Darkthrone - Transilvanian Hunger (1994)

Gecenin biri aslında sahabın biri de denebilir. Canım gerçekten size bişeyler anlatmak istiyor. Nedense bunu ancak albüm kritiklerinde en iyi şekilde anlatabiliyorum. Hep yeni albümleri ele alacak değiliz ya, biraz da kilometre taşı albümleri inceleyelim. Aslında Saffah'tan beklerdim bu kritiği ama elimden geldiğince onun black metali anlatma kalitesine ulaşmaya çalışacağım.

Konumuz Darkthrone ve Transilvanian Hunger. Açıkçası black metalle yükselen ilişkimi Marduk'a borçluyum. gerçi Emperor ve Immortal gruplarını liseden beri dinlerim ama onların stili hep farklı olmuştur. Evet Bu gruplar Black metal yapıyorlardı ama asla prue(Bu terimi Saffah'a borçluyuz) metal yapmıyorlardı. O yüzden prue black metal nedir diye sorguladığımızda size kendi çapımda verebileceğim en iyi cevap Darkrthtone - Transilvanian Hunger olacaktır. İtiraf etmeliyim ki Darkthrone'nun tüm albümlerini dinlemedim ama grubu yeterince hazmettiğimi düşünüyorum. O yüzden şu ana kadar ki bize sundukları en iyi albümün Transilvanian Hunger olduğunu düşünüyorum.

Transilvanian hunger albümünü kilometre taşı yapan unsurlar nedir peki? Yani bunu boşu boşuna mı söylüyor bu kritiği yapan zibidi. Gerçekten de bu albümü diğer tüm black metal albümlerinden üstün tutan yanı nedir? Sorunun cevabı bence albümün her yönüyle (kelime anlamıyla her yönüyle) Prue black metali anlatmasıdır. Bu olgu gerçekten de albümün müziğiyle ve sözleriyle, albüm kapağıyla ve albüm kapakçığının içeriğiyle kendini bire bir anlatmasıdır.

Transilvanian Hunger hiç bir zaman favori albümünüz olmayacaktır. Ama içinizden gelen bir ses daima bu albümün ne kadar kendine özgü bir albüm ve ne kadar kaliteli bir albüm olduğunu size hatırlatacaktır. Albümün soundunu incelediğimizde neden favori albümünüz olmadığını anlayabileceksiniz. Aslında burada bir cümle ile ayrılrmak lazım çünkü eğer bu albüm favoriniz ise kendinize rahatlıkla black metalci diyebilirsiniz. Hatta daha da ileri gidip black metali sizden ve sizin gibilerden daha iyi anlayan biri olmadığını iddia edebilirsiniz. Bu yüzdendir ki albümün size vermek istediği duyguyu bu sounddan daha iyi anlatmanın yolu yoktur.

Darkthrone'un seçtiği yolun aslında ne kadar doğru ve kelime-i tabir-i ile ne kadar hakiki olduğunu ancak albümü dinlediğinizde anlayacaksınız. Transilvanian Hunger size hakiki bir karanlık yani gerçek bir "black" sunuyor. Bunu kanımca yani ciddi anlamda kendi görüşümce gecenin ilerleyen saatlerinde diskçalarınızda albümü koyup kulaklıklarınızda o çiğ, sert, vahşi ve acımasız sesi ancak kırmızı şarap eşiliğinde hissedebilirsiniz. Eğer bu albümünden gecenin yalın ve mutlak karanlığı yerine günün öğle saatlerinde siesta zamanında dinleyip zevk alabiliyorsanız sizinle tanışmak ve uzun uzun sohbet etmek isterim çünkü dinleyiciye mutlak siyahtan ve karanlıktan başka birşey sunmayan bu grubu nasıl gündüz gözüylen anlayabildiğinizi öğrenmek isterim. Anladığınızı düşünerek Darktrone'nun size saf siyahtan başka birşey sunmadığını iddia edebilirim.

