Chimaira - Resurrection (2007)

Bu grupla tanışmam 2003 yılında ingiliz metal hammer dergisinin bir sayısında verdiği derleme diskte yer alan bir parçalarıyla gerçekleşti. Ardından hemen gidip 2003 tarihli The Impossibility of Reason albümlerini aldım. Açıkçası metalcore ile gerçek anlamda tanışmam o albüm ile oldu. O günden beridir de bu grubu takip ediyorum. Bu yeni Resurrection albümü grubun 5. stüdyo albümü ve metalcore ve groove metal denilebilecek müzikten hoşlananlardan ilgiyi gerçekten hakediyor.

The Impossibility of Reason albümü benim için çok ilginç bir albümdü. Elektronik altyapıya sahip, çok güçlü gitarların, bazen death metale kayan nefret dolu vokallerin, kesik thrash rifflerinin olduğu bu albüm favori albümlerimin arasına girmişti. Albümde inanılmaz hızlı ve aksak ritmlerle dolu davulların olması ise bu mümkün mü dedirtmişti bana. Davulcuda ahtapot gibi kolların olması gerek. Yani kayıt ederken yapılır ama canlı çalarken ne yapacak davulcu diye düşünmüştüm. Sonradan gruptaki klavye ve programlamaları üstlenen Chris Spicuzza'nın devreye girdiğini öğrendim. Açıkçası biraz yadırgamıştım. Yani davul samplelarıyla destekli bateriyi pek hazmedemedim ama müzikte o kadar cuk diye oturmuştu ki, kendi muhafazakarlığımı yıktım ve müziği kabullendim. 2005 tarihli Chimaira adlı albümde ise gerçekten ilginç bir değişim vardı. Daha melodik ve deneysel ve bir o kadar groove metal dinlemek enteresandı. Chimaira herkesi şaşırtmış, ne isterse canım yaparım demişti. Resurrection albümü ise önceki iki albümün karışımı gibi geldi bana. Ortaya da çok hoş bir müzik çıkmış. Sanki grup tekrar doğmuş gibi sanırım burada Ahtapot kollu davulcu Andols Herrick'in gruba tekrar dönmesi de etken olabilir.

Albüm çok teknik bir albüm olmuş, Her çalınan riff özellikle seçilmiş ve üstünde çok düşünülmüş yani bilerek teknik bir albüm yapılmış. Cleveland'lı bu grubun kurucu gitaristi Rob Arnold'ın Bay Area Thrash'inden çok etkilendiği bir gerçek ki Exodus vari ritmler var albümde. Vokalist Mark Hunter ise dünyaya nefret kusacağı çok fazla şeyi olmalı ki, bu kadar kızgın bir vokali yapabilsin. Albümün başlangıç şarkısı Resurrection'dan itibaren hiç hız kesilmeden albüm bitiyor. Adamlar şurada biraz dinleyicileri dinlendirelim dememişler. Momentumdan asla taviz verilmemiş. Chris Spicuzza'nın ağırlı bu albümde daha fazla hissediliyor. Elektronik altyapı daha ön plana çıkarılmış. Yalnız karıştırılmaması gereken bir nokta var ki, endüstriyel metaldeki bir elektronik altyapıdan bashetmiyorum. Bashetmek istediğim Chimaira'nın kendi kendine yakıştırdığı bir tarz var. Tarzın adı New Wave of American Heavy Metal. Bu biraz bana komik geliyor, ama elektronik altyapı heralde burada devreye giriyor. İlginç bulduğum bir nokta da albümde, grup elemanlarının bazılarının şarkılarda daha fazla ön planda olması. Örnek olarak, Empire'da klavyelerin ve davulların ön planda olması gibi. Grindcore davullarını bile bulabiliyorsunuz. The Flame'de davulların bass partisyonlarının ön planda olması dikkat çekici. Riffleriyle de beni cezbeden şarkılar ise Pleasure in Pain, Worthless, No Reason to Live.. Özellikle bu şarkıların girişleri ve bass ve gitar geçişleri sağlam olmuş. Albümün en iyi şarkısı ise açık ara dördüncü parça olan Six. 9 dakika 45 saniyelik bu şarkı tam anlamıyla beni benden aldı. Keşke diğer şarkılarda bende bu kadar etki yaratsaydı. Chimaira sanırım yapmak istediği asıl müziği bu şarkıda gerçekleştirmiş. Albümün sonunda iki tane bonus track var. James Murphy önderliğinde yapılması planlanan Death Tribute albümünde birkaç şarkıyı seslendirmesi için neden Mark Hunter'ın davet edildiğini şimdi daha iyi anladım. Yer yer black metal çığlıkları atan çok güçlü death metal vokali var. Ayrıca ufak bir dipnot, Andols Herrick ile dalgasına The Demonic Knights Of Aberosh adında power metal bir grupları var.

