Stone Sour - Come What (ever) May (2006)

Stone Sour ,bilmeyenler için, Slipknot'ın vokalisti Corey Taylor'ın diğer grubudur. Ayrıca grupta Slipknot'ın gitaristi James Roots gitarda, diğer gitarda Josh Rand, basta Shawn Economaki ve davulların başında yeni isim Roy Mayorga bulunmaktadır. Grubun müziği brutal, duygusal, enerjik, zaman zaman nefret dolu, zaman zamansa temel rock öğelerine sonuna kadar sadık kalmış bir sounddan oluşmaktadır. Bu kadar değişik elementleri grup çok iyi harmanlayıp dinleyiciye sunmayı başarmıştır.

Albüme gelecek olursak bu albüm grubun 4 yıl aradan sonra yayınladığı ikinci albümdür. Grup ilk albümüyle grammy ödüllerine aday gösterilince bu albümdeki beklentiler tabi ki çok arttı. Kanımca Corey baba ve ekibi bu beklentileri fazlasıyla karşıladı.

Albüm açılış parçası 30-30-150 ile sizi sıkı bir albümün beklediğini kanıtlıyor. Albümün aynı zamanda ilk single'ı olan parça dozunda kullanılmış distorsiyon gitarları, akılda kalıcı nakarat kısımlarıyla insanı istemeseniz de headbang yapmaya davet ediyor. Ardından gelen albümle aynı adı taşıyan Come What (ever) May, Hell and Consequences parçalarıyla enerji ve hız aralıksız devam ediyor. Sillyworld parçasının girişinde birden yavaşlayıp neye uğradığınızı anlamadan birden müthiş riffler ile headbange devam ediyorsunuz. Made of Scars ve Your God parçlarında bashettiğim temel rock öğelerini farkediyorsunuz. Biraz deneyselliğinde bulunduğu bu parçalar kendini sıkmadan dinletebiliyor. Bu iki parçanın arasındaki albümün altıncı parçası olan reborn ise bence albümün en iyi parçası. Hız, brutallik, enerji, müthiş gitar riffleri herşey var bu parçada.

Sekizinci parça olan Through Glass parçası ise tam anlamıyla insanı dumura uğratıyor. Demin deliler gibi böğüren bu adam nasıl olurda bu kadar duygusal bir parça söyleyebilir diyorsunuz. Corey baba kendisine yöneltilen distorsiyonsuz birşey yapamaz eleştirilerine en iyi cevabı bu parçada veriyor. Mükemmel bir ballad. Klibini izlemenizi ise kesinlikle tavsiye ediyorum harikulade bir klip olmuş. Netten bulun, Mtv'yi açın ama izleyin. Albümdeki diğer parçalar ise tam anlamıyla modern rock parçaları. Son parça olan Zzyxz Rd. piyanonun kullanıldığı duygusal bir çalışma. Corey Taylor bu parçada ve Through Glass parçasında istese ne kadar duygusal olabileceğini bize gösteriyor.

Corey Taylor açıklamasında Stone Sour'un kesinlikle bir yan proje olmadığını hatta 2006 ve 2007 yıllarını Stone Sour ile geçireceğini açıkladı. Albümü kesinlikle her tarz rock müzik dinleyecisine tavsiye ediyorum. Benim notum albüme, on üzerinden sekiz.

Come What (ever) May
1. 30/30-150
2. Come What(ever) May
3. Hell & Consequences
4. sillyworld
5. Made Of Scars
6. Reborn
7. Your God
8. Through Glass
9. Socio
10. 1st Person
11. Cardiff
12. Zzyzx Rd


Stone Sour
Corey Taylor - vocals
James Root - guitar
Josh Rand - guitar
Shawn Economaki - bass
Roy Mayorga - drums

Static X - Cannibal (2007)

