu an sindirdiğime inanıyorum. Şöyle başlamak istiyorum: 2007 yılına damgasını vuracak albüm budur.

Machine Head, Through The Ashes of Empires albümündeki soundu koruyup o anki yarattıkları formüle sadık kalmayıp olayı bir sonraki aşamaya getirip geliştirmişler. Yani o formülü koruyup güvenli, benzer bir satış grafiğini yakalayabilecek bir albüm yapabilirlerdi. İster istemez şu durumla karşılaştırıyorum. Lamb of God, As The Palaces Burn albümünü yayınladığında çok heyecanlanmıştım, metal müzik acaba yeniden mi ivme kazanacak diye. Ama Lamb of God'ın sonraki albümleri hep aynı formülde gittiği için kendini tekrarlamaya başladı ve açıkçası hayal kırıklığına uğrattı. İşte bu noktada Machine Head bu sıkıntıdan kurtulup müziğini çok daha geliştirmiş.

The Blackening albümünün yapımı aşamasında Rob Flynn dehasının mtv.com'da, ben albümü dinledikten sonra, okuduğum bir röportajı var. Röportajda Rob aynen şunları söylüyor: Albümü hazırlarken oturup müzik yazmaya başladık bir bakmışız karmaşık, teknik bir müzik yapmışız, amacımız bu olmadığı halde. Şarkıların sürelerinin 10 dakika civarında olduğunu gördük ama bu 10 dakikayı 2-3 rif ile doldurmaktansa 20-30 rif ile doldurmuşuz.

Bu röportaja aynen katılıyorum. Şarkılar çok komplike kesinlikle ama Opeth'deki gibi bilerek teknik müzik yapma çabası yok. Çok doğal bir şekilde gelişim var. Bunu dinlerken anlıyorsunuz. Müzik kesinlikle kişisel bir zevktir. Herkesin metal müzikten anladığı şey kendisinedir. Kimse birini dinlediği müzik için yargılayamaz. Bu yüzden metalin, bir çok alt dalı var. Bana göre de metal diye tanımladığım müzik The Blackening albümünde hayat bulmuş. Albüm bence herhangi bir alt dala ait değil. 2007 yılında metal müzik bu şekilde olmalı bence. Machine Head bunu benim gözümde başarmış.

Albüm 8 şarkıdan oluşuyor ayrıca bir de Metallica'dan Battery yorumu var ama bendeki promoda bu yok. 8 şarkının toplam süresi 61 dakika 13 saniye böylece şarkı ortalamalarının 7 dakika 40 saniye olması ile uzun bir albüm dinleyeceğiniz garanti. Albümdeki tüm 8 şarkı da hit sayılabilecek şarkılar. Hiçbir şarkı dinleyiciyi sıkacak nitelikte değil. Her parçanın kendine özgü bir havası ve müthiş rifleri var. Her parçada müthiş groove elementler ve thrash ritmleri var. Gitar ve basın uyumu çok iyi. Baslar çok güçlü olmuş. Gitar soloları çok iyi yazılmış. Ben soloları teknik ve duygusal olmasına göre seviyorum. Soloların hepsi hem teknik hem de duygulu. trampetlerin, zillerin ve krosların uyumu çok iyi. Tonlar çok iyi ayarlanmış. Ataklar şahane sayılabilecek durumda. Vokaller klasik Rob vokali. Nefret dolu, gaza getirici ve de çığırtkan. Ritm gitar ise bir dehanın ürünü. James Hetfield için rif tanrısı denir. Hetfield acaba buradaki rifleri dinlese ne düşünür diye merak ediyorum. Albümün kesinlikle en göze çarpan tarafı müthiş rifleri. Machine bu albüme de her albümdeki Machine Head'in kendine has öğelerini yedirmeyi başarmış. Grubu yakından takip edenler ne demek istediğimi çok iyi anlayacaklardır.

Albümün kapak çalışması harika olmuş. Bir tane iskelet kral tacını takıp dünyayı ayaklarının altına alıp kum saati ile beraber kuru kafaların üstünde tahtında oturuyor. Elinde bir tane ayna tutuyor. Aynada "THE MIRROR which Flatters not" yazıyor. Anlamı pohpohlamayan, dalkavukluk yapmayan ayna. Robert bu çalışmayı şöyle açıklamış: Oradaki iskelet kral benim ve aynayı kendime doğru tutuyorum. The Blackening albümünün anlamı budur.