Günümüzde, Birleşik Devletlerde bu tarzda müzik icra eden çok fazla grup var. Chimaira bu tarzın en iyi temsilcilerinden biri. Metalcore denilen müzikten hoşlanıyorsanız albümü size tavsiye ederim. Çok kızgın olduğunuz anlarda ilaç niteliğinde gelebilecek bir albüm. "Cool" denilen gitar rifflerini merak ediyorsanız, metalcore da neyin nesiymiş diyorsanız, bir de vokalist iseniz kulak kabartın derim. 10 üzerinden 7 buçuk.

Chimaira:
Mark Hunter - Vokal
Matt DeVries - Gitar
Rob Arnold - Gitar
Jim LaMarca - Bas
Andols Herrick - Davul
Chris Spicuzza - Klavye/Programlama/Geri Vokal

Resurrection:
1. (00:04:37) Resurrection
2. (00:03:05) Pleasure in pain
3. (00:03:44) Worthless
4. (00:09:45) Six
5. (00:03:45) No reason to live
6. (00:03:48) Killing the beast
7. (00:05:23) The flame
8. (00:04:22) End it all
9. (00:04:34) Black heart
10. (00:03:09) Needle
11. (00:05:38) Empire
12. (00:04:11) Kingdom of heartache
13. (00:03:07) Paralyzed

Toplam: 00:59:07

Celldweller - Celldweller (2003)

Celldweller daha önce de iturocks.org sitesinde kritiğini yaptığım Circle of Dust projesinin beyni Scott Albert'ın ( daha iyi bilinen sahne ismiyle Klayton ) en yeni projesidir. Klayton kafasındaki ideal müziğin çıtasını Circle of Dust (COD) ile başlayarak çok ileri bir seviyeye Celldweller ile yükseltmiş.

Celldweller projesi de sadece Klayton abimizden oluşuyor. Böylece tüm enstrümanlar, programlamalar ve müzik yazımı, vokaller ve söz yazımı Klayton'a ait. Böyle olunca Klayton tüm istediklerini özgürce yapmış ve müzik dehasının nimetlerinden yararlanmamızı mümkün kılmış.

Celldweller'ın müziği için COD gibi endüstriyel metal, endüstriyel rock denilebilir. Ama COD den farklı olarak deneysellik had safhada. Ayrıca parçalar belirgin bir şekilde daha uzun. Bu endüstriyel metal fanlarının alışkın olduğu kısa süreli parçalardan çok farklı. Bazı dinleyiciler için bu sıkıntı verici bir durum. Ama benim gibi çok yönlülüğe ve deneyselliğe açık fikirli insanlar içinse bulunmaz hint kumaşı niteliğinde. Bu bashettiğim çok yönlülük trans, dans, tekno, drum'n'bass tan electronic müziğe oradan da rock, metal ve death metal kadar uzanan geniş bir yelpazeyi kapsıyor.