Peki bu "Siyahı" siyah yapan unsurların başında ne gelir diye bana soracak olursanız başka yazarların aksine benim cevabım "norveççe dili" olacaktır. Evet yanlış duymadınız bir T.C. vatandaşı olarak ve en ufak bir norveççe bilmeyen biri olarak(Skål=şerefe kelimeleri mutlaka bilinmesi gerekenlerden biridir; dışında) albümün sekiz şarkısının iki şarkısı dışında norveççe yazılmasıdır. Norveççe dili bu albüme o kadar iyi uymuştur ki başka herhangi dilin düşünülmesi bile albüme hakaret niteliğindedir.Geri kalan iki ingilizce şarkı sizi norveççeye boyun eğmenizi sağlayacak şarkılar niteliğindedir.

Albümün müziğine gelirsek bildiğiniz klasik güçlü temiz gitar, davul, bas ve vokal seslerine elvada
diyebilirsiniz. Yeterince kirli ve anlaşılmaz bir müzik söz konusudur. Bunu şarkı sonlarındaki karambol lirik ve müzik ile rahatlıkla anlayabilirsiniz. Bu karambollük hatta kulaklarınızı rahatsız edecek boyuttadır ama black metale "ilgi" duyan biri olduğunuz için bu rahatsızlık size haz verecektir; hatta bu mazoşistlikten zevk alacaksınızdır. Bu duyguyu bir sonraki şarkının ilk melodisinin kulaklarınıza ulaştığı anda yudumladığınız şaraba borçlu olmanızda hiç bir sakınca yoktur.

Bu prue black metal prodüksiyonunun 8 şarkılık mükemmeliyetçiliğinin ikinci kısmını Varg vikernes(Burzum) yazmıştır. Bu açıdan açıkça albüm Norsk Arisk Black Metal(Norveç Aryan Black Metal) kokmaktadır; ve bu yüzdendir ki albüm milliyetçiliğin ön safhalarıdındadır. Hatta ileri giderek ne yazık ki NSBM akımının öncülerinden biri olmuştur diyebilirim.

Neyseki bu olumsuz yanları siz albümü dinlerken oluşan saf, çiğ ve şeytani duygular yanında sönüp gider. Kırmızı şarabınızla birlikte yürekten iddia edebilirsiniz ki prue black metalin saflarında koşmaktasınız. Bu duyguyu aklınızda ve yüreğinizde hissettiğinizde, düşüncelerinizde oluşan tek bir hissiyat vardır. O da Karanlığı hissedebilmenizdir.

Bu albüm şarkı şarkı size teknik bakımdan veya duygusal bakımdan anlatılacak bir albüm değildir. Her bireysel metalcinin görüşü farklı olmalıdır. Yani her bir Transilvanian Hunger albümü dinleyen birinin hisettiği duygular farklı olmalıdır. Eğer en fazla iki insan albümü dinlerken aynı şeyleri hissediyorsa albüm başarısız olmuştur.

Mutlak karanlığı hissetmekteki en kestirme yol Transilvanian Hunger albümüdür. Darkthrone size bu yolu göstermekteki aracı rolündedir. Gecenin karanlığında bu kriktiği okuduğunuzu düşünün, yanınızda kırmız bir şarap ve darkthrone. Bulunduğunuz ortamdan kendinizi dışarı atıyorsunuz, çevrenizde ki hiç kimse veya nesne umrunuzda değil; dışarıdasınız ve soğuk rüzgar ve hava size kendinize gelmenizi tembihliyor ama siz Darkthrone ve şarabın etkisiyle o kadar ortamdan uzak ve soğuğu içinizde hisseden biri durmunuzdasınız ki içnizden "Over Fjell Og Gjennom Torner" (Over Mountains And Through Thorns) haykırmak geliyor.

Albüm kağağı ise başlı başına bir şaheser. Bu müziği anlatmanın başka daha iyi bir yolu olamaz ve olmamalı. Transilvanian Hunger size albüm kapağındaki her türlü vahşeti, duygusallığı ve çiğliği rahatlıkla anlatmayı başarıyor.

Ne yapıp edip bu albümü edinin eğer birazcık black metale ilgi duyuyorsanız. Albümü dinlerken veya bu kritiği okurken yanınızda kırmız şarabınız olsun. Eğer yoksa gibi bir tane alın ve müziği dinlerken bu yazıyı okuyun eminim ki farklı olacaktır.

Evet şimdi "Skald Av Satans Sol" zamanı ve kulaklarda ve bünyede Prue Black Metal'i hissetme zamanı...

