Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

İlk albümünüz yayınlandığında henüz yirmi yaşınıza yeni bastığınızı düşünün. Bu ilk albümünüzün tüm İngiltere'yi kasıp kavurduğunu hayal edin hemen hemen tüm müzik dergilerinin ve otoritelerinin yılın en iyi albümü olarak sizi seçtiğini farkedin. Grubunuzun adı Arctic Monkeys olsun. İlk albümünüzün adı "Whatever People Say I Am Thats What I'm Not" olsun. Bir yıl sonra ilk albümünüzden daha iyi bir albüm yayınlayın. Adını da "Favourite Worst Nightmare" koyun. Grubun beyni Alex Turner ve ekibi sanırım şu an rüyada gibidirler.

Peki bu adamların bu kadar iyi olmasının yanında bu kadar popüler olmasının sebebi nedir? Sanırım cevap çok akıllıca yazılmış şarkı sözleri, ingiliz medyasının gazı, kendilerine yöneltilen eleştirilere ingiliz kurnazlığında cevap vermelerinde yatıyor. Grubun müziği için indie rock denilebilir. Ama saf indie demek de yanlış olur. Franz Ferdinand gibi dans öğeleri taşıyorlar. The Vines gibi grunge ruhuna sahipler. The Killers gibi depresif ve romantikler. Grup ününe internet üzerinden ulaşmış. Dosya paylaşım programlarına ve myspace'e şükretmeleri gerek. Bu sayede sıkı bir fan kitlesine sahip olmuşlar. Ayrıca konserlerinde saf müzik yapmaları da bol efektli ve havai fişekli konser veren diğer gruplara nazaran alternatif olmalarına neden olmuş durumda.

Grubun müziğinde hoşuma giden temel özellikler davul ve bas ritmleri. Özellikle davul ritmleri çok hızlı ziller üzerine kurulmuş. Distorsiyonlu baslar ve davullarla beraber insanın dans etmesini sağlayacak gitar melodileriyle eğlenceli ama depresif, şarkı sözleriyle düşündürücü ama alaycı bir müzik ortaya çıkıyor. Vokalin her şarkıda efekt kullanmasıyla yoğun ingiliz aksanın birleşmesi ben gerçekten cezbetti. Bazı şarkılarda vokalist rap şarkılarındaki gibi konuşarak derdini anlatıyor. Bu da ilginç bir artı katmış müziğe.

"Favourite Worst Nightmare" albümüyle "Whatever..." albümü arasında bariz farklar bulunmasada müziklerinin daha da olgunlaştığı hemen göze çarpıyor. Ayrıca daha hızlı ve daha sert bir albüm olmuş. Albüm iki bölümden oluşuyor. İlk bölüm hızlı parçalardan oluşuyor. İkinci kısım ise daha yavaş ve depresif parçalardan oluşuyor. İlk albümde bashedilen konular daha çok sosyal içerikli konulardı. Grup Sheffield bölgesinden çıkma ve oradaki işçi kesiminin hayatını anlatan şarkılar vardı. Bu albümde ise daha kişisel konulara değinilmiş. Temelde şu sorgulanmış: Artık günümüzde aşık olmak gerçekten çok çok zor. Nedir bu problemi sebebi. Bu durumu sorgularken dalga geçmeyi ihmal etmiyorlar. Şarkılarda adamların gerçekten eğlendiğini farketmemek mümkün değil. Bu açıdan ingilizlere has punk ruhunu taşıyorlar. Albümde 12 şarkı var ve şarkı süreleri nispeten kısa. Ortalama bir şarkı 3 dakika. Bu kısa sürede o kadar çok şey anlatılıyor ki hayret ediyorsunuz. Albümde kullanılan gitar tonundan bashetmezsem olmaz. Çok komik bir ton şaka gibi ama o kadar iyi uymuşki müziğe, müziği depresif yapan taraf da sanırım bu.

Albümün öne çıkan şarkıları "Brianstorm", "Fluorescent Adolescent", "Old Yellow Bricks". Özellikle açılış şarkısı "Brianstorm" benim favori parçam. Sanırım çok hızlı bir melodiye ve davullara sahip olmasından dolayı favori parçam. Kapanış parçası "505" ise çok güzel bir kapanış şarkısı. İyi, kötü ve çirkin filminin müziğinden alıntılar var.

Arctic Monkeys grubuna belli bir noktada gıcık oluyorum. Belki bu gıcık olmam kıskanmamdan dolayıdır. Adamlar ellerine gitarı noel hediyesi olarak 15 yaşlarındayken 2001 senesinde almış. İlk albümlerini 5 sene sonra 2006 da yayınlamışlar ve acayip ünlü olmuşlar. Gıcık oluyorum çünkü adamlar çok zeki örneğin kendilerine sorulan niye ilk albümden bir sene sonra ikinci albümü çıkartıyorsunuz sorusuna 3 sene boyunca turnelerde canımız sıkılacağına müzik yapmak istedik diye dalga geçer gibi cevap veriyorlar. Gıcık oluyor çünkü müzik şirketlerinden önlerine sunulan müthiş tekliflere rağmen Domino gibi bağımsız ve küçük bir şirketle anlaşma sağlıyorlar. Sebebi ise canlarının istediği gibi müzik yapmak ve herhangi bir zorlama ve müzikal baskıya mağruz kalmamak. Grup gerçekten çok sağlam. Eğer indie rock denen bu müziği, ki sanırım bir kaç örnek dışında ingilizlerden daha iyi yapan olmadığı için Brit Rock bile denilebilir, seviyorsanız baştacı yapacağınız albümlerden bir tanesi. Sevenlere şiddetle tavsiye edilir.