Sonunda benim tayfadan kulağımın pasını alacak bir albüm çıktı. En sevdiğim gruplardan olan Static X'in 2 yıl aradan sonraki yeni albümü raflardaki yerini aldı. Albümü ilk dinlerken çok heyecanlıydım. Çünkü grup yaptığı her albümle beğenimi kazanmasını biliyor. İlk albümleri Wisconsin Death Trip Amerika'da 1 milyon satıp platin plak kazanınca herkesin ilgisi grubun üstünde yoğunlaştı. Müzik eleştirmenleri grubun yayınladığı son albümleri genel anlamda beğenmedi. Ben ise tam tersi olarak Shadow Zone ve Beneath Between Beyond... albümlerine taparım. Static X'in gönlümdeki yerleri bu albümlerle iyice kazınmış durumdadır. Son albümlerinin beni bu kadar şaşırtacağını ise düşünmezdim. Static X bilmeyenler için endüstriyel metal müzik icra eden bir grup. Bazıları tarzları için dans metali de diyor. Grubun çizgisi bu yüzden belli kalıplar içinde olmuştur. Bu son albüm ise grubun şu ana kadar ki yaptığı en metal albüm. Albümün bir diğer özelliği ise şarkılarda sağlam soloların olması. Bu iki durum Static X'in müziğine yeni bir boyut getiriyor. Bu durumdan dolayı bence kariyerlerinin en iyi albümü Cannibal olmuş oluyor.

Şu ana kadar hiç bir zaman aynı kadroyla iki albüm üst üste albüm yayınlamamış bir grup için 2005 tarihli Start A War ve 2007 tarihli Cannibal albümünü aynı kadronun yayınlaması grupta gerçekten pozitif bir etki yaratmış. Orijinal gitarist Koichi Fukuda'nın sübyancı Tripp Eisen'in hapse düşmesinden sonra gruba tekrar katılması grubun müziğine level atlatmış. Grubun beyni Wayne Static daha çok vokallere yoğunlaşmış ve Gitar partisyonlarının yazılmasında Fukuda'nın büyük katkısı olmuş. Wayne'nin üstünden büyük bir yük kalkınca daha iyi şarkı sözleri ve daha iyi bir müzik ortaya çıkmış. Oturmuş bir kadronun daha iyi bir müzik yaptığını savunmamı destekliyor. Bakın çok büyük grupların hepsi çok az eleman değişikliğine gitmiştir. Zırt pırt eleman değişikliği yapmazlar. Yaptıkları an silinip giderler.

Cannibal albümünün kariyerlerinin en iyisi durumuna gelmesinin nedenlerini biraz daha irdeleyelim. Öncelikle albümdeki gitar rifleri grubun şu ana kadarki yaptığı en sert ve hızlı rifler. Gitar soloları ise gerçekten çok iyi. Yani bir endüstriyel metal grubundan ne beklenebilir ki bu alanda. Olsa olsa basit nu-metal tarzında sololar vardır ancak. Halbuki durum tam tersi. Gerçek metal soloları, sweeplerle dolu, wah-wahlı melodik ve aynı zamanda sert. Ayrıca sololar buram buram amerikan stili kokuyor. Dans metalinde bu tarz soloların ne işi olur ki. Pişmiş kelle gibi sırıtır. Hiç alakası yok. Grup müziğin altyapısına çok iyi yedirmiş. Böylece şarkılar sololarla bir bütün haline gelmiş. Endüstriyel samplelarla, ritmlerle, sağlam gitar riflerinin birleşmesi, şarkıların sade ama odaklı ve efektif olması ve size bu müzikle dans edebilme imkanı vermesi kalitenin anahtarları konumunda. Wayne Static şahsının dış görünüşü bilmeyenler için çok ilginçtir. Havaya dikilmiş upuzun saçlar, bu upuzun saçlardan daha uzun sakallar adamı taktir etmenizi gerektirir. Adam kasmış ve uzatmış ve kendine has bir stil yaratmış. Bir "frontman" de olması gereken herşey var. Wayne'in vokalleri ise hep agresif ve boğazını yırtarcasına olmuştur. Öfkeli ve duygulu bu vokaller grup için hep artı bir puandır. Wayne, Cannibal albümünde vokaller üzerinde çok çalışmış. Basçı Tony Campos'un death metal tarzındaki geri vokallerinin desteğiyle ortaya şahane vokal denemeleri çıkmış. İnsan ister istemez gaza geliyor. Grubun en büyük özelliği ve bence artısı akılda kalıcı, insanı yakalayan elektronik ritmler bulması. Bu albümde de elektronik ritmler dans etmenizi sağlayabilecek nitelikte.