Bu albümde bir senfonik hava, bir orkestra, bir klavye, bayan vokal, gotik bir hava ne bileyim, bilimum ekstra hiçbir şey yok. Sadece gitar davul ve bas var. Tüm temel öğeler en iyi şekilde kotarılmış. Birinci parçadan sekizinci parçaya kadar bir solukda dinleyebiliyorsunuz. İster istemez kafa sallamaya başlıyorsunuz. Bu yazıyı yazarken bile arada bir durup kafa sallamaya başladım elimde olmadan. Eminim ki albüm çıktığında birçok metal çevresinden övgü dolu yorumlar alacak. Albüm yayınlandığında Türkiye'de orijinalini bulamazsam getirtmeyi düşünüyorum. Kesinlikle bu albümü alın. Pişman olamayacaksınız. Paranızı son kuruşuna kadar hakeden bir albüm. Tabii ki 10 üzerinden 10.

Machine Head:
Robert Flynn - Gitar / Vokal
Adam Duce - Bas / Geri Vokal
Phil Demmel - Gitar
Dave McClain - Davul

1.Clenching the Fists of Dissent - 10:35
2.Beautiful Mourning - 4:49
3.Aesthetics of Hate - 6:34
4.Now I Lay Thee Down - 5:36
5.Slanderous - 5:17
6.Halo - 9:03
7.Wolves - 9:04
8.A Farewell to Arms - 10:12

Toplam: 1:01:13

Linkin Park - Minutes To Midnight (2007)

Türkiye'deki ture(true-pure) metalcilerin hiç sevmediği bir gruptur Linkin Park. Her ne kadar itiraf etmek istemeseler de en azından sevdikleri bir parça vardır bu grubun. Sorsanız nefret ediyorum derler ama bir barda veya cafe de Linkin Park çalmaya başlayınca tempo tutmaya başlarlar. Sanırım ture metalci olmak için Linkin Park'tan nefret etmek gerekiyor!?!?! Her neyse ben şahsen Linkin Park'ın bir yığın şarkısını severim. Pop metal adına çok sağlam parçaları var. Rap vokaller, elektronik altyapı, güçlü gitar rifleri ve iyi bir vokalle beraber iyi şarkı sözleri, alın size Linkin Park. From the Inside, A Place for My Head, In the End gibi bir sürü kaliteli şarkıları vardır Linkin Park'ın. Yeni albüm için ise aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Heralde dinlediğim en absürd ve en kötü albümlerden bir tanesi.

Minutes to Midnight albümü Rick Rubin prodüktörlüğünde yapılmaya başlanacağı açıklanınca heyecanlanmıştım. Zira bilindiği gibi Rick Rubin en büyük rock müzik prodüktörlerinden bir tanesidir. Valla ben heyecanlandım siz heyecanlanmayım. Çünkü sanırım Rick Rubin'in fazla bir katkısı olmamış veya olmuşsa eğer Rick Rubin bu işi bıraksın. Grubun basın açıklamalarından ve TV'deki röportajlarından takip ettiğim kadarıyla grubun ikinci gitaristi ve rap vokalleri üstlenen elemanı Mike Shinoda tüm albüme ağırlığını koymuş. Zaten prodüksiyonda onun da adı var.

Minutes to Midnight albümünün yapım aşamasında yaklaşık 150 tane şarkı yazmışlar. Heralde içlerinden en dandik olan 12 tanesi seçelim ki dinleyici kaybedelim ama para kazanalım demişler. Çünkü 12 şarkıdan elde tutulur bir kaç tane var ve gerisini çöpe atsanız yeridir. Çöpe atılacak şarkılar da tamamen MTV'nin çok seveceği türden şarkılar. O yüzden pop ve hip-hop çevrelerinde acayip tutacaktır bu albüm. Belli ki Mike Shinoda grubun rotasını kendi solo projesi olan Fort Minor tarzına kaydırmak istedi ve bunu yaparken grubun diğer elemanları hiçe saydı gibime geldi.