+44 - When Your Heart Stops Beating (2006)

2005 yılının başlarında pop-punk grubu Blink 182, Tom DeLonge'un grubu bırakmasıyla dağıldı. Bunun üzerine basçı ve vokalist Mark Hoppus ile davulcu Travis Barker(Transplants gibi) farklı projelerde yer aldılar. Grubun bu geriye kalan iki elemanı yanlarına Transplants tur gitaristi Craig Fairbaugh ve The Nervous Return gitaristi Shane Gallagher'ı alıp 2006 yılında bir araya gelip +44'ü kurdular. +44 ismi İngiltere'nin uluslararası telefon kodundan esinlenip konulmuş. Grubun orijinal vokalisti aslında Carol Heller adlı bir hatun. Kendisi aile kurmak isteği ile gruptan ayrılınca Mark Hoppus vokalin başına geçti. Grup ardından hazırladıkları parçaları internetten indirilmesi için sitelerine yükledi. Radyolara verilen parçalar, hazırlıklar derken 2006 kasımında When Your Heart Stops Beating albümü müzik marketlerdeki yerini aldı.

+44, Blink 182'nin küllerinden doğup iyi sayılabilecek bir iş çıkarmış. Çok başarılı ve ünlü grupların dağılmasının ardından müzisyenler genelde ünlerinin ve başarılarının hep gölgesinde kalırlar. Sepultura ve Max Cavelera örneğinde daha önce yaşandığı gibi. +44 bu durumu en az hasarla atlatmayı başarmış gibi gözüküyor.

Albümdeki müzik pop-punk, alternative-rock tarzlarında. Elektronik bir altyapı düşünülmüş ama ben tam olarak hissedemedim albümde. Ben direkt olarak gitarların sürüklediği, punk davullarının olduğu bir albüm dinledim. Ama bazı şarkılarda sentezleyici etkisi görülebiliyor. Albüm zorlama bir albüm olmamış, yani bizim geçmişimiz bu ona uygun bir albüm yapalım dememişler. O an içlerinden ne geçmişse onu yapmışlar. O yüzden kesinlikle içten, samimi bir albüm olmuş. Bu içtenlik şarkı sözlerinde de kendini belirtiyor. Sözler tamamen Mark Hoppus'un kişisel düşünce ve duygularını yansıtıyor. Sadece No It Isn't şarkısında Tom DeLonge'a serzenişte bulunuyor ki bence grubu avrupa turnesinin ortasında terkeden birine az bile demiş. Klibi çekilen When Your Heart Stops Beating şarkısı albümdeki az sayıdaki eğlenceli ve hızlı şarkıdan biri. Blink 182 günlerini hatırlattı bana. Fena bir şarkı değil o yüzden çıkış şarkısı seçilmesini anlayabilirim. Albümde Carol Heller'ın vokallerinin bulunduğu sadece bir şarkı var ki bu albümün prodüksiyonunun daha başlarında gruptan ayrılmasından dolayı. Make you Smile adlı bu şarkı Mark ile Carol'ın düetinden oluşmuş piyano bezeli bir pop şarkısı. Bu şarkı Carol grupta kalsaymış nasıl olurmuş sorusunu yanıtlıyor. Bence kalmadığı iyi olmuş. Ben pek sevmedim her ne kadar sesi iyi de olsa. Albümdeki basslar çok az duyuluyor. Punk öğelerinden dolayı daha fazla duyulmasını beklerdim. Gitarlar ise bence iyi, tabii ki tarzına göre değerlendiriyorum yani gitaristlerin usta olup olmadığını anlayamazsınız. Ama duyguyu iyi yansıtan gitar melodileri bulunmuş. Önemli olan o. Bence albümün en iyi iki özelliği davulları ve vokalleri. Travis Barker çok iyi bir davulcu olduğunu hissettiriyor. Atakları, ritimleri parçayı sürükleyici şekilde. Vokaller de bence Hoppus'un içinden geldiği gibi söylemesinden dolayı acı ve duygu yüklü olmuş. Adamın ses tonu bazılarına çocuksu gelebilir ama Blink 182'deki gibi birşey değil kesinlikle.

Alternative ve Punk dinleyicilerinin kesinlikle sevebileceği bir albüm. Ben şahsen yeterince doyurucu buldum albümü. Albüm kesinlike mükemmel veya çok iyi değil ama tarzında ümit verici bir albüm olduğu bir gerçek. Ben iki, üç yıl sonra bu albümü bir yerde duysam hatırlar mıyım bilemiyorum ama şu an dinlemesi kulağa hoş geliyor. Bu dörtlüden ileride daha iyi işlerin çıkabileceği umuduyla albüme olumlu bakıyorum. 10 üzerinden 6 veya 7 vermek arasında kalmıştım ama albüm kapağının üç farklı versiyonu (mavi, yeşil ve pempe) olmasından dolayı ve ayrıca albümün süresinin 44 dakika olması süprizinden dolayı 10 üzerinden 7 veriyorum.

+44:
Mark Hoppus: Bas/Vokal
Travis Barker: Davul/Klavye
Craig Fairbaugh: Gitar/Geri Vokal
Shane Gallagher: Gitar

01. Lycanthrope 3:58
02. Baby, Come On 2:46
03. When Your Heart Stops Beating 3:12
04. Little Death 4:06
05. 155 3:29
06. Lillian 4:39
07. Cliff Diving 3:41
08. Interlude 1:12
09. Weatherman 4:33
10. No It Isn't 3:32
11. Make You Smile 3:45
12. Chapter XIII 5:07

Toplam: 44.00

W.A.S.P. - Dominator (2007)

Herzaman dinlemekten tat aldığım bir grup oldu Wasp ama ne yalan söyleyeyim hiçbir zaman en sevdiğim gruplar arasında saymadım. İnanılmaz eserler bırakmış olduğu doğrudur. Wild Child gibi, Headless Children gibi, Chainsaw Charlie gibi. (Elbette daha bir sürü var ama benim bugüne kadar en çok dinlediğim üç şarkısı bunlardır.)