Albüm Switchback şarkısı ile başlıyor. Güçlü girilen gitarlar ile turn table numaraları ile başlayan parça değişik vokal denemelerini de kapsıyor. Klayton duygusal ve agresif hatta death metal vokallerini bu parçada denemiş. Dijital efektler ve sentezleyiciler cuk diye oturmuş. Parçanın ortasındaki yavaşlama ve dinleyiciyi kendini belli eden patlamaya hazırlama kısmı çok iyi. Dans etmeye buradan itibaren başlayabilirsiniz. Rap vokallerle hızlanan müzik parçanın sonunda ise patlıyor. Şarkının bir de klibi var. Görsel öğelere çok fazla önem verilmiş. Klayton'ın gay bir şekilde badi giyerek söylediği şarkı karanlık sayılabilecek atmosferiyle izlenebilecek nitelikte. Albümün çıkış şarkısının Switchback seçilmesi mantıklı.

Ardından giren Stay With Me (Unlikely) hız kesmeden elektronik öğelerle devam ediyor. Klayton albümde bu şarkıda da olduğu gibi kulağa fısıldama şeklindeki vokalleri çok kullanmış. Genel anlamda etkili bir yöntem olmuş. Çünkü vokal kısmındaki arka plandan gelen yazılmış sample'lar ve klavyeler iç gıdıklayıcı şekilde. Verse kısımlardaki elektronik müziği çözemedim. Çok karambol. Ama Klayton çok duygulu söylüyor. Hatta biraz abartmış bile denilebilir.

Üçüncü sıradaki The Last Firstborn ise albümdeki favori parçam. Şu ana kadarki dinlediğim en iyi Endüstriyel şarkı. 8 dakikaya yakın bu parçada herşey var. Dans ritmleri mükemmel. Death metal ve fısıldama vokal denemeleri ve trans ritmleriyle desteklenmiş elektronik geçişler yeme de yanında yat derecesinde. Gitar soundunu da çok tuttum bu albümde. Distorsiyonlar çok gaza getirici. Parçanın dördüncü dakikasından sonraki gelen drum'n'bass kısmı dahiyane. Klayton ilginç bir şekilde iyi bir çığlık vokale sahip. Sesini iyi terbiye etmiş. Acayip bir parça. Bu tarz müziği sevenler için dinlemesi kesinlikle farz.

Under my feet ballad bir parça. Akustik gitarla başlayan parça, sırtını vokale vermiş. Modern rock müzikle flört eden bir şarkı. Elektronik numaralar tabii ki var. Şarkı sözleri de hiç fena değil. Ardından giren I Believe You klasik bir endüstriyel rock şarkısı. Albümün ortalamasına göre kısa süresiyle, dur kalklarıyla Stone Sour grubundakine benzer distorsiyon patlamalarıyla güzel bir parça.

Frozen şarkısının ön plana çıkan tarafı basları. Müthiş bir groove baslara sahip parça gücünü klavyelerinden alıyor. Gitarlar daha çok slide gitar gibi efekt bazında kullanılmış. Yavaş sayılabilecek atmosferik trans ritmleri dört dörtlük. Frozen benim için özel bir parça. Bana çok yakın bir kişinin favori parçası ve sözleriyle beni derinden etkileyen bir parça.
Inside this fantasy
It seems so real to me
Synthetic ecstasy, when her legs are open
True Love behind a wall
Where men and angels fall
A fading memory, when my mind is frozen

Bir sonraki Symbiont Sentezleyiciler ve kirli gitarlarıyla, turn table etkisiyle başlıyor. Klayton burada daha farklı bir deneyde bulunmuş. Tonlar çok dijital. Vokaller de bundan nasibini almış. Yavaş sayılabilecek bir parça. Aralara doldurulan elektronik minik melodiler kulaklara kurşun gibi giriyor. Değişik bir etkisi var. Parçanın klavye solosu da sos niteliğinde.