Albüm Cannibal ile açılıyor. Wayne vejeteryan bir arkadaş o yüzden biz etçillere giydirmeler var şarkıda. Kulakları patlatacak sertlikte başlıyor şarkı. Klasik bir numara. Ardından elektronik bir sample girişi ve sentezleyici etkisiyle devam ediyor. Klasik Static X gitarları giriyor. İlk dikkatimi çeken daha iyi bir Wayne vokali biraz daha sert. Şarkı ortasında solo giriyor. Aman tanrım bu nereden çıktı. Solo devam ediyor. Hayret verici sweepler var ve kısa değil devam ediyor. Albümün beni şok etmesinin başlıca sebebi. Şarkı başlangıçtaki sert girişteki sözler ile bitiyor tek farkı araya soloların serpiştirilmesi. Süper gaz bir başlangıç şarkısı.

İkinci parça No Submission ise beni dumura uğratmaya devam ediyor. Speed Metal rifiyle başlayan parçanın davul atakları çok güçlü. Davulların dans ritmine dönmesiyle beraber elektronik öğeler hemen devreye giriyor. Bu parçada gitaristlerin uyumunu çok tuttum. Hanneman/King kadar olmasa da dengeyi iyi tutturmuşlar. Şarkının solosu çok akıllıca yazılmış. Tiz ama davetkar. Speed metalin endüstriyel metal ile buluşması denilebilir bu parça için. Ayrıca bu şarkı SAW III filminin soundtrack'inde de bulunuyor.

Güzel bir tekno ritm ile başlayan Behemoth, Wayne'in vokalleriyle adı gibi dev bir yaratığa dönüyor. Bu adamın kalın ve tok vokali, çiğ ve aynı zamanda öfke saçıyor. Bu tarz vokali daha fazla kullanmasını temenni ederim. Şarkı iki yerde duruyor. İlkinde düz vokalli bir geçiş var. İkincisinde ise harika bir elektronik solo devreye giriyor. Soloyla transa geçip dans edilebilir. Müthiş bir sound elde etmişler.

Chemical Logic şarkısına thrash ve speed metal yapıları hakim. Davulundan basına tam bir speed-thrash metal şarkısı. Endüstriyel etkiler ise vokalde devreye girmiş. Vokalde elektronik etkiler var. Hatta tamamen elektronik cızırtılardan yapılmış vokaller var. Karambol bir solodan sonra elektronik bir interlude denilen bölüm giriyor. Geri vokallere hasta olduğumu belirtmeliyim. Benim de kafamdaki geri vokal mantığı bu şarkıda hayat bulmuş. Albümdeki favori şarkılarımdan bir tanesi.

Albümün Cannibal haricindeki diğer single'ı Destroyer ise pek fazla sevmediğim bir parça. Çok güzel bir solosu var, şarkı sözleri fena değil ama ben pek sevmedim. Belki orta tempoda bir şarkı olmasından belki de nakarat kısmının çok klasik olmasından. Vasat bir şarkı.

Electric Pulse durmayan elektro gitarıyla, albümün en iyi gitar solosunu barındırmasıyla, ekolu Wayne vokaliyle ideal şarkılardan bir tanesi. Bu adamların bu kadar iyi solo yazabileceği hiç aklıma gelmezdi. Vallahi yiğidi öldür hakkını yeme demiş atalarımız.