Grubun diskografisini takip etmeyi ben 99 tarihli Helldorado’dan sonra bıraktım. Her ne kadar pek çok kişi bu albümü çok sevmiş olsa da ben aradığım hiçbir şeyi bulamamıştım bu albümde. Albümü göklere çıkaran yorumlarla görüşlerimin tamamen zıt olması beni öyle fena soğuttu ki Wasp’tan, sonraki albümler Unholly Terror, Dying For the World ve birbirini takip eden konsept çalışmalar The Neon God 1 ve 2 ‘yi doğru düzgün dinlemedim. Yer yer denk geldiğim şarkılar oldu tabi ama hiç biri de bana ne güzelmiş, bu albümü edineyim dedirtmedi. Sonuç olarak bu ay içinde resmi olarak yayınlanacak olan Wasp albümünün kritiğini, 99’dan beridir Wasp’a küsmüş olan birinin yorumlarıyla değerlendirmiş oluğunu belirtmem gerekiyor… Ve ayrıca bu kişinin, bu albüm sayesinde Wasp’la yeniden barışmış olduğunu da. (En azından Wasp müziğiyle, çünkü kızdığım yanları da var Wasp’ın.)

Wasp her zaman Blackie Lawless’ın önderliğinde ayakta kaldı. İlk dönemlerinde müzik ve sözlerin hizmet ettiği tek bir şey vardı: Rock&Roll… Sonraki zamanlarda Blackie’nin siyasi söylemleri de grubun bir parçası halini aldı. Hem siyasi söylemler ve hem “Fuck like a beast” gibi sanatsal sözlerin bir arada olması belki başka bir grupta yadırganabilir ama ben bunu anormal bulmuyorum. Grubun daha adının açıklamasında bu ikilem karşınıza çıkıyor zaten. Grubu ben her ne kadar alışkın olduğum şekilde Wasp diye yazsam da, esas halinin W.A.S.P olduğunu biliyoruz. Evet ilk görünümüyle eşek arısı (aslında yaban arısı) anlamına geliyor ama Amerikan litarütüründe açılımı “White Anglo Saxon Protestan.” Bu kimlik, Amerika’da milliyetçilik çatısı altında ırkçılık yapan bir grubu sembolize ediyor. (Derin konular.) Dolayısıyla, Wasp Amerikan ırkçıları tarafından çok sevilen bir grup. Amerikan bayrağını sıkça kullanmalarının da bu etkiyi azalttığı söylenemez. Ancak Blackie ve çetesi W.A.S.P’ın açılımının başka şeyleri ifade ettiğini de sıklıkla vurgular. Bunlarda en çok kullanılanı “We are sexual perverts”dir. Fuck like a beast’e yakışıyor doğrusu.

Lafı fazla uzatmadan Domination albümüne geleceğim. Bu albümün detaylı parça parça analizini yapmayı aslında düşünmüyordum ama yine kendimi kaptırıp bunu yaptım. Tüm şarkılar için yazmam gereken şeyler aslında aşağı yukarı aynı. Wasp tam olarak benim onlardan beklediğim albümü yapmış. Tek şarkısıyla bile sıkmayan ve her dakikasıyla “Bu Rock&Roll bebek!” diyen bir albüm. Son bir kaç haftada pek çok köklü grubun yeni çıkan ya da çıkacak albümlerine bakma şansım oldu ama hiçbirini dinlerken bu kadar zevk almadım. Bu şarkı olmamış diyebileceğim tek bir şarkı bile yok ve bu yüzden ne zaman albümü dinlemeye başlasam en son şarkı bitene kadar tamamını dinliyorum. İşte benim için bir albümün kalitesini belirleyen önemli bir kaç noktadan biri: Bir bütüne hizmet etmesi. Hepsi aynı dönemde yapılmış, aynı kafa yapısıyla kaydedilmiş ve evet birbirini mükemmel tamamlamış. Albümün en iyi şarkıları şunlardır demem de bu sayede mümkün olmuyor çünkü söylediğim gibi Dominator belli bir eksen etrafında dönen tek şarkılık kocaman bir albüm gibi. Öyleyse bu ekseni tarif etmek gerekiyor.

Rotayı şöyle çizelim: Tempo yer yer yüksek, yer yerse Wasp’ın çok iyi yaptığını düşündüğüm ballad normlarına bürünüyor. Albümün yavaşlandığı ve hızlandığı anlar asla ve asla sırıtmıyor, şarkı sırası çok iyi ayarlanmış olduğundan. Bateri ve bas yapısı kesinlikle özgün, üst düzey teknik ya da başka hiçbir yerde duyamayacağınız bir şey sunmuyor size ama zaten sunuyor olsaydı parçaların bütününde kesinlikle sırıtırdı. Çünkü şarkılar son derece basit kurallar üzerine kaydedilmiş. Bateri ritmi veriyor, fonu dolduruyor, gitar teknik numaralara girmeden, şarkının melodisini çalıyor ve son dakikalarda mutlaka ama mutlaka vokali susturup solosunu şakıyor. Klasik Wasp soloları, melodik olmakla birlikte öyle tapılası armonileri de yok ama şarkının bütününe güzel hizmet ediyorlar. Bu kuralların üstüne altın oranıysa Blackie veriyor: Yer yer geri vokalleriyle de süslediği inanılmaz güzel ve kendine özgü vokallerle. Bu adamın sesini ne kadar sevdiğimi bir kez daha hatırlıyorum Dominator’la. Rock&Roll’un gaza getirici ve yer yer duygusallaştıran etkisini en güzel veren gruplardan biri olan Wasp’la yıllardrı ayrı kalmanın özlemini de defalarca kez dinleyerek gidermeye çalışıyorum. Ekseni çizdik, şimdi etrafında dönelim.