Darkthrone:

• Fenriz – Davul
• Nocturno Culto – Gitar, bas gitar, vokal
• Varg Vikernes – 5,6,7 ve 8. şarkılardaki sözler

Transilvanian Hunger:

1. "Transilvanian Hunger" : 6:10
2. "Over Fjell Og Gjennom Torner" (Over Mountains And Through Thorns) : 2:29
3. "Skald Av Satans Sol" (Poet Of Satan's Sun) : 4:29
4. "Slottet I Det Fjerne" (The Castle In The Distance) : 4:45
5. "Graven Tåkeheimens Saler" (A Grave In The Misthouse Halls) : 4:59
6. "I En Hall Med Flesk Og Mjød" (In A Hall With Meat And Mead) : 5:13
7. "As Flittermice As Satans Spys" : 5:56
8. "En Ås I Dype Skogen" (A Hill In The Deep Woods) : 5:03

Circle Of Dust - Disengage (1998)

Albümü incelemeden önce Circle Of Dust projesini biraz tanıtmak istiyorum. Circle Of Dust (CoD) tek kişilik bir proje. Bu projenin tarihçesi biraz karışık o yüzden mümkün olduğunca sadeleştirmeye çalışacağım.

Olayın kahramanı değişik isimler kullanan bir şahıs. Şahsın ismi Scott Albert. Kendisi Klay Scott olarak da biliniyor. CoD, 90'lı yılların başında Scott'ın endüstriyel metal projesi olarak, albümler yayınlamaya başladı. Scott, Brainchild ve Circle Of Dust adında albümler yayınladı ve bunları tekrar tekrar bazı şarkıları değiştirerek veya yeni şarkılar ekleyerek yayınladı. Bu Scott denen adam şu an Celldweller adlı tek kişilik grupta müzik yaşamını sürdürüyor. CoD 1995 senesinde, R.E.X. müzik firmasının batması ile dağıldı. Ardından Klay Scott bağımsız olarak 1998 yılında Disengage albümünü yayınladı.

R.E.X. firması hristiyan metal gruplarının albümlerini çıkarttığı için CoD da hristiyan damgası yedi. Disengage albümüne kadar çıkardığı albümlerdeki şarkı sözleri de bu durumu destekliyordu. Ama Disengage albümünde böyle bir durum söz konusu değil o yüzden bu albüm hristiyan metalciler(?!?) tarafından çok eleştirildi.

Konuya dönecek olursak, bana Disengage albümünü bir cümle ile nasıl tanımlarsın diye sorsalar; şu ana kadar dinlediğim en iyi elektronik endüstriyel müzik derim. Bundan önceki albümlerin kayıt kalitesi çok iyi değildi ve kullanılan samplerlar çok fazlaydı. Ayrıca şarkıların hepsi birbirine benziyordu. İnsan dinlerken CoD projesinde hep bir potansiyelin olduğunu fakat potansiyelin açığa çıkmadığını seziyordu. Neyseki Disengage albümü ile bu potansiyel açığa çıkmış ve enfes bir müzik dinleyicilerle buluşmuş.

Albümde 16 parça var. Bunlardan 10 tanesi yeni parçalar ve geri kalan 6 tanesi ise bu parçalardan oluşturulmuş remiksler. İki ayrı albüm olarak yayınlanma düşüncesi hakimmiş ama sonradan vazgeçilip tek albümde basılmış. Şarkıları teker teker incelemeyeceğim. Albümde genel olarak gitarlar önceki albümlere göre daha geri plana çekilmiş ve elektronik elementler ön plana çıkartılmış. Albümde bir endüstriyel müzikten isteyebileceğiniz herşey var. Brutal vokaller, rap vokaller, trip-hop şarkı sözleri, dans müziği ritmleri, electropunk ve ambient etkileri mevcut. Albümde yer alan remiksler de çok iyi. Klay Scott tam bir remiks dahisi. Remiksleri albümle çok iyi örtüştürmeyi başarmış.

Albümün kapak tasarımı benim hoşuma gitti. Bilemiyorum belki çok bilindik tarzda bir endüstriyel müzik kapağıdır ama ben sevdim. "Beni al" etkisi bıraktı bende.