Cuts You Up ise ilgiyi hakeden diğer şarkılardan bir tanesi. Melodik bir gitar solosu içeren şarkıda elektronik etkiler en alt seviyede. Aksak ritmi bir metal şarkısı. Şarkı sözlerinden de anlaşılıyor ki pek eleştiriye açık değil. Saygıyla eyvallah diyorum. Diğer şarkılar albümün havasını koruyan benzer parçalar. Pek ekstrem bir durumları yok. Şarkıların süreleri kısa. Bu Static X'teki genel bir durumdur. Bu tarz müzik de bence kısa şarkılardan oluşmalı.

Static X kariyerinin en iyi albümünü yaparak iyi bir sükse yaptı. 2007 yılı benim için müzikal anlamda süper başladı ve süper devam ediyor. İnşallah bu durum bozulmaz hep böyle kaliteli albümler dinlerim. Static X'i yakından bilenler hemen birşeyi farkedecekler. Cannibal grubun beşinci stüdyo albümü(Beneath Between Beyond hariç) ve ilk kez Otsego ile başlamayan bir şarkı var. Otsego Michigan yakınlarında bir küçük şehir. Wayne şehrin depresif ve sıkıcı bir yer olduğunu belirtiyor. Onunla ilgili şarkılar yapması bu yüzden. Albümü arabama koyup gaza gelip dinleyeceğim. Umarım kaza yapmam.

Static X:
Wayne Static: Vokal/Gitar/Programlama
Tony Campos: Bas/Geri Vokal
Koichi Fukuda: Gitar/Klavye/programlama
Nick Oshiro: Davul

Cannibal:
01. Cannibal ( 3:13)
02. No Submission ( 2:41)
03. Behemoth ( 3:00)
04. Chemical Logic ( 3:51)
05. Destroyer ( 2:45)
06. Forty Ways ( 3:00)
07. Chroma-Matic ( 2:44)
08. Cuts You Up ( 3:26)
09. Reptile ( 2:30)
10. Electric Pulse ( 2:40)
11. Goat ( 3:48)
12. Team Hate ( 3:24)
Toplam: 37:02

Ozzy Osbourne - Black Rain (2007)

Ozzy Osbourne bir çoğu gibi benim içinde yaşayan en önemli insanlardan bir tanesi. Tam anlamıyla yaşayan bir efsane. Sesiyle, müziğiyle ve şarkı sözleriyle beni en çok etkileyen sanatçılardan bir tanesi. Dio sevenler kızacaklar ama benim için sadece bir tane Black Sabbath var o da Ozzyli Black Sabbath. Böyle diyerek ne kadar fanatik bir Ozzy sever olduğumu siz anlayın.

Şimdi de karşımızda 6 yıl aradan sonra yeni bir Ozzy albümü var. Black Rain klasik bir Ozzy albümü. Ozzy müziği yeniden şekillendirmiyor. Ateşi yeniden bulmuyor ya da tekerleği icat etmiyor. Ama bize solo kariyerinin başından beridir sunduğu şeyi sunmaya devam ediyor. Durum böyle olunca benim gibi Ozzy severlerin kulaklarının pasları siliniyor.