Açılış şarkısı Mercy. İntro yok, örneklemeler yok sadece mükemmel bir melodi ve sizi direk kendine bağlayan Blackie vokali. Sözleriyse akılda kalıcı olmasıyla birlikte şarkının hissiyatına gerçekten tam oturmuş: “I will make you cry aloud” dediği anda, bu performanstan memnun kalmamak gerçekten zor.

Bateriyle başlayan bir şarkı Long Long Way to Go. Bildiğiniz herhangi bir Wasp şarkısıyla Motörhead ruhunu birleştirin, işte size Long Long Way to go. Gitar solosu nispeten uzun tutulmuş ve kesinlikle vokalin giriş ve çıkış anlarıyla harika bir uyum ortaya koymuş. Hatta solonun, daha doğrusu soloların süresi Blackie’nin vokal süresinden daha uzun sürüyor ve Blackie “faster” derken gitarın hala geride solo atmaya çalışması çok güzel bir etki yapmış.

Take Me Up adlı şarkı albümdeki ilk ballad ve beni The Idol dönemine götürdü, oradan da Headless Children’lara. Giriş melodisi son zamanlarda en çok dinlediğim Fields of the Nephilim şarkısı The Watchman ile neredeyse aynı ama şarkının kalanı son damlasına kadar Wasp. Şarkının üçüncü dakikasında gitarın köprü görevi yaptığı bir kısım var ki tam da Wasp’dan beklediğiniz bir numara. (Ben üstüne solo bekliyordum o noktada yanıldım, kabul ediyorum.)

Tempo yine yükseliyor ve yapı olarak bana Chainsaw Charlie’yi hatırlatan The Burning Man başlıyor. Yüzde yüz gaz ve sözleri kesinlikle ilk anda beyninize yerleşiyor: “Oh run run, daddy’s got a shotgun!” Albümde melodisi en kolay akılda kalan çalışma bu şarkı. Bir de solosunu duyunca ne düşündüğümü söyleyeyim size: Niye artık bu tarz gitar soloları duyamıyoruz gruplarda? Kimse kusuruma bakmasın ama Maiden’da da Slayer’da da solo duyduğumda çoğu zaman sıkılırken Wasp sololarını duymaktan kesinlikle memnun oluyorum.

“I can’t take anymore… I have no more wings…” Evet yine bir ballad ve yine dört dörtlük Heaven’s Hung in Black. Yine the Idol’a uzandım ben. (Girişindeki klavye melodisi bildiğim kadarıyla bir marş. İç savaş dönemi marşlardan biri olduğunu düşünüyorsam da, Amerikan kültürüyle western filmleri hariç o kadar da içli dışlı olmadığımdan tam da bilemiyorum. Norveç milli marşı olsa tanırdım muhtemelen. ) Bu şarkıda “Don’t you leave me tonight” derken Blackie, eğer duygulanmıyorsanız sizi tebrik ediyorum. Ne de olsa, insanımsı görüntünüzün altında, insangillerden çok hayvangillere yakınsınız.

“Heaven’s hung in black” söyleminin şöyle bir hikayesi var bu arada: Bu sözü Abraham Lincoln’un Gettysburg savaşından sonra ölü sayısını gösteren raporlara baktıktan sonra kullandığı kaydedilmiş. ( İç savaşın, en önemli çarpışmalarından biri olduğunu biliyorum ama Spagetti Western’ler de pek karşılaşmadım açıkçası. Eh ne de olsa Spagetticiler Abraham Lincoln’e de yer vermediler hiç.) Blackie’yse Lincoln’den yola çıkıp bu şarkıyı yazarken gözlerinin önüne Irak’ta ölmek üzere olan bir Amerikan askerini getirdiğini ve o askerin cennetin kapısında St. Peter (aziz Peter oluyor) tarafından bekletildiğini çünkü cennette boş yer olmadığını söylediğini hayal ettiğini belirtiyor. Hatta sözde şarkının sözleri bu aziz ve askerin konuşmasıymış. (Bu konuda söyleyeceklerim ileride…)

Heaven’s Blessed için söyleyebileceim hiçbir şey yok. Mükemmel bir giriş ve dip gürültüsü varsa bu şarkıda eğer benim algılayamadığım, eminim o bile son zerresine kadar Wasp’tır.

Teacher… Yine mükemmel bir giriş melodisi. Ardından zillerle yapılan basla tamamlanan bir kısım, kısaca şöyle diyor : “Hazır mısın?” Ve sizi hazırsınız. Adını gördüğümde I don’t need no doctor gibi bir şarkıyla karşılaşacağımı sanmıştım ama yanıldım. O tarz bir şarkı bu albüme yakışmazdı çünkü. “I will be your teacher baby” ve “I will be your teacher preacher” gibi sözleri olan bir şarkıdan nasıl bir ruh hali beklersiniz? Bu şarkıda tam olarak o var işte.