Melankolik Afraid This Time'da akustik gitara ve piyano melodilerine rastlamak mümkün. Klayton albüm genelinde öyle bir müzik yazmış ki. Şarkıların her saniyesinde her yerinde bir elektronik örnekleme mevcut. Böyle puzzle niteliğinde küçük süprizler var. Onları dinlerken bulmak ve hissetmek çok keyif verici. Şarkının ikinci kısmı yoğun distorsiyon etkisinde devam edip nakarat ile bitiyor.

Fadeaway bir başka ilginç parça. Vokal partisyonları farklı yazılmış. Bir mısra söylendiğinde daha uzun başka bir mısra fısıltılar şeklinde söyleniyor. Albüm genelindeki bir numara da melodi geçişlerinin elektronik ve dans ritmleriyle olması. İlginç olan ise her şarkının geçiş melodilerinin farklı olması. Tamam elektronik ve dans ritmleri ama çok farklı yazılmışlar. Bu şarkıda olduğu gibi bazı şarkılarda, parça içindeki geçişler bile birbirinden farklı. Bir dinlediğinizi bir daha dinlemiyorsunuz.

So Sorry to Say bir başka duygusal parça. Zaten genel olarak albüm duygusal parçalardan oluşuyor. Duru ve efektsiz vokalleriyle başarılı bir çalışma. Klayton keman ve piyano melodilerini gitarların arasına iyi yedirmiş. Klayton bazı şarkılarda fazla mısralı şarkı sözleri yazmayı gerek görmemiş. Bu durumda uzun süreli şarkılardaki numarası ise nakaratları farklı şekillerde söylemesi. Ve ayrıca söylerken başka melodiler kullanması. Durum böyle olunca şarkılar hiç sıkılmadan dinlenebiliyor. Zekice bir çözüm.

Own Little Word kısa ve hızlı parçalardan bir tanesi. Çığlık vokaller ve death metal melodileri şarkının öne çıkan kısmı. Arada bir vokalleri dijital yapmayı unutmamış. Gaz gitarlar neşeli bir havaya sokuyor insanı.

Unlikely (Stay With Me) deneysel bir parça. Stay With Me (Unlikely) parçasına göndermeler var. Bayan vokal kullanılmış. Remiks niteliğinde bir parça. Drum'n'bass ve progressive trans ritmleri hoş bir vokalle ete kemiğe bürünmüş.

One Good Reason, albümün en sert şarkılarından bir tanesi. Vokaller death metal. Gitarlar dört nala. Bir önceki şarkıdan sonra bu yüze şamar niteliğinde. Ne olduğunu anlamıyorsunuz. Karambol ritmler var. Şarkı sonunda ise Klayton yine yapacağını yapmış. Değişik bir elektronik atmosfer yakalamayı başarmış.

The Stars of Orion, atmosferik trans bir parça. Gitarlar var mı yok mu belli değil. Derinden gelen bayan vokaller falan var. Bu parça da remiks niteliğinde ama benim pek hoşuma gitmedi. Tekno ve dans ritmleri fena olmasa da maya burada tutmamış bence. Zaten albümün sonuna hazırlayan geçiş niteliğinde bir parça.

Albümün kapanış parçası Welcome To The End yavaş ve ağır tempoda ilerleyen bir şarkı. Deniz martı efektleriyle süslenmiş. Ya da bana öyle geldi. Sözleri ise çok başarılı. İncelemekte kesinlikle fayda var.

Albümdeki parçaların her biri oyun, film ya da televizyon da boy göstermeyi başarmış. Bunu Celldweller'dan başka başaran sadece Moby ve The Crystal Method varmış. Albüm kesinlikle her kesime hitap etmiyor. Albümden benim aldığım zevki siz de almayı başarırsanız görüştüğümüzde size bir bira ısmarlamayı ihmal etmeyeceğim. 2009 senesinde Klayton bir başka Celldweller albümü çıkartacağını söyledi. O yüzden bu albüm incelemesi de ona hazırlık niteliğinde olsun. Merakla bekliyorum. Celldweller'ın canlı performansları da anladığım kadarıyla görülmeye değer nitelikte. Her şovları projeksiyonda video ve ışıklandırmalarla destekli komple bir görsel ve işitsel ziyafet şeklinde. Celldweller, endüstriyel müzikten hoşlananlara bu albümü dinlemedilerse ilaç niteliğinde..

Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

İlk albümünüz yayınlandığında henüz yirmi yaşınıza yeni bastığınızı düşünün. Bu ilk albümünüzün tüm İngiltere'yi kasıp kavurduğunu hayal edin hemen hemen tüm müzik dergilerinin ve otoritelerinin yılın en iyi albümü olarak sizi seçtiğini farkedin. Grubunuzun adı Arctic Monkeys olsun. İlk albümünüzün adı "Whatever People Say I Am Thats What I'm Not" olsun. Bir yıl sonra ilk albümünüzden daha iyi bir albüm yayınlayın. Adını da "Favourite Worst Nightmare" koyun. Grubun beyni Alex Turner ve ekibi sanırım şu an rüyada gibidirler.

Peki bu adamların bu kadar iyi olmasının yanında bu kadar popüler olmasının sebebi nedir? Sanırım cevap çok akıllıca yazılmış şarkı sözleri, ingiliz medyasının gazı, kendilerine yöneltilen eleştirilere ingiliz kurnazlığında cevap vermelerinde yatıyor. Grubun müziği için indie rock denilebilir. Ama saf indie demek de yanlış olur. Franz Ferdinand gibi dans öğeleri taşıyorlar. The Vines gibi grunge ruhuna sahipler. The Killers gibi depresif ve romantikler. Grup ününe internet üzerinden ulaşmış. Dosya paylaşım programlarına ve myspace'e şükretmeleri gerek. Bu sayede sıkı bir fan kitlesine sahip olmuşlar. Ayrıca konserlerinde saf müzik yapmaları da bol efektli ve havai fişekli konser veren diğer gruplara nazaran alternatif olmalarına neden olmuş durumda.

Grubun müziğinde hoşuma giden temel özellikler davul ve bas ritmleri. Özellikle davul ritmleri çok hızlı ziller üzerine kurulmuş. Distorsiyonlu baslar ve davullarla beraber insanın dans etmesini sağlayacak gitar melodileriyle eğlenceli ama depresif, şarkı sözleriyle düşündürücü ama alaycı bir müzik ortaya çıkıyor. Vokalin her şarkıda efekt kullanmasıyla yoğun ingiliz aksanın birleşmesi ben gerçekten cezbetti. Bazı şarkılarda vokalist rap şarkılarındaki gibi konuşarak derdini anlatıyor. Bu da ilginç bir artı katmış müziğe.

"Favourite Worst Nightmare" albümüyle "Whatever..." albümü arasında bariz farklar bulunmasada müziklerinin daha da olgunlaştığı hemen göze çarpıyor. Ayrıca daha hızlı ve daha sert bir albüm olmuş. Albüm iki bölümden oluşuyor. İlk bölüm hızlı parçalardan oluşuyor. İkinci kısım ise daha yavaş ve depresif parçalardan oluşuyor. İlk albümde bashedilen konular daha çok sosyal içerikli konulardı. Grup Sheffield bölgesinden çıkma ve oradaki işçi kesiminin hayatını anlatan şarkılar vardı. Bu albümde ise daha kişisel konulara değinilmiş. Temelde şu sorgulanmış: Artık günümüzde aşık olmak gerçekten çok çok zor. Nedir bu problemi sebebi. Bu durumu sorgularken dalga geçmeyi ihmal etmiyorlar. Şarkılarda adamların gerçekten eğlendiğini farketmemek mümkün değil. Bu açıdan ingilizlere has punk ruhunu taşıyorlar. Albümde 12 şarkı var ve şarkı süreleri nispeten kısa. Ortalama bir şarkı 3 dakika. Bu kısa sürede o kadar çok şey anlatılıyor ki hayret ediyorsunuz. Albümde kullanılan gitar tonundan bashetmezsem olmaz. Çok komik bir ton şaka gibi ama o kadar iyi uymuşki müziğe, müziği depresif yapan taraf da sanırım bu.