Albümü müzikal olarak incelersek bilindik Linkin Park öğeleri çok fazla değişikliğe uğramış. Örneğin Bleed it Out ve Hands Held High olmak üzere sadece iki şarkıda rap vokaller var. Ayrıca iki şarkıda sadece Mike vokallerin başında ki onlar Hands Held High ve acayip kötü düz vokal denemeli In Between. Bunun dışında alışık olduğum Linkin Park (LP) riflerine çok az rastladım bu albümde. Gereğinden fazla slow şarkı var. Bazı şarkılarda gitar dahi yok. Bu açıdan da LP dengeyi sağlayamamış. Grubun DJ'yi Joseph Hahn ise bize alıştırdığı örneklemeleri minimum seviyede kullanmış. Daha çok elektronik ve programlama yönünden müziğin altyapısına katkıda bulunmuş ki bu çok büyük bir dezavantaj bu tarz bir adama sahip bir grup için. Albümün en iyi şarkısı introsu Wake. Bir de elle tutulur tek şarkı bence What I've Done. Ayrıca çok güzel bir klibi var ve dünya meselelerine el atmışlar. Bu durumu olumlu bulduğumu söylemeliyim he ne kadar yapmacık da dursa. Şöyle de bir durum var What I've Done şarkısını LP'nin önceki iki albümü arasına koysanız asla çıkış şarkısı olarak lansedemezsiniz. Diğer şarkıların yanında acayip sönük kalırdı. Yani o da temelde kötü bir şarkı. Özellikle şarkının sonlarına doğru Mike'ın yaptığı rezalet ötesi geri vokalleri söylemeden edemeyeceğim. Albümün son iki şarkısı In Pieces ve The Little Things Give You Away'de daha önceki albümlerde olmadığı gibi gitar soloları var. Lütfen bir daha solo yazmaya kalkışmasınlar. Eline yeni gitar almış ve gaza gelmiş çocukların çaldığı tarzda komik denilebilecek sololar var. Bana birisi hangi şarkıları önerirsin derse birinci ve altıncı şarkının yanına zorlayarak sekizinci şarkı derim. Bir de beşinci şarkı Shadow of the Day var ama o da o kadar çok U2'dan With or Without You şarkısını andırıyorki U2 telif haklarını istese şaşırmam. Bir şarkıda altyapıdaki benzerlik bu kadar olur yani.

Aslında bu kadar rezalet bir albümü neden yapar insanoğlu diye kendime sorduğumda biraz adamları daha doğrusu Mike Shinoda'yı anlayabiliyorum. LP bundan bir önceki albümünü dört yıl önce yayınladı. Bu süreçte adamlar olgunlaşmaya çalışmışlar. Tamam normaldir. Ama olgunlaşcaz ve müziğimizi de olgunlaştıracaz derken grubu popüler ve dinlenilebilir yapan tüm öğeleri hiçe saymışlar. Yani önceki albümlerle tamamen alakası yok dersem yeridir. Bu durumu da anlayışla karşılayabiliyorum. Müziği geliştirmek adına bir önceki albümle alakası olmayan bir albüm yapılabilir. Ki bence çok riskli bir yol bu çünkü ya sizi çok iyi yapar ya da çok rezil. Bence bu yol LP'yi rezil yapmış. Olgunlaşma adına bu işi kıvıramamışlar. Komik olan durum ise heryerde bu albüme çok fazla yatırım yaptıklarını ve emek harcadıklarını belirtmiş olmaları. Eminim ki albüm çok satacaktır çünkü adamlar öyle bir konumdalar ki ne yapsalar platin plak kazanırlar. Ama bundan sonraki yapacakları albüm de bu tarz olursa o zaman ne kadar satabilecekler gerçekten kestiremiyorum. Yani MTV bile daha ne kadar gazlamayı sürdürebilir ki? 10 üzerinden 3.