Teacher’dan sonra sona yaklaşıyoruz ve Heaven’s Hang in Black’in farklı bir versiyonunu duyuyoruz bu sefer. Girişteki marş kısmı olmayan ve dipte uzayan giden bir gitar sesini duyduğumuz bu versiyonu da ilk versiyonu kadar iyi. İlk versiyon yedi dakikayken, bu hali 3 dakikadan biraz uzun. İlk versiyonunda girişten sonra distorsiyonlu gitarlar devreye girerken, bu ikinci şeklinde sadece vokaller ve bir kaç notayı dolaşan gitar sesi var.

Ve kapanış: Deal with the devil. Diğer şarkılar Rock&Roll ruhunu daha Heavy Metal’e yakın bir halde bize sunarken bu şarkının melodisi ve gitar kullanımı tamamiyle Rock&Roll. Albümün ortasında bir yerde olsa kesinlikle uyumu bozardı ama sonunda olunca benim sözüm yok. Ha eğer Helldorado dönemini sevdiyseniz, size en yakın gelecek Wasp şarkısı budur diyebilirim. Ancak Helldorado’da hiçbir şarkının kapanışı bu şarkı kadar gaz, bu şarkı kadar güzel değildi. (Yine Chainsaw Charlie diyorum.)

Son olarak Wasp’ın adı gibi albümün konusunda da yine bir ikilem yarattığını belitmek gerek. Yani bana göre albümün büyük falsosundan bahsetmek gerek. Şarkı sözlerine baktığınızda Blackie’nin her şarkıda bir erkeğin ağzından kadınına çıkan sözleri duyduğunuzu hemen anlıyorsunuz. Ancak Blackie’nin bir iddiası var! Diyor ki: “ Bu albümde şarkıların erkeğin kadınına yazdığı sözler olduğunu düşünebilirsiniz. Oysa bu sadece görünen yanı. Aslında bir emperyalist devletin diğer devletleri kadını gibi kullanmasını anlatıyorum. Çünkü Amerika bunu yapıyor. En büyük müttefiki İngiltere’yi bile her türlü küçük düşürüp kendi amaçları için kullanıyor. Evet erkekler de bunu kadınlara yapıyor. Amerika gibi büyük ülkeler de hem daha küçük ülkelere, hem de bizzat kendi halkına…” “Amerikalı olmakla her zaman guru duydum ama 11 Eylül olayları sonrası Amerika’nın kararlarını ve hareketlerini gördükçe de, bu zaman kadar hiç Amerikalı olmaktan böylesine utandığımı hatırlamıyorum.”

Konuyla ilgili benim yorumuma gelirsek, Blackie’nin Amerikan politik kararlarını eleştirmesini samimi bulsam da, “Aslında biz derin grubuz öyle kadındı, seksti muhabbetleri işin görünen kısmı” söylemi için şunu söylemek istiyorum: “Bir s.ktir git!” Ne yaptığın artadayken, sözler ortadayken ve böylesine güzel bir şey oratadayken niya illa da olduğundan daha farklı görünmek istersin ki?

Albüme çok büyük bir zevkle 10 veriyorum çünkü gerçekten dinlemesi inanılmaz zevkli ama aynı şekilde bu tavra on üzerinden 0 veriyorum, çünkü inanılmaz yapmacık. (Albümün adının ve kapağının da bu tavra hizmet ettiğini görmek gerçekten can sıkıcı.)

Ben Wasp’ın “We are sexual perverts”’ini alıp bu albümü baş tacı ediyorum. Anglo Saxon Protestan kısmıysa bana bir şey ifade etmiyor. Eden varsa bir zahmet Amerika taraflarına yönelsin çünkü “Bu gece seninle aşk yapacağız” diyen bir şarkıdan, aha da Amerika İran’a saldıracak burada onu anlatıyor manasını çıkartabilen bir insanla ben aynı havayı teneffüs etmek istemiyorum.

Mükemmel müzik, mükemmel bir bütünlük, gerizekalıca berbat bir etiket! Daha ne diyeyim…

Şu anki WASP kadrosu:
Gitar-vokal: Blackie Lawless
Gitar: Doug Blair
Bas:Mika Duda
Davul: Mike Dupke

Not: İnternette araştırmaların sonucu: Yukarıda bahsi geçen marş, bizzat Gettysburg marşıymış. Güney’in resmen savaşı kaybettiği çatışmayı anlatıyormuş.
Not2: Clint Eastwood, İyi Kötü ve Çirkin’de her iki tarafa da bulaşıp, ikisinden de hazetmez ama başka filmlerinde genelde güneyli olmuştur.
Not 3: Alakasız not yazmakta üstüme yoktur.

Therapy? - Troublegum (1994)

Yıllardır İngiliz ve Amerikan dergileri tüm zamanların en iyi rock albümlerini seçerler. Genelde Beatles, Pink Floyd ve U2 ikişer üçer albümle bu listeyi işgal eder. Buna sözüm yok ama benim listem hiçbir zaman bu listelerle kesişmez. Kimler bana ne derece hak verir onu bilmiyorum ama tüm zamanların en iyi Rock albümleri listesinde bence kafadan ilk onda olması gereken bir albümdür Therapy? grubunun Troublegum albümü.