Black Rain albümünün soundu diğer albümlerine göre biraz yumuşak olmuş. Zakk Wylde bize alıştırdığı ağır ve komplike rifleri çok fazla kullanmamış. Tabii ki çok kullanmamış demek gitaristin albümdeki ağırlığının ve etkisinin yanlış anlaşılmasına sebep olabilir. Yani bu Zakk Wylde! Etkisi ne kadar az olabilir ki? Bize yine karanlık ve atmosferik gitar rifleriyle soloları sunuyor tabii ki. Ozzy Osbourne'un sesinde artık nihayet bozulmalar olduğu farkediliyor. Zaten farkedilmeseydi bu adam uzaylı diyecektim. Gerçi 60 yaşında biri için mükemmele yakın bir sesi var. Ama filtreden geçirilmesine rağmen o ince ve melankolik sesinde bir ya da iki oktavlık değişim kulaklardan kaçmıyor. Sesi artık yaşlanma belirtileri göstermiş yani. Baslar eskisine göre biraz geri planda kalmış. Black Sabbath tarzına yakın bir iki şarkı var. Açıkçası Jason Newsted hala Ozzy için çalsaydı daha farklı olabileceği aklıma gelmiyor değil. Yine de Rob Zombie'den transfer edilen Rob "Blasko" Nicholson verilen görevi yerine getiriyor. Mike Bordin yine tuşeleri sağlam davul partisyonlarını sıralıyor. Ne etkisi çok az ne de aşırı. Olması gerektiği gibi. Prodüksiyonun başında Kevin Churko ismini farkettim. Birkaç şarkının yazılma aşamasında da katkısı bulunmuş. Bu şahsiyeti biraz araştırdığımda bilimum popçularla çalışmış olduğunu gördüm. Britney Spears, Shania Twain, Celine Dion gibi isimlerle çalışmış. Ozzy baba böyle bir ismi seçtiğine göre bir bildiği vardır. Ama soundun biraz yumuşaması da bu prodüktörün etkisinden dolayı olabilir. Albümdeki Counting Down, Not Going Away ve Lay Your World On Me şarkıları Ozzy'nin eşi Sharon'ın kanserle verdiği mücadeleyi anlatana ona ithaf edilen şarkılar. Açıkçası albümün havası da bu durumdan çok etkilenmiş.

Albümün açılış parçası Not Going Away bilindik bir Zakk Wylde numarası ile açılıyor. Groovy baslar ve gitar rifleri Sharon Osbourne'un mücadelesine destek veriyor. Bu şarkıda Ozzy kendisinde patenti bulunan koro partisyonlarından bir demet sunuyor. Şarkının solosu ise buram buram Zakk kokuyor. Bu kadar karakteristik olur yani. Şarkıda şu kısmı çok sevmedim sadece. O da son kısma geçmeden önce Ozzynin derinden "I'm not going away" dediği kısım Ozzy'ye yakışmayacak derecede bilindik ve sıradan olmuş.

İkinci şarkı I Don't Wanna Stop ise radyoların en fazla çalacağı şarkılardan bir tanesi zaten çıkış şarkısı da bu. Bu şarkı da bir başka karakteristik Ozzy şarkılarından bir tanesi. Yani Ozzy bu şarkıyı 15 yıl önce yayınlasa kimsenin bir itirazı olmazdı. Şarkı bu derece Ozzy şarkısı. Zakk Wylde bu şarkıda da dikkatimi çektiği üzere sololarını kısa tutmaya başlamış. Eskiden daha uzun sololar yazardı. Efektif sololar tabi ki ama biraz kısa geldi bana.

Albümle aynı ismi taşıyan Black Rain parçası savaş karşıtı bir şarkı. Özellikle ırak savaşı karşıtı bir şarkı. Zaten Ozzy albüm yapacak ve savaş karşıtlığını özellikle son dönemden sonra dile getirmeyecek! Bir nevi karanlık bir şarkı. Atmosferi gitar sounduyla ve vokaliyle karamsar bir parça olmuş. Heralde savaşlarda kanın su gibi akması Ozzy ve tayfasını yeterince karamsarlığa itmiş olsa gerek.

11 Silver parçası ise en çok Black Sabbath dönemlerine yakışan şarkılardan bir tanesi. Belki bunda Geezer Butler tadındaki bas partisyonları etkili olmuştur. Albümün ortalamasına göre hızlı bir parça. Harika gitar solosuyla beni çok etkiledi bu parça. Paranoya ve uyuşturucu üzerine yazılmış bir şarkı olması da Ozzy'nin iyi bir performans göstermesine sebep olmuştur.