Albümü endüstriyel müzik dinlemekten zevk alan herkese öneririm. Ayrıca endüstriyel müzik nedir diye merak edenlere bu albümle başlamalarını tavsiye ederim. Kanımca tarzında dört dörtlük bir albüm. Albümü ilk olarak 2001 yılında dinledim şu an hala zevkle dinliyorum. Albümde öne çıkan parçalar Waste of Time, Refractor, Yurasuka, Chasm, Mesmerized. Merak edenler Yurasuka ve Chasm şarkılarının youtube'da kliplerini bulabilirler.

Circle Of Dust - Disengage (1998)

1.Waste Of Time (4.13)
2.Refractor (2.48)
3.Yurasaka (3.31)
4.Babylon (2.56)
5.Chasm (4.11)
6.Thulcandra (4.38)
7.Blindeye (4.31)
8.Mesmerized (6.24)
9.Perelandra (3.44)
10.You Are Fragile (4.06)
11.Chasm (version 2.1.0) (5.53)
12.Refractor (version 3.2.1) (4.48)
13.Levler 1 (Easier To Hate) (4.36)
14.Hate Opened Wide (4.22)
15.Levler 2 (Alone To Die) (2.29)
16.Deadly Love (Censored Version) (0.36)

Toplam: 1:03:53

Chimaira - Resurrection (2007)

Bu grupla tanışmam 2003 yılında ingiliz metal hammer dergisinin bir sayısında verdiği derleme diskte yer alan bir parçalarıyla gerçekleşti. Ardından hemen gidip 2003 tarihli The Impossibility of Reason albümlerini aldım. Açıkçası metalcore ile gerçek anlamda tanışmam o albüm ile oldu. O günden beridir de bu grubu takip ediyorum. Bu yeni Resurrection albümü grubun 5. stüdyo albümü ve metalcore ve groove metal denilebilecek müzikten hoşlananlardan ilgiyi gerçekten hakediyor.

The Impossibility of Reason albümü benim için çok ilginç bir albümdü. Elektronik altyapıya sahip, çok güçlü gitarların, bazen death metale kayan nefret dolu vokallerin, kesik thrash rifflerinin olduğu bu albüm favori albümlerimin arasına girmişti. Albümde inanılmaz hızlı ve aksak ritmlerle dolu davulların olması ise bu mümkün mü dedirtmişti bana. Davulcuda ahtapot gibi kolların olması gerek. Yani kayıt ederken yapılır ama canlı çalarken ne yapacak davulcu diye düşünmüştüm. Sonradan gruptaki klavye ve programlamaları üstlenen Chris Spicuzza'nın devreye girdiğini öğrendim. Açıkçası biraz yadırgamıştım. Yani davul samplelarıyla destekli bateriyi pek hazmedemedim ama müzikte o kadar cuk diye oturmuştu ki, kendi muhafazakarlığımı yıktım ve müziği kabullendim. 2005 tarihli Chimaira adlı albümde ise gerçekten ilginç bir değişim vardı. Daha melodik ve deneysel ve bir o kadar groove metal dinlemek enteresandı. Chimaira herkesi şaşırtmış, ne isterse canım yaparım demişti. Resurrection albümü ise önceki iki albümün karışımı gibi geldi bana. Ortaya da çok hoş bir müzik çıkmış. Sanki grup tekrar doğmuş gibi sanırım burada Ahtapot kollu davulcu Andols Herrick'in gruba tekrar dönmesi de etken olabilir.