Minutes To Midnight:
1. "Wake" - 1:41
2. "Given Up" - 3:09
3. "Leave Out All the Rest" - 3:29
4. "Bleed It Out" - 2:44
5. "Shadow of the Day" - 4:50
6. "What I've Done" - 3:25
7. "Hands Held High" - 3:53
8. "No More Sorrow" - 3:42
9. "Valentine's Day" - 3:17
10. "In Between" - 3:17
11. "In Pieces" - 3:38
12. "The Little Things Give You Away" - 6:23

Toplam: 43:51

Konkhra - Weed Out The Weak (1997)

Rock müziğin yeni adresinde incelemeleri okurken "k" harfine geldiğimde Konkhra ile ilgili bir albüm kritiği olmadığını gördüm. Bunun üzerine grubun en iyi albümünün kritiğini yapmaya karar verdim.

Konkhra, Danimarka kökenli bir grup. Grupta birçok eleman değişikliğinden sonra, grubun beyni Anders Lundemark, 1997 yılında Machine Head'in ilk davulcusu Chris Kontos'u ve death metal virtüözü James Murphy'i kadroya dahil etti. Böylece grup amerikalı ve danimarklı elemanlardan oluşan kıtalarlarası bir grup konumuna geldi. Albümün prodüktörlüğünü, miksajını ve mühendisliğini James Murphy üstlendi. Davul kayıtları Kaliforniya'da gerçekleşti. Diğer kayıtlar ve miksaj Avrupa'da
yapıldı. Grup kıtalararası olunca bu kadronun tekrar bir albüm yapması tabii ki çok zordu. Ama yaptıkları albüm Weed Out the Weak, death metalin en özgün albümlerinden biri haline geldi.

Weed out the Weak albümünde bir death'n'roll havası var. Gitar tonları o kadar iyi bulunmuş ki, gitarlar cayır cayır yanıyor. Davullar yeterince uygun ve sert. Davul tonları iyi ayarlanmış. Albüme verdiği enerji çok iyi. Baslar kendini iyice hissettiriyor. Gitar ve bas uyumu çok iyi. Vokaller çok çok iyi değil ama albümün havasıyla yeterince örtüşüyor. Bazı noktalarda vokaller yetersiz kalıyor. Vokallerin clean ve brutal geçişleri hoşuma gitti. Vokaller şarkıdan şarkıya farklılık gösteriyor. Bu kötü anlamda değil. Şarkıda verilmek istenen duyguya göre değiştiği için akıllıca bir tercih olmuş. Lead gitarlar ise albümün en can alıcı noktası, James Murphy resmen döktürmüş. Adama boşuna virtüöz denmiyor. Müthiş sololar, insanı gaza getirip "anne ben de gitar virtüözü olmak istiyorum" havasına sokuyor.

Albüm, At the Gates ile başlayan bir gelenek haline dönüşen, birbirine bağlı iki şarkı şeklinde başlıyor. Yani birinci ve ikinci şarkı arasında bir saniye kadar bir fark var. Albümün açılış şarkısı Heavensent James Murphy'nin muhteşem solosuyla kendini dinletiyor. Albümü özetleyen bir parça o yüzden açılış parçası seçilmesi bence iyi olmuş. Bu 57 saniyelik solo açıkçası dinlediğim en iyi sololardan biri. Parçaya kulak kabartmakta hiç bir sakınca yok.

Parça biter bitmez Time Will Heal devreye giriyor. Biraz önce bashettiğim geleneği hemen farkedebilirsiniz. Bu numarayı In Flames "Colony" dönemlerinde çok iyi kullanmıştı. Parça çok gaz, albümün öne çıkan parçalarından biri. Thrash riffleriyle benden artı puan alan bir parça. Parçanın sonundaki çığlıklarda vokalin neden bazı noktalarda zayıf kaldığını söylediğimi gözlemleyebilirsiniz.

Üçüncü parça Crown Of The Empire şarkısının başlarında gitarlar gerçekten cayır cayır yanıyor. Arkadan dozunda verilmiş klavyeler parçayı mistik bir havaya sokuyor. Ben albümü ilk olarak, orta okul yıllarında dinledim. O zamanlar favori parçam buydu. Bu ilk üç şarkı Lundemark imzası taşıyor. Death metalin içine rock'n'roll etkisinin çok iyi yerleştiğini bu üç parçada anlıyorsunuz.