Kapanış parçası Trap Door ise bence albümün en iyi şarkısı. Şarkı düzenlemeleriyle, marş niteliğindeki gitar ve davul bölümleriyle ayrıca özellikle Vokal bölümlerinin gitar ile uyumuyla mükemmel bir parça. Zakk Wylde bu parçaya harika gitar rifleri doldurmuş. Ozzy ise kapanış parçası olduğundan mıdır nedir albümü iyi bitirelim diye sanırım çok sağlam bir performans ortaya koymuş.

Black Rain beni yeterince tatmin etti. Ozzy fanıysanız sizi de tatmin edecektir. Zaten biz Ozzy severler, Ozzy'den yeni bir yola girmesini istemeyiz. Bu saatten sonra kalkıp yeni bir tür mü yaratacak adam? icat ettiği heavy metali yapacak. Black Rain de modern bir soundla karşımıza çıkan heavy metal bir albüm. Ozzy'den kalkıp endüstriyel, gotik, senfonik zart zurt bekliyorsanız bu albümü dinlemeseniz de olur. Ama Ozzy'i ben böyle seviyorum diyenlerdenseniz bu albüm hoşunuza gidecektir. Black Rain ayrıca Ozzy'nin sarhoş değilken yaptığı ilk albümmüş. Bence bu albümü önemli yapan unsurlardan bir tanesi de tahminince Ozzy'nin bundan sonra başka bir albüm yapmayacağıdır. Umarım yanılırım.

Black Rain:
1. "Not Going Away" 4:32
2. "I Don't Wanna Stop" 3:58
3. "Black Rain" 4:42
4. "Lay Your World On Me" 4:16
5. "The Almighty Dollar" 6:57
6. "11 Silver" 3:42
7. "Civilize the Universe" 4:43
8. "Here for You" 4:37
9. "Countdown's Begun" 4:53
10. "Trap Door" 4:03

Toplam: 46:30

Nothingface - Skeletons (2003)

Nothingface ülkemizde ve dünyada pek fazla bilinmeyen bir grup. Hakettikleri ilgiyi ve saygıyı bulamamış gruplardan bir tanesi. Bunun nedenleri arasında grubun ne yazık ki tam olarak müziğe yüzde yüz konsantre olamaması sayılabilir. Adamlar kayıt için stüdyoya girecekken gitaristin annesinin ölmesi, basçılarının eşinden sancılı bir boşanma süreci yaşaması, tam o sırada da vokalistin evinin elektrik prizindeki kaçak yüzünden tümüyle yanması grubun çok talihsiz dönemlerinin olduğu gösteriyor. Tüm bu şansızlıklara rağmen grup Skeletons gibi bir albüme imza atmayı başarmış.

Grubun soundunun nu-metal olduğu düşünülebilir ama bana göre nu-metalden çok daha fazlası var grupta. Alternatif metal demek daha doğru olur. Şarkı sözleri ve vokalleri bakımından bir nu-metal grubu gibi demek büyük bir hata olur. Pantera stilindeki groovy öğelerin bulunabileceği, gerçekten heavy gitarların ve brutal vokallerin bir arada bulunduğu bir grup.

Skeletons albümünü tek bir cümle ile ifade etmek gerekirse, kızgın, nefret dolu, saldırgan bir albüm demek yerinde olur. Skeletons albümü grup üyelerinin kızgınlıklarını, öfkelerini, özlemlerini müzikal ve liriksel olarak en iyi şekilde bize sunuyor. Gitar riffleri başınıza çekiç gibi sert şekilde vururken, akustik ritmler duygusal sularda yüzmenizi sağlarken ve brutal vokaller odanızdaki herşeyi parçalamanızı teşvik ederken öfke dolu olmamanız mümkün değil.