Albüm çok teknik bir albüm olmuş, Her çalınan riff özellikle seçilmiş ve üstünde çok düşünülmüş yani bilerek teknik bir albüm yapılmış. Cleveland'lı bu grubun kurucu gitaristi Rob Arnold'ın Bay Area Thrash'inden çok etkilendiği bir gerçek ki Exodus vari ritmler var albümde. Vokalist Mark Hunter ise dünyaya nefret kusacağı çok fazla şeyi olmalı ki, bu kadar kızgın bir vokali yapabilsin. Albümün başlangıç şarkısı Resurrection'dan itibaren hiç hız kesilmeden albüm bitiyor. Adamlar şurada biraz dinleyicileri dinlendirelim dememişler. Momentumdan asla taviz verilmemiş. Chris Spicuzza'nın ağırlı bu albümde daha fazla hissediliyor. Elektronik altyapı daha ön plana çıkarılmış. Yalnız karıştırılmaması gereken bir nokta var ki, endüstriyel metaldeki bir elektronik altyapıdan bashetmiyorum. Bashetmek istediğim Chimaira'nın kendi kendine yakıştırdığı bir tarz var. Tarzın adı New Wave of American Heavy Metal. Bu biraz bana komik geliyor, ama elektronik altyapı heralde burada devreye giriyor. İlginç bulduğum bir nokta da albümde, grup elemanlarının bazılarının şarkılarda daha fazla ön planda olması. Örnek olarak, Empire'da klavyelerin ve davulların ön planda olması gibi. Grindcore davullarını bile bulabiliyorsunuz. The Flame'de davulların bass partisyonlarının ön planda olması dikkat çekici. Riffleriyle de beni cezbeden şarkılar ise Pleasure in Pain, Worthless, No Reason to Live.. Özellikle bu şarkıların girişleri ve bass ve gitar geçişleri sağlam olmuş. Albümün en iyi şarkısı ise açık ara dördüncü parça olan Six. 9 dakika 45 saniyelik bu şarkı tam anlamıyla beni benden aldı. Keşke diğer şarkılarda bende bu kadar etki yaratsaydı. Chimaira sanırım yapmak istediği asıl müziği bu şarkıda gerçekleştirmiş. Albümün sonunda iki tane bonus track var. James Murphy önderliğinde yapılması planlanan Death Tribute albümünde birkaç şarkıyı seslendirmesi için neden Mark Hunter'ın davet edildiğini şimdi daha iyi anladım. Yer yer black metal çığlıkları atan çok güçlü death metal vokali var. Ayrıca ufak bir dipnot, Andols Herrick ile dalgasına The Demonic Knights Of Aberosh adında power metal bir grupları var.

Günümüzde, Birleşik Devletlerde bu tarzda müzik icra eden çok fazla grup var. Chimaira bu tarzın en iyi temsilcilerinden biri. Metalcore denilen müzikten hoşlanıyorsanız albümü size tavsiye ederim. Çok kızgın olduğunuz anlarda ilaç niteliğinde gelebilecek bir albüm. "Cool" denilen gitar rifflerini merak ediyorsanız, metalcore da neyin nesiymiş diyorsanız, bir de vokalist iseniz kulak kabartın derim. 10 üzerinden 7 buçuk.

Chimaira:
Mark Hunter - Vokal
Matt DeVries - Gitar
Rob Arnold - Gitar
Jim LaMarca - Bas
Andols Herrick - Davul
Chris Spicuzza - Klavye/Programlama/Geri Vokal

Resurrection:
1. (00:04:37) Resurrection
2. (00:03:05) Pleasure in pain
3. (00:03:44) Worthless
4. (00:09:45) Six
5. (00:03:45) No reason to live
6. (00:03:48) Killing the beast
7. (00:05:23) The flame
8. (00:04:22) End it all
9. (00:04:34) Black heart
10. (00:03:09) Needle
11. (00:05:38) Empire
12. (00:04:11) Kingdom of heartache
13. (00:03:07) Paralyzed

Toplam: 00:59:07

Celldweller - Celldweller (2003)

Celldweller daha önce de iturocks.org sitesinde kritiğini yaptığım Circle of Dust projesinin beyni Scott Albert'ın ( daha iyi bilinen sahne ismiyle Klayton ) en yeni projesidir. Klayton kafasındaki ideal müziğin çıtasını Circle of Dust (COD) ile başlayarak çok ileri bir seviyeye Celldweller ile yükseltmiş.

Celldweller projesi de sadece Klayton abimizden oluşuyor. Böylece tüm enstrümanlar, programlamalar ve müzik yazımı, vokaller ve söz yazımı Klayton'a ait. Böyle olunca Klayton tüm istediklerini özgürce yapmış ve müzik dehasının nimetlerinden yararlanmamızı mümkün kılmış.

Celldweller'ın müziği için COD gibi endüstriyel metal, endüstriyel rock denilebilir. Ama COD den farklı olarak deneysellik had safhada. Ayrıca parçalar belirgin bir şekilde daha uzun. Bu endüstriyel metal fanlarının alışkın olduğu kısa süreli parçalardan çok farklı. Bazı dinleyiciler için bu sıkıntı verici bir durum. Ama benim gibi çok yönlülüğe ve deneyselliğe açık fikirli insanlar içinse bulunmaz hint kumaşı niteliğinde. Bu bashettiğim çok yönlülük trans, dans, tekno, drum'n'bass tan electronic müziğe oradan da rock, metal ve death metal kadar uzanan geniş bir yelpazeyi kapsıyor.