Benim bu grupla tanışmam 1992 senesine rastlıyor. O günleri özlemle anarım çünkü müzikal anlamda keşfedeceğim yepyeni bir dünya vardı karşımda. Michael Jackson’dan Vanilla Ice’a doğru uzanan bir müzik dinlerken, Bon Jovi, Metallica ve Guns n’Roses’ la da yavaştan flört ediyordum. Blue Jean dergisinin albüm kritiklerinde Theraphy’nin Nurse albümünün kritiğini görmüştüm. Gruptan Irlandalı Indie topluluğu diye bahsediyordu. Indie hakkında pek bir fikrim yoktu. (Hala da yok J ) Merak içerisinde bu albümü almıştım bir yaz ayında. Sonuç mu? Bu ne be demiştim. Ağır tempolu aksak bir ritmde garip sözler üstüne kurulu gerçekten garip bir müzik. Bu adamlar o sıralar, Amerika’nın Nirvana’sının İrlanda karşılığı olarak piyasaya sürülmüşlerdi. (Doğru bir benzetme değildi. Nevermind gibi bir albümle asla boy ölçüşemeyecek bir albümdü Nurse ama şu var ki Nirvana’nın Bleach albümünün dağınıklığıyla Nurse’un karmançormanlığı bazen birbirini çağrıştırır.)Böylece Therapy?’e kısa sürede bay bay dedim. Yaklaşık bir sene sonra, iyice Heavy Metal denen müziği anlamama da paralel olarak, Nurse’un delicesine özgün bateri partüsyonları olduğunu farkettim. (O zamanlar partüsyon kelimesini kullanmamışımdır herhalde. 12 yaşındaydım sadece. )

Ve 1994 senesinde yine Blue Jean dergisinde Troublegum albümünün çıktığını okudum ancak bu sefer kıyıda köşede kalmış bir kritik değildi. Dergi neredeyse üç ay boyu bu albümden bahsetti. Dahası Rock Kazanı da bu albümden övgüyle bahseder olmuştu. Nurse gibi bir albüm dinleyeceğimi düşünerek albümü satın aldım. Daha doğrusu, o sıralar okulda okuyan ve Rock aşılamaya çalıştığım bir arkadaşıma zorla bu albümü aldırdım ve… Ve albümün kritiği işte buradan sonra başlıyor.

Eminim ki gaza getirici pek çok albüm dinlediniz ama sizi temin ediyorum bu sizin için farklı bir deneyim olacak.. Bu albümü şimdiye kadar dinlemediyseniz, aşağıdaki önergeleri uygulayınız:

1- Mümkünse orijinal cd ya da kaset formatında albümü edininiz. (Tercihen mp3 olmasın çünkü albümde tüm şarkılar birbirine yapışık. Bu ruhu bozmamak gerekli. İlla mp3 olarak dinleyecekseniz, şarkı aralarında boşlukları yok eden bir plug in kullanın)

2- Mutlaka şarkı sözleri elinizde olsun.

3- Sesi kökleyin


İlk şarkı. 1994 senesinden gelmesine rağmen ilk duyacağınız dört nota, pürüzsüz, sert ve aşık edici bir distorsiyonla kulaklarınıza ulaşıyor. Başlıyor herşey. Sadece dört nota ve ardından Andy’nin söyleyecekleri şunlar:

“My girlfriend says… that I need help...

My boyfriend says…I will be better off dead

I AM GONNA GET DRUNK, COME ROUND AND FUCK YOU UP!”

(O üç noktaların olduğu yerde tam anlamıyla saldırgan bir gitar sesi duyarsınız)

Size sadece ne oluyor lan demek kalıyor, içine kapanık her an patlamaya hazır gizli karamsarın sadece iki dakika süren muhteşemini dinler ve bateriye ve gitara ve gruba aşık olurken.

O iki dakikanın sonunda ise tüm zamanların en ünlü Therapy? hiti başlıyor. Bateri altı kez tomtoma vuruyor ve sizi Screamager kucaklıyor. Bu şarkıyı nedir bu kadar özel yapan? Belki inanılmaz tatlı yazılmış baterileri, belki bu kadar enerji dolu olmasına rağmen böylesine de vurdumduymaz olan gitar rifleri. Belki de Andy’nin romanlarda okunduğunda bile samimiyeti ve ahenkiyle sizi saracak olan sözleri.

“With a face like this I wont break any hearts…

And thinking like that I wont make anyfriends…”

“Your beauty makes me feel alone…

I look inside but noone is home!”

-Bu şarkı ne zaman çalsa yeni ergen, çekingen çocuk olurum yeniden. Aşık olacak birilerinin peşinden koşan, hayata aşık olmaya çalışan ama nasıl oluyorsa herseferinde yalnızlığına aşık olan çocuk. Benim için bu şarkı bu yüzden böylesine özel sanırım.-

Screamager’ı Hellbelly takip ediyor. Bu şarkıda çok önemli bir derdi var Theraphy’nin, “You just wanna be Jesus without the suffering” diyor nakaratlar. Melodik yapı hiç durulmuyor ve bateriler ilk şarkıdan beri sanki çalmaya hiç ara verimemişçesine benzer numaralar üstünde küçük eklemelerle devam ediyor. (Malesef ki grup bu bateristi daha sonra yitirdi ve Theapy’nin baterileri asla bir daha böylesine muhteşem olmadı.)

Daha Hellbelly biterken uzayan bir gitar sesiyle, Stop it you are killing me merhaba diyor. Therapy’nin müziğini anlamaktaki dönüm noktalarından biri bu şarkının girişidir bence. Nispeten yavaş bir tonda iki üç rif sıralanır ilk yirmi saniye boyunca ve şarkı durur. İki şarkının birleştiği anlarda durmayan Therapy? bu şarkının otuzuncu saniyesinde durur! İşte bu yüzden Therapy? sonunda soru işareti taşır. Alışmadığınız sözlerle sizi tedavi eden terapistler müziklerinde de bunu korurlar. Duran şarkı öyle bir rifle başlar ki, geride iki notaya vuran gitarın üstüne harika bir çeşitleme dinlersiniz. Tek bir şey hissettirir şarkının bu geçişi. Söze vurumu şöyledir: “Siktir lan!” Yıllar boyu, Andy bu şarkıyı çalarken tam bu noktada mutlaka gülüyordur diye hayal etmişimdir ve benim için unutulmaz bir andı 2004 senesinde Andy’i bu şarkı sırasında canlı izlediğim an. Çünkü en az benim kadar sarhoş olan Andy gerçektende yavşakça sırıtıyordu bu noktada. Sözlerine de değinirsem sanırım şarkının ruh halini daha dinlemeden biraz olsun anlayacaksınız. Şöyle başlıyor şarkı:

“The world is fucked! And so am I”

Ve nakaratta diyor ki:

“Idiot’s authority, promising equality!”