Vokalist Matthew Holt'un mükemmele yakın bir sesi var. Death metal ve grindcoreculara taş çıkartacak brutallikte şarkı söylerken, Audioslave'den Chris Cornell gibi duygusal olabiliyor. Bas ve davulların cezalandırıcı enerjisi, kulaklarınızın pasını almaya yetiyor. Gitarların harika uyumu, teknik gitar rifflerinin yanında melodik ritmler ve kışkırtıcı gitar tonları kızgınlığınızın artmasına ve albümün havasına girmenizi kolaylaştırıyor.

Bu tarz agresif gruplarda şarkı sözleri çok çocuksu olur, fazla birşey vermez dinleyiciye. Skeletons albümündeyse durum tam tersi. Grup Washington bölgesinden çıkma olduğu için şarkı sözlerindeki politik saldırılar yeterince fazla. Bush ve polis-devlet mantığına giydirmeler harika. "Ether" ve "I wish I was a Communist" şarkıları bu serzenişte baş rolü üstleniyorlar. Liriksel olarak bu kadar hiddet dolu iken aynı zamanda tutkulu ve saf duygu yüklü olabiliyorlar. Şarkı sözlerinin bu kadar akıllıca yazıldığını çok az grupta gördüm.

"Murder is Masturbation" benim favori şarkım. Hani bazen tek başınıza kalırsınız, kızgın olduğunuz bir dönemdir, karşınızdaki gereksiz kişiyi öldürmek istersiniz. İşte bu şarkı sizin için yazılmıştır. Şarkının bölümleri arasındaki geçişler, vokalin ustalığı hepsi bu şarkıda mevcut. Ayrıca akustik kısımdan distorsiyonlu kısma geçişteki davul partisyonlarının ustalığı takdire değer nitelikte.

"Ether" ise tüm albümü özetler nitelikte. Albümün tüm altyapısını ve havasını bu şarkı bir arada toplamış. "He wants us to revolt to set the world on fire. We wont to show restraint because we like the violence. We are security wrapped in our brutality." sözleriyle bu şarkıda emperyal bir ulusa duyulan kızgınlık anlatılıyor. Bu şarkıda ayrıca hiç brutal vokal yok.

"Patricide" parçası bas ve gitar introsunun üstüne vokalin girmesi ile çok şık olmuş. Ayrıca bu şarkının ve "Here Comes the Butchers" ile "I am Him" şarkısının gitarları ustalık işi kesinlikle. Bu şarkılardaki davul kickleri çok iyi kaydedilmiş. Bu da gözüme çarpan bir başka nokta.

Akıllıca yapılmış, öfkeli, agresif, kinci bu albümü kızgın olduğunuz zamanlarda dinleyin derim. Yazının başındaki nu-metal kavramı sizde bir önyargı oluşturmasın. Nu-metal de böyle icra ediliyor muydu dedirtecek kadar başarılı. Albüm tüm vücudunuza yumruklar atacak kadar sert. Brutal müziği sevenlerin kaçırmaması gereken bir albüm. Albüm kapağını ayrıca sevdiğimi söylemeliyim. Ne yazık ki Nothingface bu albümden sonra dağıldı ve 2005'te tekrar toplandı. Yeni albümlerini çıkaracaklar merakla beklemekteyim. On üzerinden sekiz.

Nothingface:
Matthew Holt: Vokal
Tom Maxwell: Gitar
Bill Gaal: Bas/Klavye
Tommy Sickles: Davul

Skeletons:
1. "Machination" : 4:00
2. "Beneath" : 3:33
3. "Murder Is Masturbation" : 3:55
4. "Ether" : 3:43
5. "I Wish I Was a Communist" : 4:03
6. "In Avernus" : 3:28
7. "Patricide" : 3:56
8. "Here Come the Butchers" : 2:59
9. "I Am Him" : 4:05
10. "Scission" : 3:06
11. "Big Fun at the Gallows" : 3:56
12. "Incarnadine" : 3:45
13. "All Cut Up" : 3:38

Toplam: 48:07