Albüm Switchback şarkısı ile başlıyor. Güçlü girilen gitarlar ile turn table numaraları ile başlayan parça değişik vokal denemelerini de kapsıyor. Klayton duygusal ve agresif hatta death metal vokallerini bu parçada denemiş. Dijital efektler ve sentezleyiciler cuk diye oturmuş. Parçanın ortasındaki yavaşlama ve dinleyiciyi kendini belli eden patlamaya hazırlama kısmı çok iyi. Dans etmeye buradan itibaren başlayabilirsiniz. Rap vokallerle hızlanan müzik parçanın sonunda ise patlıyor. Şarkının bir de klibi var. Görsel öğelere çok fazla önem verilmiş. Klayton'ın gay bir şekilde badi giyerek söylediği şarkı karanlık sayılabilecek atmosferiyle izlenebilecek nitelikte. Albümün çıkış şarkısının Switchback seçilmesi mantıklı.

Ardından giren Stay With Me (Unlikely) hız kesmeden elektronik öğelerle devam ediyor. Klayton albümde bu şarkıda da olduğu gibi kulağa fısıldama şeklindeki vokalleri çok kullanmış. Genel anlamda etkili bir yöntem olmuş. Çünkü vokal kısmındaki arka plandan gelen yazılmış sample'lar ve klavyeler iç gıdıklayıcı şekilde. Verse kısımlardaki elektronik müziği çözemedim. Çok karambol. Ama Klayton çok duygulu söylüyor. Hatta biraz abartmış bile denilebilir.

Üçüncü sıradaki The Last Firstborn ise albümdeki favori parçam. Şu ana kadarki dinlediğim en iyi Endüstriyel şarkı. 8 dakikaya yakın bu parçada herşey var. Dans ritmleri mükemmel. Death metal ve fısıldama vokal denemeleri ve trans ritmleriyle desteklenmiş elektronik geçişler yeme de yanında yat derecesinde. Gitar soundunu da çok tuttum bu albümde. Distorsiyonlar çok gaza getirici. Parçanın dördüncü dakikasından sonraki gelen drum'n'bass kısmı dahiyane. Klayton ilginç bir şekilde iyi bir çığlık vokale sahip. Sesini iyi terbiye etmiş. Acayip bir parça. Bu tarz müziği sevenler için dinlemesi kesinlikle farz.

Under my feet ballad bir parça. Akustik gitarla başlayan parça, sırtını vokale vermiş. Modern rock müzikle flört eden bir şarkı. Elektronik numaralar tabii ki var. Şarkı sözleri de hiç fena değil. Ardından giren I Believe You klasik bir endüstriyel rock şarkısı. Albümün ortalamasına göre kısa süresiyle, dur kalklarıyla Stone Sour grubundakine benzer distorsiyon patlamalarıyla güzel bir parça.

Frozen şarkısının ön plana çıkan tarafı basları. Müthiş bir groove baslara sahip parça gücünü klavyelerinden alıyor. Gitarlar daha çok slide gitar gibi efekt bazında kullanılmış. Yavaş sayılabilecek atmosferik trans ritmleri dört dörtlük. Frozen benim için özel bir parça. Bana çok yakın bir kişinin favori parçası ve sözleriyle beni derinden etkileyen bir parça.
Inside this fantasy
It seems so real to me
Synthetic ecstasy, when her legs are open
True Love behind a wall
Where men and angels fall
A fading memory, when my mind is frozen

Bir sonraki Symbiont Sentezleyiciler ve kirli gitarlarıyla, turn table etkisiyle başlıyor. Klayton burada daha farklı bir deneyde bulunmuş. Tonlar çok dijital. Vokaller de bundan nasibini almış. Yavaş sayılabilecek bir parça. Aralara doldurulan elektronik minik melodiler kulaklara kurşun gibi giriyor. Değişik bir etkisi var. Parçanın klavye solosu da sos niteliğinde.