Albümün öne çıkan şarkıları "Brianstorm", "Fluorescent Adolescent", "Old Yellow Bricks". Özellikle açılış şarkısı "Brianstorm" benim favori parçam. Sanırım çok hızlı bir melodiye ve davullara sahip olmasından dolayı favori parçam. Kapanış parçası "505" ise çok güzel bir kapanış şarkısı. İyi, kötü ve çirkin filminin müziğinden alıntılar var.

Arctic Monkeys grubuna belli bir noktada gıcık oluyorum. Belki bu gıcık olmam kıskanmamdan dolayıdır. Adamlar ellerine gitarı noel hediyesi olarak 15 yaşlarındayken 2001 senesinde almış. İlk albümlerini 5 sene sonra 2006 da yayınlamışlar ve acayip ünlü olmuşlar. Gıcık oluyorum çünkü adamlar çok zeki örneğin kendilerine sorulan niye ilk albümden bir sene sonra ikinci albümü çıkartıyorsunuz sorusuna 3 sene boyunca turnelerde canımız sıkılacağına müzik yapmak istedik diye dalga geçer gibi cevap veriyorlar. Gıcık oluyor çünkü müzik şirketlerinden önlerine sunulan müthiş tekliflere rağmen Domino gibi bağımsız ve küçük bir şirketle anlaşma sağlıyorlar. Sebebi ise canlarının istediği gibi müzik yapmak ve herhangi bir zorlama ve müzikal baskıya mağruz kalmamak. Grup gerçekten çok sağlam. Eğer indie rock denen bu müziği, ki sanırım bir kaç örnek dışında ingilizlerden daha iyi yapan olmadığı için Brit Rock bile denilebilir, seviyorsanız baştacı yapacağınız albümlerden bir tanesi. Sevenlere şiddetle tavsiye edilir.

+44 - When Your Heart Stops Beating (2006)

2005 yılının başlarında pop-punk grubu Blink 182, Tom DeLonge'un grubu bırakmasıyla dağıldı. Bunun üzerine basçı ve vokalist Mark Hoppus ile davulcu Travis Barker(Transplants gibi) farklı projelerde yer aldılar. Grubun bu geriye kalan iki elemanı yanlarına Transplants tur gitaristi Craig Fairbaugh ve The Nervous Return gitaristi Shane Gallagher'ı alıp 2006 yılında bir araya gelip +44'ü kurdular. +44 ismi İngiltere'nin uluslararası telefon kodundan esinlenip konulmuş. Grubun orijinal vokalisti aslında Carol Heller adlı bir hatun. Kendisi aile kurmak isteği ile gruptan ayrılınca Mark Hoppus vokalin başına geçti. Grup ardından hazırladıkları parçaları internetten indirilmesi için sitelerine yükledi. Radyolara verilen parçalar, hazırlıklar derken 2006 kasımında When Your Heart Stops Beating albümü müzik marketlerdeki yerini aldı.

+44, Blink 182'nin küllerinden doğup iyi sayılabilecek bir iş çıkarmış. Çok başarılı ve ünlü grupların dağılmasının ardından müzisyenler genelde ünlerinin ve başarılarının hep gölgesinde kalırlar. Sepultura ve Max Cavelera örneğinde daha önce yaşandığı gibi. +44 bu durumu en az hasarla atlatmayı başarmış gibi gözüküyor.