Ardından gelen arasıcaklar niteliğindeki enstrümental Kinshasa Highway şarkısı Kontos ve Lundemark imzası taşıyor. Doğa sesleri ve distorsiyonsuz bu perküsyon şarkısı güzel bir çalışma olmuş. Albümdeki enstrümental şarkılarda sevdiğim nokta, şarkıların bittiğinde diğer şarkılara geçiş yaparken insanı acayip gaza getiriyor olması. İşte bu noktada olaya giren Through My Veins görevini yeterince yerine getiriyor. Öğrendiğim kadarıyla bu şarkı radyolara verilen çıkış parçasıymış. İyi bir parça ama ben Heavensent'i tercih ederdim. Parçadaki groovy öğeler iyi oturtulmuş örneğin solo devam ederken aniden kesilip hafif akustik bir dans ritmi duymanız ve ardından tekrar soloya devam edilmesi modaya uygun olmuş.

Albümün altıncı parçası olan The Reckoning orta tempoda bir parça. Thrash ritmleri kullanılmış ama temposu çok yüksek olmadığı için kendini pek belli edemiyor. Bir sonraki parça olan Misery benim favori parçam. Sebebiyse parçanın çok duygu yüklü olması. Vokaliyle, davullarıyla, sololarıyla (parçanın bir bölümünde sadece solo gitarın olduğu bir bölüm var ki) , şarkı sözleriyle süper bir parça:
What a grand day
to again accomplish nothing
on this evening of your life decided
to live is just to die

Sekizinci parça Melting'de vokallerin nasıl değiştiğini görüyorsunuz. Parçaya çok kasvetli bir hava veriyor. Ardından gelen Inhuman keman ile başlıyor ve güzel bir ritm ile gitarlar devreye giriyor. Ardından klavye arka planda çalmaya başlayınca değişken vokallerle beraber süper bir gitar riffi duyuyorsunuz. Bu üçünün uyumu çok iyi.

Onuncu Pain And Sorrow (Segue) parçası Kontos/Lundemark/Murphy imzası taşıyan enstrümental bir şarkı. Albümün sonuna doğru iyi bir hazırlayış niteliğinde. Kullanılan bayan vokaller klavyeler çok harika. Enstrümental şarkı yapmayı Konkhra iyi biliyor bence. Albümün kapanış şarkısı My Belief Murphy ve Lundemark tarafından yapılmış. Ateizm konusunu işleyen şarkı süper bir kapanış parçası. Bas tuşeleri çok sağlam. Murphy lead gitarda yine döktürüyor. Rock'n'roll etkisi en iyi bu parçada kendini
göstermiş. Tam anlamıyla Death'n'roll bir parça.

Weed Out The Weak albümü yayınlandığı zaman Muhafazakar death metal dinleyicileri tarafından çok yadırgandı. Bence yıllar sonra ne kadar haksız olduklarının farkına vardılar. Yenilikçi ve orijinal müzik hep iyi olmuştur. Dinleyiciler de bunun farkında. Çünkü Weed Out the Weak Diehard Records'un gelmiş geçmiş en çok satan albümü. Albüm resmen firmaya level atlattı. Çok eskiden okuduğum bir yorum vardı. Nerede okuduğumu hatırlayamıyorum ama albümle ilgili şu cümle çok hoşuma gitmişti: Weed Out the Weak albümünü popçuların ulaşamayacağı yerlerde saklayınız. Bu yüzdendir ki siz iturocks üyeleri ve ziyaretçileri bu albüm dinlemediyseniz dinleyiniz, dinletiniz. Pişman olmayacağınızı garanti edebilirim.

Konkhra - Weed Out the Weak

Anders Lundemark - Vokal/Gitar
James Murphy - Gitar
Jack Christensen - Bas
Chris Kontos - Davul

1. Heavensent (3.29)
2. Time Will Heal (3.44)
3. Crown Of The Empire (4.51)
4. Kinshasa Highway (1.27)
5. Through My Veins (4.18)
6. The Reckoning (4.37)
7. Misery (4.22)
8. Melting (3.56)
9. Inhuman (4.38)
10. Pain And Sorrow (Segue) (1.58)
11. My Belief (5.20)

Toplam: 42.39