Şarkı inanılmaz güzel rifler sunduktan sonra başladığı gibi hız keserek ve hafifte bir solo kondurarak nihayete eriyor. Siz de terapinize devam ediyorsunuz çünkü sırayı Nowhere alıyor.

“Heaven kicked you out, you wouldn’t wear a tie!”

Emre’yle konuştuğumuz bir muhabbet vardır Dudizm üstüne. Bu şarkı kesinlike Dudizm marşlarındandır çünkü cennete gitmek zerre kadar umrunda olmayan bir adamdan bahseder. Solosu şöyle der şarkının, gel evladım seni içeriye alalım (içerisi cennet oluyor). Therapy’nin cevabı basittir. Yav kalkamam şimdi hocam, bir ara takılırım ben.

Hiçbir yere gitmeyen adamın şarkısını Die Laughing izler. Nowhere’le başlıyan ruh hali bu şarkıda aynene devam eder. Bolca yakınma duyarsınız ama yakınmaların sebebi sadece boşluk doldurmaktır çünkü sorun çözmek zerre kadar umurumuzda değildir. (Soru işaretine başımızı yaslayıp geyik yapmak daha çekicidir.) Şarkı I can’t remember diye biterken, Knives’tan beri en agresif şarkı başlar.

“Don’t belong in this world or the next one.” der Unbeliever ve devam eder, “Than you leave me, like the others, leave me to much time on my own..” Bunca vurdumduymazlık garip bir şekilde depresif bir karanlığa bürünür bu şarkıyla. Therapy? sizden desteğini çekmiştir bir anda. Başınızı yasladığınız soru işareti ellerinizden çekip alınmıştır. Ve sizi yapayalnız bırakır. Çok uzun süre yapayalnız… Ve işte böylesi bir zemine sizi kafa üstü çakarken, bu adamların gerçekten de sorunlu kişiler olduğunu anlarsınız. Güzel başlayan uçuş, “bad trip” e çok kolay dönüşmüştür.

En dibe vurduğunuz anda Trigger Inside başlar. Serttir, agrasiftir ve bir derdi vardır şarkının. Sizi kendi gibi psikopatlık sınırlarına getirdiğini bilir ve şimdi sizin içinizde ne olduğunu size söyler:

“Here comes the girl with perfect teeth,

I bet she won’t be smiling at me,

I know how Jeffrey Dahmer feels,

Lonely, Lonely…”

Şarkı sizden bir Dahmer yaratır. Dahmer kim midir? Tüm zamanların en ünlü seri katili hakkında internette bilgi bulmanız inanın zor olmaz.

Böylesine ritmik bir şarkıyla böylesine depresif olabilecek çok az grup vardır ve bu şarkı yüzünden grubun baya tepki aldığını da herhalde tahmin etmişsinizdir. Şarkı I have got a trigger inside’lardan you have got a trigger inside’lara doğru uzanarak son bulur ve sırayı Lunacy booth alır.

Konu aynen devam eder yalnız bu sefer kendinizi Dahmer’le birlikte bir hücrede “Sin” ve “Christ” konuları üzerine konuşurken bulursunuz. (Albümdeki tüm şarkılar farklı albümlerde hit olabilecek nitelikte ama bu şarkı onların arasındaki en sönük çalışmadır.) Şarkının son sözleri şöyledir: You are just the same as me. (Yalnız olan insanların hepsinin bir bütün olduğunu dolayısıyla ait olamayanların aynı şeye ait olduğunu vurgulaması açısından son derece ironik.)

Lunacy Booth’un üstüne bir kapı kapanma sesi duyarsınız ve Isolation başlar. Şimdi gerçekten hücredesinizdir işte. Bir kez olsun yapayalnız hissettiyseniz kendinizi çevrenizde insanlar varken, bu şarkı size gerçekten birşeyler ifade edecektir. Kendinizle konuşmak ve Therapy? ile konuşmak arasında gidip gelirsiniz. (Isolation bir Joy division cover’ıdır ama öylesine oturur ki albüm Joy Division bile şipheye düşebilir biz bunu Theraphy’den mi almıştık acaba diye)

Isolation’dan sonra Dönüşüm başlar. Kafka okuyanların çok rahat içine düşebileceği bir şarkıdır Turn. Neyin nasıl olduğunu sorgulamak istemezsiniz ama “You turn and face the strange” diye bağıran alt egonuzu bastırabilmeniz çok zordur. Neyin ters olduğunu niye mutsuz olduğunuzu bilmek istersiniz. Şarkı tanrı yakarışlarıyla son bulur.