Melankolik Afraid This Time'da akustik gitara ve piyano melodilerine rastlamak mümkün. Klayton albüm genelinde öyle bir müzik yazmış ki. Şarkıların her saniyesinde her yerinde bir elektronik örnekleme mevcut. Böyle puzzle niteliğinde küçük süprizler var. Onları dinlerken bulmak ve hissetmek çok keyif verici. Şarkının ikinci kısmı yoğun distorsiyon etkisinde devam edip nakarat ile bitiyor.

Fadeaway bir başka ilginç parça. Vokal partisyonları farklı yazılmış. Bir mısra söylendiğinde daha uzun başka bir mısra fısıltılar şeklinde söyleniyor. Albüm genelindeki bir numara da melodi geçişlerinin elektronik ve dans ritmleriyle olması. İlginç olan ise her şarkının geçiş melodilerinin farklı olması. Tamam elektronik ve dans ritmleri ama çok farklı yazılmışlar. Bu şarkıda olduğu gibi bazı şarkılarda, parça içindeki geçişler bile birbirinden farklı. Bir dinlediğinizi bir daha dinlemiyorsunuz.

So Sorry to Say bir başka duygusal parça. Zaten genel olarak albüm duygusal parçalardan oluşuyor. Duru ve efektsiz vokalleriyle başarılı bir çalışma. Klayton keman ve piyano melodilerini gitarların arasına iyi yedirmiş. Klayton bazı şarkılarda fazla mısralı şarkı sözleri yazmayı gerek görmemiş. Bu durumda uzun süreli şarkılardaki numarası ise nakaratları farklı şekillerde söylemesi. Ve ayrıca söylerken başka melodiler kullanması. Durum böyle olunca şarkılar hiç sıkılmadan dinlenebiliyor. Zekice bir çözüm.

Own Little Word kısa ve hızlı parçalardan bir tanesi. Çığlık vokaller ve death metal melodileri şarkının öne çıkan kısmı. Arada bir vokalleri dijital yapmayı unutmamış. Gaz gitarlar neşeli bir havaya sokuyor insanı.

Unlikely (Stay With Me) deneysel bir parça. Stay With Me (Unlikely) parçasına göndermeler var. Bayan vokal kullanılmış. Remiks niteliğinde bir parça. Drum'n'bass ve progressive trans ritmleri hoş bir vokalle ete kemiğe bürünmüş.

One Good Reason, albümün en sert şarkılarından bir tanesi. Vokaller death metal. Gitarlar dört nala. Bir önceki şarkıdan sonra bu yüze şamar niteliğinde. Ne olduğunu anlamıyorsunuz. Karambol ritmler var. Şarkı sonunda ise Klayton yine yapacağını yapmış. Değişik bir elektronik atmosfer yakalamayı başarmış.

The Stars of Orion, atmosferik trans bir parça. Gitarlar var mı yok mu belli değil. Derinden gelen bayan vokaller falan var. Bu parça da remiks niteliğinde ama benim pek hoşuma gitmedi. Tekno ve dans ritmleri fena olmasa da maya burada tutmamış bence. Zaten albümün sonuna hazırlayan geçiş niteliğinde bir parça.

Albümün kapanış parçası Welcome To The End yavaş ve ağır tempoda ilerleyen bir şarkı. Deniz martı efektleriyle süslenmiş. Ya da bana öyle geldi. Sözleri ise çok başarılı. İncelemekte kesinlikle fayda var.

Albümdeki parçaların her biri oyun, film ya da televizyon da boy göstermeyi başarmış. Bunu Celldweller'dan başka başaran sadece Moby ve The Crystal Method varmış. Albüm kesinlikle her kesime hitap etmiyor. Albümden benim aldığım zevki siz de almayı başarırsanız görüştüğümüzde size bir bira ısmarlamayı ihmal etmeyeceğim. 2009 senesinde Klayton bir başka Celldweller albümü çıkartacağını söyledi. O yüzden bu albüm incelemesi de ona hazırlık niteliğinde olsun. Merakla bekliyorum. Celldweller'ın canlı performansları da anladığım kadarıyla görülmeye değer nitelikte. Her şovları projeksiyonda video ve ışıklandırmalarla destekli komple bir görsel ve işitsel ziyafet şeklinde. Celldweller, endüstriyel müzikten hoşlananlara bu albümü dinlemedilerse ilaç niteliğinde..