Albümdeki müzik pop-punk, alternative-rock tarzlarında. Elektronik bir altyapı düşünülmüş ama ben tam olarak hissedemedim albümde. Ben direkt olarak gitarların sürüklediği, punk davullarının olduğu bir albüm dinledim. Ama bazı şarkılarda sentezleyici etkisi görülebiliyor. Albüm zorlama bir albüm olmamış, yani bizim geçmişimiz bu ona uygun bir albüm yapalım dememişler. O an içlerinden ne geçmişse onu yapmışlar. O yüzden kesinlikle içten, samimi bir albüm olmuş. Bu içtenlik şarkı sözlerinde de kendini belirtiyor. Sözler tamamen Mark Hoppus'un kişisel düşünce ve duygularını yansıtıyor. Sadece No It Isn't şarkısında Tom DeLonge'a serzenişte bulunuyor ki bence grubu avrupa turnesinin ortasında terkeden birine az bile demiş. Klibi çekilen When Your Heart Stops Beating şarkısı albümdeki az sayıdaki eğlenceli ve hızlı şarkıdan biri. Blink 182 günlerini hatırlattı bana. Fena bir şarkı değil o yüzden çıkış şarkısı seçilmesini anlayabilirim. Albümde Carol Heller'ın vokallerinin bulunduğu sadece bir şarkı var ki bu albümün prodüksiyonunun daha başlarında gruptan ayrılmasından dolayı. Make you Smile adlı bu şarkı Mark ile Carol'ın düetinden oluşmuş piyano bezeli bir pop şarkısı. Bu şarkı Carol grupta kalsaymış nasıl olurmuş sorusunu yanıtlıyor. Bence kalmadığı iyi olmuş. Ben pek sevmedim her ne kadar sesi iyi de olsa. Albümdeki basslar çok az duyuluyor. Punk öğelerinden dolayı daha fazla duyulmasını beklerdim. Gitarlar ise bence iyi, tabii ki tarzına göre değerlendiriyorum yani gitaristlerin usta olup olmadığını anlayamazsınız. Ama duyguyu iyi yansıtan gitar melodileri bulunmuş. Önemli olan o. Bence albümün en iyi iki özelliği davulları ve vokalleri. Travis Barker çok iyi bir davulcu olduğunu hissettiriyor. Atakları, ritimleri parçayı sürükleyici şekilde. Vokaller de bence Hoppus'un içinden geldiği gibi söylemesinden dolayı acı ve duygu yüklü olmuş. Adamın ses tonu bazılarına çocuksu gelebilir ama Blink 182'deki gibi birşey değil kesinlikle.

Alternative ve Punk dinleyicilerinin kesinlikle sevebileceği bir albüm. Ben şahsen yeterince doyurucu buldum albümü. Albüm kesinlike mükemmel veya çok iyi değil ama tarzında ümit verici bir albüm olduğu bir gerçek. Ben iki, üç yıl sonra bu albümü bir yerde duysam hatırlar mıyım bilemiyorum ama şu an dinlemesi kulağa hoş geliyor. Bu dörtlüden ileride daha iyi işlerin çıkabileceği umuduyla albüme olumlu bakıyorum. 10 üzerinden 6 veya 7 vermek arasında kalmıştım ama albüm kapağının üç farklı versiyonu (mavi, yeşil ve pempe) olmasından dolayı ve ayrıca albümün süresinin 44 dakika olması süprizinden dolayı 10 üzerinden 7 veriyorum.

+44:
Mark Hoppus: Bas/Vokal
Travis Barker: Davul/Klavye
Craig Fairbaugh: Gitar/Geri Vokal
Shane Gallagher: Gitar

01. Lycanthrope 3:58
02. Baby, Come On 2:46
03. When Your Heart Stops Beating 3:12
04. Little Death 4:06
05. 155 3:29
06. Lillian 4:39
07. Cliff Diving 3:41
08. Interlude 1:12
09. Weatherman 4:33
10. No It Isn't 3:32
11. Make You Smile 3:45
12. Chapter XIII 5:07

Toplam: 44.00