Ve ne olur biliyor musunuz? Evet Therapy tanrıyı bulmuştur. Üstünkörü bakıldığında son derece gariptir şarkının girişi. Femtex adlı şarkının daha henüz girişinde şöyledir sözler: “Masturbation saved my life!” (Sözlerin görünen anlamı, bedensel mastürbasyonu anlatırken altlarında yatan anlam, Therapy’nin tanrı kavramıyla kesiştiği noktalarda kendini tanrı olarak görmesi ve kendi hayatındaki her bir müdahaleyi tanrının insanlar üstündeki bir eğlencesi, kişisel tatmini olarak görmesidir. Sapkınca belki ama sandığınız gibi satanik bir öge içermiyor)

Femtex albümün en önemli şarkılarından bir diğeridir. Sebebi ise boşlukta sallanan kişinin yeniden umursamaz ruh haline dönüşünü gösterir. Nakarat haricindeki tüm kısımlar, aynı psikopat havayı size sunar fakat nakaratla ruh hali değişir. Umarsamaz şamatacı arada bir geri döner. Neticede bir dişinin sesi son verir şarkıya ve karmaşaya: “That will never mean that I am just for you.” Ses dişidir ama öyle şuh bir vokal değil tatlı romantik bir tını içerir. Öyledir ki delirmenin sınırına uzanmış Andy ve akabinde biz, bu şarkıdan sonra sanki biraz olsun uyanırız. Şöyle der Femtex, ya tamam deliyim manyağım ben ama, abi nerede kalmıştık, bak bizim mahallede bir fıstık oturuyor onun için dünyayı değiştiririm yani. Netice mi? Yok öyle birşey, Therapy? dinliyorsunuz.

İşte sonuçlanmamanın iki arada bir derede kalmanın en güzel anlatıldığı şarkı burada başlıyor. Belirsizliği anlatır Unrequited ve bu belirsizliğin kronikleştiğini.

Kronik belirsizlik hiç de sevgi dolu bir son bulmaz. “I am in hell and I am alone” nakaratı ve mükemmel gitar rifleriyle son derece gaz bir kapanış şarkısıdır Brainsaw. Therapy? umursamaz, yer yer çok kızar, yer yer çok bağırır, hep sevişmek ister, kendisi hariç herkesi hayatın pis olmasından sorumlu tutar. Bu belki eleştirilebilir ama eleştirilemeyecek tek nokta varsa o da bu duyguları müzikle anlatmak konusunda tek kelimeyle üstat mertebesindedir.

Albüm böyle negatif mi bitiyor sanırsınız? O zaman Therapy, Therapy? olur muydu? Gizli şarkıda havada gökkuşağı var, almayın onu çünkü beni çok mutlu ediyor diyor grup.

Yazıyı çok uzattığımın farkındayım ancak Therapy?’i anlamak için gerçekten üstünde kafa yormak gerekli. Yoksa iki dakika dinlediğinizde sert müzik yapan bir grup olduğunu düşünürsünüz sadece. Yer yer alternatiftir, yer yer de metal. Ha bir de Indie ya da Indian, yani kızılderili! Evet öyledir Therapy?, ateş suyunu sürekli tüketir, at sırtında çığlık çığlığa gezer, estetiğe hayran olsa da kafa derisi yüzmekten çekinmeyecek bir şiddet ihtiyacından kopamaz.

Bu albüme kulak verdiğinizde, günümüzde Therapy?’i kopya etmeye çalışmış pek çok grup olduğunu görebilirsiniz. Ama hepsi bir şekilde gerek vokaliyle, gerek sözleriyle ve taklitçiliğiyle benden hep aynı damgayı yer: Ezik. Therapy? ise işini öyle iyi yapar ki başka gruplar gibi sizi salya sümük ağlatmaktansa, depresivite ve melankolinin kesişim kümesini bir de saldırganlıkla kesiştiriverir. Biçimsiz mi oldu? Yazılarınıza sürekli koyduğunuz, hayatın anlamını ararken kullandığınız o soru işaretiniz çok mu biçimli?

Notlar:

1 – Kapaktaki adamın kusan bir zat olduğunu hepiniz farkettiniz değil mi? Peki bedeninin bir soru işareti şekli aldığını?

2 – Albümün yapımcısı Chris Sheldon’dır. Miksajı da o kotarmıştır. Kimdir bu adam? Vaktiyle Roger Waters’la, Terrorvision’la, Radiohead’le, Anthrax’le ve Radiohead’le çalışmıştır. Belki de onun etkisiyle albümün tarzı metal, punk ve pop’un garip bir sentezidir.

Şarkıları üstüste monte edip kırk dakikalık harika bir etki yaratmak Chris’in mi yoksa Andy’nin mi fikriydi bunu bilmiyorum ancak hangisinden çıkmışsa bu fikir, bu sayede Therapy? Dendiğinde ilk akla gelen hep Troublegum olmuştur, bu albümdeki şarkıların tek tek değerlendirilmesi ikinci planda kalmıştır. Ta ki bir sonraki albümde duyacağımız Diane cover’ına kadar. Grup Diane cover’ıyla tüm listelerde en üst sıralara çıkmıştır.

3 – Albümü stantlarda her ismin altında görmek mümkündür. Pop, rock ve metal stantlarında da durabilir. Sanırım en doğru yorumu yine Chris Sheldon yapmış: “ Kolay akılda kalan bir yapıyla pop albümüdür Troublegum ancak Punk’ın enerjisini üstünde taşır. Ancak şu ana kadar hiçbir grup pop yaparken metal rifleri üstüne böyle bir müzik icra etmemişir. Andy’nin vokal performansı ve sert gitar tonları kesinlikle müziği Therapy müziği yapmaktadır.”

4 – Grubun kısa bir sürede hayran kitlesi onlara yeni bir isim takmıştı: “Şeytan Elvis’ler.” Bunun bir sebebi de çıkardıkları son demo da Evil Elvis adlı bir şarkı olmaıydı. Grup bu lakabı sevmiş olmalı ki, uzun süre Elvis tarzı favorilerle gezdiler ortalıkta.